Rozmowa · Joyce Messier

„Nie, niemal na pewno. Komuna by pana zmusiła. Taki los czekał niezdecydowanych”.

„Z radością”.

Wiatr ustaje. Mroczne wody Zatoki Martyneskiej spowite są ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku.

„Dobrze. Nie żeby to miało znaczenie – ostatecznie Komuna i tak rzuciła wszystkich na barykady”.

„Mowy nie ma. Nie walczyłbym u boku komunardów”.

Wiatr ustaje. Mroczne wody Zatoki Martyneskiej spowite są ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku.

„W takim razie zginąłby pan, walcząc przeciwko nim. Na długo przed Przyczółkiem... nasze czasy są cieniem rzucanym przez tamten dzień”.

„Ja dałbym nogę z prawami do minerałów”.

„Tak jak i wszyscy inni. Ale to nie ma nic do rzeczy, jeśli chodzi o zapobieżenie rewolucji. Cóż... pozostaje przyjąć, że co było, to było”.

Zaciskasz szczękę. Daj tej paniusi posmakować twojej mądrości.

„Dość już o tych czasach”.

„Jest, jak jest – kto wie, może nadejdzie jeszcze ponowny rozkwit...”

„Ale dość już tej sentymentalności. Coś jeszcze chciałby pan wiedzieć?”

To twoja szansa – spytaj ją, kim jest. Tym razem się nie wykręci.

„Mógłbyś też nie zjadać tych wszystkich intelektualnych cukierków naraz. Może pozwól pani odpocząć i wróćmy do tego później?”

„Nie. Więcej. JUŻ”.

„Żarłocznyś pan” – kiwa z uznaniem. „Ja jestem gotowa. Słucham więc”.

„Później, tak. Niech no trochę ostudzę umysł”.

„Zbyt duża porcja rzeczywistości może okazać się niestrawna” – przytakuje. „Będzie na to mnóstwo czasu później. Tymczasem mogę panu pomóc w czymś innym?”

Nie tak szybko. A kim jest w tym wszystkim ona? Spytaj ją o to. Jest ci winna odpowiedź.

„Kto skończył z kulą w głowie?”

„Taki los spotkał komunistów. Ogólnie rzecz biorąc, czterdzieści milionów ludzi skończyło podczas światowej rewolucji z kulą w głowie. Komuniści natomiast – wszyscy skończyli w ten sposób”.

Nie chełpi się. To radość pełna ulgi.

„A, no i anarchiści też! Zastrzelili ich skutecznie. Tak skutecznie, że niemal wymazali ich z historii”.

Podoba jej się totalność tego wszystkiego.

„Czy komuniści i anarchiści odpowiedzieli ogniem?”

„Jeszcze jak. Zanim sami zginęli od kul, zdążyli zastrzelić dwa miliony ludzi”.

„Prawdziwa awantura”.

„Tak, to była nie lada awantura” – mamrocze porucznik zza swoich notatek.

„Tak. Insulindiański potop, tak to nazywają”.

„Ktoś jeszcze dostał kulkę w łeb? Po przeciwnej stronie?”

„Och, mnóstwo ludzi. Nawet królowi strzelili w głowę. A może stratował go koń. Albo utonął. Krążą różne wersje. Odbyło się to bezceremonialnie” – kręci głową. „Cóż zresztą dziwnego – w końcu tak naprawdę nie był królem. Jedynie królewskim bratankiem”.

„Prawdziwy król abdykował i żył jeszcze długo i produktywnie jako inwestor w Graadzie”.

„Mądry król”.

„Tak, król Guillaume miał nosa do złego PR-u. Ewakuował się, zanim – jak to się mówi – wszystko szlag trafił? W każdym razie Gil wyszedł z tego żywy, a zamiast niego zastrzelili jego bratanka – Frissela...”

„Jego i dziesiątki tysięcy jego cudownie faszystowskich adherentów. To były szalone czasy”.

„Tchórzliwy król”.

„Wolę określenie minimalizowanie ryzyka. Król Guillaume był nie w ciemię bity – wyczuł zbliżającą się katastrofę PR-ową. Wyszedł więc z tego żywy, a zamiast niego zastrzelili jego bratanka – Frissela...”

„Nie obchodzą mnie królowie. Proszę mi powiedzieć coś jeszcze...”

„O strzelaniu w głowę?” – uśmiecha się.

„Uwielbiałem tego króla. Jebani komuniści...”

„Którego? Choć właściwie to bez znaczenia. Król Guillaume zawsze był moim ulubieńcem. Wyczuł zbliżającą się katastrofę PR-ową. Wyszedł więc z tego żywy, a zamiast niego zastrzelili jego bratanka – Frissela...”

„Ja też miałem potop. O tu, w głowie”. (Wskaż swoją małą główkę).

„Tak, alkoholizm może intensyfikować dolegliwości związane z dużym niedoborem tiaminy” – mruga swoimi zielonymi oczami. „»Intensyfikować« znaczy »zwiększać«”.

„Rozumiem. Prawdziwy potop pytań geopolitycznych”.

„Zdaje się w takim razie, że powinni byli strzelić w głowę większej liczbie ludzi”.

„To nie jest oficjalne stanowisko MOR-u” – rzuca porucznik zza swoich notatek.

„Bez obaw, Kras Mazow strzelił w głowę piętnastu milionom ludzi. Ale to było aż w Graadzie”.

„To tragedia”.

„Tak, czerwony potop. Insulindiański potop, tak to nazywają”.

„Można powiedzieć, że zostali totalnie postrzeleni w głowy”.

„Zgadza się. Zapełnili nimi masowe groby w Ozonne i nikt już więcej o tych ludziach nie słyszał”.