Rozmowa · Joyce Messier

„To miasto-państwo podzielone na strefy wolnorynkowe. Pod wiecznymi rządami interreksa w postaci Koalicji Narodów. I oczywiście pod nadzorem pańskiej Milicji Obywatelskiej”.

Główny hol przerobionej fabryki jedwabiu – 41. komisariatu – wypełnia terkotanie maszyny do pisania. Chad Tillbrook wciska ENTER. Na zewnątrz funkcjonariusz Elfboy Williams trzaska drzwiami opancerzonego powozu motorowego...

„Strefa Kontroli to trzecie wcielenie Revacholu. Po upadku monarchii i Komuny”.

„Co się stało z resztą świata?” (Kontynuuj).

„Nowoczesność. Wynaleziono cuda komunikacji międzyisolarnej, środowiska telematyczne, promieniowanie, kolorowe tworzywa. Tymczasem Zachodni Revachol zmaga się z konsekwencjami już piątą dekadę”.

51 - 8 = 43

„Zaraz, czyli że to wszystko tak wygląda od 43 lat?”

„Jak ten czas leci”.

„To już wszystko. Zmieńmy temat”.

„Nie może się pan doczekać opowieści o prawach do minerałów czy o tym, kto dostał kulę w łeb?” – błysk zębów podkreśla jej zadziorny uśmieszek.

„Co przez cały ten czas robiliśmy?”

„Lata dwudzieste to dekada wojny miejskiej: zachodnia strona rzeki zrównana z ziemią, platformy wiertnicze w ogniu... Mimo wszystko wspominają to lepiej niż poprzedni okres: lata 8–19 to było po prostu piekło...”

„A później?”

„Lata trzydzieste? Wtedy wszystko się uspokoiło. Wschodni Revachol przekształcił się w największy na świecie raj podatkowy, z błogosławieństwem społeczności międzynarodowej. Po raz pierwszy od długiego czasu wydawało się, że wszystko do czegoś zmierza”.

A potem wydarzyłeś się ty. Twoja młodość w latach trzydziestych.

Cały ten nieopodatkowany dochód musiał zasilać Nowe. A to może oznaczać tylko jedno...

„Wtedy właśnie odkryto disco”.

„Tak. I luzowanie ilościowe. Niestety, był to rynkowy miraż. Lata czterdzieste rozwiały tę ułudę. Kac objął całą isolę, można by powiedzieć. Teraz natomiast jest tak...” – dyga.

„Witamy w rzeczywistości, bączku”.

Zdaje się, że lata pięćdziesiąte nie były dla Strefy Kontroli o wiele lepsze. Widzisz to w jej oczach. Dni uciekają jeden po drugim...

Nic nie mów.

Przez chwilę pozostaje milcząca, zagubiona w myślach. Kiedy znów się odzywa, mówi rozmarzonym głosem: „Mogliśmy mieć o wiele więcej. Każde z nas – gdybyśmy tylko właściwie to rozegrali”.

„Nie wydaje się pani zachwycona...”

„Nie mam prawa do narzekania” – kręci głową. „Tę koszulę zaprojektowała Barbara Muskowa. Ten płaszcz jest odporny na deszcz i ma stuletnią gwarancję – moje córki będą go nosić. Nie, po prostu...” Spogląda na walące się kamienice, na farbę odpadającą od kamiennych ścian...

Jej głos jest niemal rozmarzony: „Mogliśmy mieć o wiele więcej. Każde z nas – gdybyśmy tylko właściwie to rozegrali”.

Skoro jest tam, gdzie jest, Wild Pines musiało opowiedzieć się po właściwej stronie.

„Witamy w rzeczywistości, bączku”.

„I zmierzało?”

„Nie. To był rynkowy miraż zrodzony z kokainy i poluzowania polityki pieniężnej. Lata czterdzieste rozwiały tę ułudę jak zimny strumień skierowany w twarz. Kac objął całą isolę, można by rzec. I tak doszliśmy do stanu dzisiejszego...” – dyga.

„Od jak dawna dokładnie tak się mają sprawy?”

„Czterdzieści trzy lata. Trudno to pojąć, prawda?”

„Nasze życia nie są takie same”.

„Bez wątpienia, ale dzielimy jeden czas i jedno miejsce – powierzchnię tej planety. A to ma większe znaczenie, niż można by przypuszczać”.

Coś ci mówi, że jej i twoje życie nie są aż tak bardzo podobne.

„Niemożliwe”.

„A jednak. Tzaraath to wysoce zakaźny mikroorganizm niszczący tkankę mózgową. Właściwe przyczyny rewolucji miały charakter materialny. Pandemia była jedynie iskrą, która podpaliła lont”.

„Po czyjej stronie była grupa Wild Pines?”

„Po stronie zwycięzców. Dlatego wciąż tu są, gdy innych dawno już nie ma”.

„Poszczęściło im się”.

„Może nie skończyłoby się to w ten sposób, gdybym to ja podejmowała decyzje. Mogłabym postawić na króla i przypieczętować zgubę Pines”.

„Stanęłaby pani po stronie króla?”

„Stanęłabym po stronie dział. Gdyby widział pan ich kaliber, pewnie zrobiłby pan to samo...” Zamyśla się. „Może to lepiej, że urodziłam się w takim, a nie innym czasie...”

„Dziesięć spośród czternastu indoszczepów postawiło na złą kartę: Field, Coupris, Tricentennial... Chyba byłabym więc w dobrym towarzystwie”.

„Coupris wciąż istnieje, nieprawdaż?”

„To nie Coupris, mój drogi. To tylko nazwa handlowa zagarnięta przez wesperską spółką holdingową. Nie, prawdziwe Coupris jest tak samo martwe jak król, na którego postawili”.

Mruży oczy, z zawodowego nawyku próbując spojrzeć w przyszłość...

Widzi tylko niewyraźne zarysy wielkiego spowolnienia. Zastoju. Ginących ludzi, lecz brak wielkiego przepływu kapitału. Czuje się przez to stara. I jeszcze jakaś. Nie umiesz dobrze tego uchwycić...

Cicho dochodząca do wrzenia wściekłość.

„Wybrali mądrze”.

„Co pani zrobiłaby inaczej?”

„Dobre pytanie” – rozprostowuje szyję. „A co pan zrobiłby inaczej?”

Nie – najpierw ona.

„Znalazłbym jakieś medyczne rozwiązanie. Brzmi, jakby ten cały tzaraath doprowadził ludzi do szaleństwa”.

Po plecach wspina ci się zimny dreszcz. Sięga oślizgłymi mackami w stronę karku i potylicy...

„A więc czwarta część ludzkości...” – oblicza – „...po prostu postradała zmysły? A jak zatrzymać prion – patologiczne białko prionowe, przeciwżycie, przy użyciu technologii dostępnej 50 lat temu?”

„Dobrze. Może to niemożliwe. To, co się stało, musiało się stać. Zawsze tak będzie”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Jego ładunek rozprasza się w mroku wód. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

ZAWSZE.

„Zawsze” – przytakuje. „To filozofia niemocy trafnie definiująca późną nowoczesność. Może okaże się pan jeszcze prawdziwie nowoczesnym mężczyzną”.