Rozmowa · Joyce Messier

Sięga po zdjęcie i stoi tak, trzymając je w dłoni...

...przez około pół minuty, w zupełnej ciszy.

Na dłoniach nosi rękawiczki z odkrytymi palcami; paznokcie ma krótko przycięte i popękane. Jak kobieta pracy.

„Fotografia została wykonana niedawno trigatem. To tors denata. Nie znaleźliśmy żadnych tatuaży na jego rękach czy nogach”.

Zachowaj milczenie. Obserwuj twarz kobiety.

Usta ma rozluźnione, zmarszczki po obu ich stronach znikają. Jej perłowy wzrok skupia się niespiesznie na różnych częściach fotografii.

Nie widać po niej nadmiernych emocji wywołanych przez trupa. Czyżby widziała już wcześniej ciała? To prawdopodobne.

„Co pani o tym sądzi?”

„Przepraszam” – przerywa ten stan wzmożonego skupienia. „Chciałam sprawdzić, czy odczytam sieć zależności pomiędzy tymi punktami – gwiazdami” – wskazuje na jeden z arkuszy.

„Nic z tego. Ale tak się czyta te historie. Punkty nie mają przyporządkowanych liter, liczb, niczego. To na podstawie ich rozmiaru, położenia na ciele i odległości od siebie nawzajem można stwierdzić, co przedstawiają”.

„Miejsca? Jak gwiazdy na niebie?”

„Blisko” – kiwa głową. „Miasta portowe. To oranjeska mapa szlaków wodnych – żeglarski tatuaż, którym zdobili się podróżnicy czasów doloriańskich, ponad 300 lat temu. Na swoich ciałach kreślili mapę odbytych podróży”.

„Jakie podróże odbył zabity?”

„Trochę ich było. Vredefort – oranjeską stolicę – tradycyjnie umieszczano na prawym ramieniu” – pokazuje ją na zdjęciu. „Wydaje mi się, że początek jest gdzieś w tym rejonie”.

„Co potem?”

„Potem dotarł do Preto Grande, chyba przez Staadskanaal – sztuczny kanał przecinający Okcydent. Z Preto pożeglował na Ocean Insulindyjski. Najpierw Wyspy Semeńskie, potem tam...” – wskazuje na jego serce.

„Co to?”

„Revachol” – odpowiada. „To są dwa pewne punkty – Vredefort na ramieniu i Revachol na sercu. Tradycja tych map narodziła się wkrótce po odkryciu Insulinde, u świtu ery międzyisolarnej”.

Stary Stary Świat przemija, zaś Nowy Nowy Świat już tu jest.

„Mówiła pani, że nie potrafi tego odczytać”.

„Nie umiem. Ten człowiek nie był żeglarzem, a to nie są porty. Mogę rozpoznać niektóre szczegóły geograficzne, ale nie odgadnę ich znaczenia”.

Gdzieś w oświetlonym jedynie pojedynczą zieloną lampką roboczą biurze kapitan Ptolematos Pryce – łysy okularnik, lat 58 – pisze coś w leżącym na jego biurku notatniku. Rząd za rzędem dni i tygodni, lakoniczne uwagi w jednej kolumnie: patrol, sprawa, wakacje, ranny...

W MARTINAISE, PRZYGLĄDAM SIĘ KRENEL – zapisuje w jednym miejscu. Później odkłada długopis i pociera obiema dłońmi skronie. Na zewnątrz wyje syrena; w oddali słychać padające na ulicach dzielnicy Jamrock strzały.

Vredefort? We Vredeforcie jest akademia wojskowa. Na Wyspach Semeńskich niedawno trwał konflikt. W Revacholu został stracony.

„Ten człowiek to żaden mi brat, ale to jest jego historia służby”.

„To by miało sens. Nie mamy już zastosowania dla mapy szlaków wodnych. Tak jak nie potrzebujemy już żeglarzy w tym zakresie co kiedyś. W Okcydencie więc zwyczaj ten wyewoluował w tatuaże, jakimi zdobią się najemnicy”.

Dla wszystkich chłopaków szukających przygody. Plama krwi na powierzchni morza.

Daj temu spokój.

„To wszystko?” – odkłada zdjęcie.

„Może to zapis jego kariery wojskowej?”

„Nie umiem. Ten człowiek nie był żeglarzem, a to nie są porty. Mogę rozpoznać niektóre szczegóły geograficzne, ale nie odgadnę ich znaczenia”.

„Mówiła pani, że nie umie pani tego odczytać. A tu wygląda na to, że jednak pani umie”.

„I co potem?”

„To tyle, jeśli chodzi o tatuaże. Dziękuję za pomoc”.

Oddaje ci zdjęcie. „Mogę pomóc w czymś jeszcze?”

„Kto mógłby powiedzieć mi coś więcej?”

„Członkowie jego oddziału? Inni wykonawcy – choć nie polecam udania się do nich z tym zdjęciem. Ten człowiek był ich kompanem”.

Ciężko powiedzieć, jak to się skończy. Może jeśli zachowasz się taktownie, będziesz mógł na tym skorzystać?

Przyjmuję wyzwanie! Proponuję to zrobić.

„Ma pani rację. To nie jest dobry pomysł”. (Nie wpisuj tego do grafiku).

„Cieszę się, że pan tak myśli. Nie uważam, żeby rozszyfrowanie tego tatuażu było ważniejsze od bezpieczeństwa publicznego”.

„Potrzebuję tych informacji”. (Zapisz w notatniku: zapytać najemników o tatuaże).

„Proszę robić, co pan uważa za właściwe, detektywie. Nie sądzę, żeby rozszyfrowanie tego tatuażu było ważniejsze od bezpieczeństwa publicznego. Ale jeśli postanowi pan zagłębić się w to środowisko, żeby odkryć coś więcej, nie powstrzymam pana”.

„Będziemy ostrożni”.

Na pewno są jeszcze jacyś ludzie, których warto spytać o ten tatuaż. Rozszyfrowanie go nie jest niezbędne, żeby wykonać zadanie – to niebezpieczna misja poboczna. Szukaj gdzie indziej.

Nie wiedziałbyś nawet, od czego zacząć.

„Czemu ma służyć ta mapa?”

„Gdyby żeglarz zginął na obcych wodach, ta mapa poprowadzi jego duszę do domu. To swego rodzaju... przyrząd. Który ściąga marynarza z powrotem. Srebrny sznur, jak go nazywają”.

Gdzie on jest teraz?

Nigdzie. Dusze nie istnieją.

Imperium bez władcy.

„Ta zdążyła już polecieć dosyć daleko”.

„Powiedziałabym, że jest już w pobliżu Wysp Arkadyjskich, gotów opuścić insulindiańskie wody i wkroczyć w szarotę. Jeśli dobrze odczytałam jego adres domowy” – uśmiecha się.

„Ta nie uda się już nigdzie, nie licząc kostnicy”.

„Czasy się zmieniły”.

„Rozmawiałem z nim. Na razie jego dusza jest jeszcze uczepiona ciała”.

Pozostaje niewzruszona. „Właśnie tego żeglarze bali się, kreśląc te mapy. Utonięcia we własnym ciele”.

Nic nie mów.

„Miasta portowe. Na oceanach. To oranjeska mapa szlaków wodnych – żeglarski tatuaż, którym zdobili się podróżnicy czasów doloriańskich, co najmniej 300 lat temu. Na swoich ciałach kreślili mapę odbytych podróży”.

„Miejsca? Jak plamy na jakimś wzorze?”