Rozmowa · Joyce Messier

„Khm” – porucznik wychyla się na moment zza notatek. „Wyrażane tu opinie nie stanowią oficjalnego stanowiska MOR-u”.

Odwraca się do niego. „A jakie jest pańskie oficjalne stanowisko, poruczniku?”

W jej głosie pobrzmiewa ciekawość, która nie zostaje jednak zauważona. Porucznik robi w roztargnieniu krok w tył.

„Moje, proszę pani? Rodzice zostali rozerwani na strzępy przez rewolucję. I mnie też by to czekało. Ocalił mnie jedynie fakt, że miałem dwa lata. Oto moje stanowisko – rodem z rzeźni”.

„To zrozumiałe” – kiwa głową.

„Odrobiną higieny, skromną opieką społeczną i może jakimś niewielkim programem badawczym”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Jego ładunek rozprasza się w mroku wód. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

W SERCU PANUJE POKÓJ.

„Właściwa higiena, naprawdę? To dość umiarkowane rozwiązanie katastrofalnego problemu. Tego typu półśrodki stały się zgubą władz Graadu...”

„Kiedy nie byli w stanie tego udźwignąć, ciężar przejął od nich Mazow i jego ludzie. W tym konkretnym przypadku być może potrzebna była bardziej zdecydowana reakcja rządu...”

„Zlikwidować wściekłe, nafaszerowane prionami psy, które chcą wszystkich zabić. Oczyszczającym ogniem artyleryjskim”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Jego ładunek rozprasza się w mroku wód. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

POZNACZONY DZIAŁAMI.

„Zlikwidować?” – kiwa głową. „To właśnie król Filip wykrzykiwał z Sol Aurum. Zlikwidować, zlikwidować!” – krzyczy melodyjnie.

„Ostatecznie zlikwidowali Sol Aurum. Stopili kostkę pałacową na złoto i platynę, za które kupili naboje. Dziwne to były czasy” – dodaje refleksyjnie.

„Poprzez prywatyzację służby zdrowia i wprowadzenie etyki pracy, która nie zmienia mózgu w gąbkę”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Jego ładunek rozprasza się w mroku wód. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

WSZYSTKO JEST TWOJE.

„Kiepskie remedium na szerzącą się zarazę” – stwierdza. „Takie było podejście większości zachowawczych indoszczepów, szczególnie tych popierających króla...”

„Coupris, Resplendent... nie ma ich już. Ci, którzy przetrwali, przystosowali się do nowych reguł. Teraz wszyscy są ultra”.

„Pytałem panią, kim pani w tym wszystkim jest?”

„A ja pytam pana, pozbawiony przeszłości inspektorze Milicji Obywatelskiej. Jakie wnioski zesłała panu pańska ostra encefalopatia?”

Oto odrobina mądrości, paniusiu. POWIEDZ TO O ŚMIERCI.

„A ja pytam pana, inspektorze-filozofie Milicji Obywatelskiej”.

„Zabiłbym więcej, choćby i 400 milionów, gdyby było trzeba”.

Kiedy wypowiadasz te słowa, czujesz zimno na plecach. Jak małe wyładowanie elektryczne szukające uziemienia.

„Rozumiem – dziesiątą część ludzkości” – pozostaje niewzruszona. „Klucz historii znajduje się w zamku – uważa pan, że należy go przekręcać za wszelką cenę?”

„Dopóki klasa średnia, szlachta i robotnicy nie znikną. I nie dobiegnie końca epoka człowieka”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Zimno rozprasza się w twoim płacie ciemieniowym niczym rozpuszczająca się kula. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

EPOKA CZŁOWIEKA DOBIEGŁA KOŃCA.

„Dobiegnie końca?” – kiwa głową. „To entropolizm, kulminacja późnej nowoczesności: ewakuujmy się z tego świata. Może się pan jeszcze okazać prawdziwie nowoczesnym mężczyzną”.

Ani trochę nie niepokoi jej twoje ludobójcze wymachiwanie mentalną szabelką.

Wysunęła kontrargument, ale mimo to twoje fantazje o byciu historycznym masowym mordercą sprawiły tylko, że zaskarbiłeś sobie jej sympatię.

„Za wszelką cenę. Dopóki ludzkość nie odzyska wolności, a epoka kapitału nie stanie się przeszłością”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Zimno rozprasza się w twoim płacie ciemieniowym niczym rozpuszczająca się kula. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

KAPITAŁ TO PRZESZŁOŚĆ.

„Przeszłością?” – przechyla głowę. „Tak mówiła Dobrewa, przywódczyni komunardów, zanim skończyła z kulą w głowie. Proszę mnie źle nie zrozumieć...” – w jej głosie pojawia się smutek...

„Kapitał jest skończony. Ale musi pan zrozumieć, że jego koniec nikomu nie przyniesie wolności. Doprowadzi tylko do dalszego cierpienia”.

„Do czasu, aż wszystko będzie moje – każdy farbowany czernią listek pieniędzy z Revacholu”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Zimno rozprasza się w twoim płacie ciemieniowym niczym rozpuszczająca się kula. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku. Kobiecy głos...

WSZYSTKO JEST TWOJE.

„»Wszystko będzie moje«?” – kiwa głową. „To motto wielu spośród indoszczepów. Jest coś oczyszczającego w tej wersji ultraliberalizmu...”

„Może pan wierzyć lub nie, ale Wild Pines nie jest nawet najbardziej wyrazistym przykładem – ten zaszczyt przypada Saint-Baptiste. Z takim nastawieniem zajść można całkiem daleko”.

„Dopóki to szaleństwo nie przeminie, a Revachol nie zawładnie światem. Monarchia na wieki”.

Wiatr ustaje i przez moment panuje cisza. Zimno rozprasza się w twoim płacie ciemieniowym niczym rozpuszczająca się kula. Zatoka Martyneska jest spowita ciszą...

Szczeka pies, a echem od ścian jakiegoś odległego budynku odbija się wystrzał z pistoletu. Kobiecy głos...

REVACHOL NA WIEKI.

„Na wieki?” – przekrzywia głowę. „W ciągu dwudziestu lat Revachol przeszedł od monarchii, przez komunę po Strefę Kontroli. On jest na wieki. Ale za chwilę będzie znów całkiem czymś innym”.

„Nie wiem, co zrobiłbym inaczej”.

„Zginąłby pan więc, najprawdopodobniej. Niedaleko stąd, może nawet właśnie tutaj, podczas Przyczółka, broniąc wybrzeża w dniu, w którym Koalicja zajęła miasto”.

Po plecach przebiega ci zimny dreszcz. Kobieta gestem wskazuje wodę.

„Zapewne tak”.

Wiatr ustaje. Mroczne wody Zatoki Martyneskiej spowite są ciszą...

Szczeka pies; wystrzał z pistoletu odbija się echem od ścian jakiegoś odległego budynku.