Rozmowa · Joyce Messier

„Gdzieżby znowu, nie jestem jakąś tajną agentka. Przy sterze jest krótkofalówka” – gestem wskazuje kabinę na łodzi.

Nic nie jest niedostępne.

„Ten oprych w niedopasowanym ubraniu przy bramie do portu. Przywódca łamistrajków. To musi być jeden z nich”.

„Może i tak” – pozostaje opanowana i niespeszona. „Mimo wszystko liczę, że pójdzie pan za moją radą. Nie ma potrzeby wsadzać kija w mrowisko”.

„Tyle pani mówi o zażegnywaniu tej katastrofie, ale sytuacja przy bramie portu to prawdziwa beczka prochu. Nie martwi to pani?”

„Oczywiście, że mnie to martwi, ale mam związane ręce. Jak zareagowałby mój pracodawca, gdyby odniósł wrażenie, że interweniuję na rzecz Związku?”

„Pani zdaje się martwić o pozory. My martwimy się o utrzymanie pokoju”.

Sytuacja przy bramie jest jak beczka z prochem. Twierdzi, że chce uniknąć katastrofy, ale w to już się nie chce mieszać? Farmazony opowiada, ot co.

„Mam do pani inne pytanie”.

„Może tym razem będę bardziej pomocna”.

Jeden musi stać przy bramie do portu i sprawiać tam kłopoty. Może stoi na czele łamistrajków? Cały czas słyszysz jakiś dobiegający stamtąd harmider.

Ale wstyd. Nie masz pojęcia. Coś jest nie tak z twoim mózgiem. Dobrze, że porucznik wciąż ma swój.

„Z całym szacunkiem, rozglądałem się po Martinaise i natknąłem się przy bramie portu na olbrzyma w źle dopasowanych ubraniach roboczych. Pan »prawo do pracy«. Nie wkłada w ten protest całego serca”.

„Kiepski z niego aktor. Ale mimo wszystko...”

„A druga osoba musi być w jednym z czteropiętrowych budynków przy rondzie. Składała pani raport, gdy przepytywaliśmy kierowców ciężarówek”.

„To mógłby być dobry punkt obserwacyjny” – kiwa głową opanowana i niespeszona. „Niemniej liczę, że pójdziecie za moją radą. Nie ma potrzeby wsadzać kija w mrowisko”.

Nie mam pojęcia. Może ona ma rację i lepiej trzymać się od nich z daleka? W dodatku coś jest nie tak z twoim mózgiem. To było takie łatwe, jak mogło ci się nie udać?

„Dobrze, na razie będę się trzymał z dala”.

„Samozwańczą bandę? Autorytet MOR-u pochodzi od Koalicji. A ich?”

„Jakoś wątpię, że pouczenie ich co do właściwego użycia siły sprawi, że zaniechają działań”.

„Nadal nie wiem, gdzie oni są”.

„Pewnie w końcu i tak pan na nich wpadnie. Kiedy tak się stanie, łatwiej będzie mi interweniować, jeśli zachowam pozory bezstronności”.

„Porozmawiam sobie z nimi bezpośrednio”.

„Cieszę się, że osiągnęliśmy porozumienie bez zamieniania MOR-u w pani osobistą komórkę śledczą”.

„Proszę się powstrzymać od takich uwag. To są poważne sprawy”.

Trwa to tylko ułamek chwili, lecz dostrzegasz w jej oczach rozczarowanie. Może nawet gniew?

„Jak są powiązane ze sobą lincz i strajk?”

„Z przykrością przyznaję, że gram tu rolę pośrednią. Mój pracodawca dostrzegł u mnie chwilowy kryzys lojalności i zdecydował się skorzystać z usług prywatnej firmy wojskowej. To środek awaryjny. Nazwali go moją »asystą ochronną«”.

„Chwilowy kryzys lojalności?”

„Zostali wysłani, gdy przekazałam wstępną propozycję Związku”.

„Każdy pracownik...”

„...członek rady nadzorczej” – kiwa głową. „Starałam się przekonać mojego pracodawcę, że to tylko taki zabieg retoryczny albo po prostu żart. Nie docenił tego poczucia humoru”.

„Potrzebna jest pani ochrona?”

„W żadnym razie. Ci najemnicy to zwykły pokaz siły. Mają zastraszyć Związek i skłonić go do kapitulacji”.

„Kim oni właściwie są?”

„Krenel – oranjeska firma wojskowa. O ile mi wiadomo, wysłała do Martinaise trzech swoich ludzi. Sporadycznie mi się meldują, ale nie słuchają moich poleceń. Szczerze mówiąc, nasze relacje są coraz gorsze”.

„Noszą ceramiczne pancerze, posługują się bronią półautomatyczną i mają za sobą lata doświadczenia bojowego. Do tego zespół traumy i stresu oraz brak umiejętności operowania na miejskich obszarach z poszanowaniem ludności cywilnej”.

„Więc co się wydarzyło?”

„Historia jest taka, że jeden z nich – pułkownik, nie znam jego nazwiska – napastował seksualnie tutejszą kobietę. Był pijany i sam, bez jednostki. To pozwoliło paru co bardziej wojowniczym członkom Związku obezwładnić go”.

„Zabrali go za Whirling-in-Rags i zlinczowali. W niedzielę w nocy”.

„I co dalej?”

„Nic. Pan Claire nie pozwala mi wejść na teren portu. Nie mogłam tej afery z nikim tam wyjaśnić. Pozostali dwaj najemnicy Krenel wykonują dalej swoje rozkazy... póki co”.

„Póki co?”

„To zasłona dymna. Potajemnie organizują niezależny trybunał wojskowy, który ma się zająć sprawą linczu. Gdy śledztwo dobiegnie końca, polecą głowy”.

„Na jakie pytanie ma odpowiedzieć to tak zwane śledztwo?”

„Czy stracić jednego, kilku czy wszystkich spośród tych wojowniczych związkowców”.

Wszystkich. Decyzja jest już podjęta.

Śledztwo obok śledztwa, tu, w Martinaise. Pędzą ku jakiemuś mrocznemu ostatecznemu terminowi.

„Może moglibyśmy współpracować przy tym śledztwie? Wie pani, stworzyć wspólną pulę zasobów i informacji”.

„Raczy pan żartować. Ci ludzie to mordercy. Mam tylko nadzieję, że wasze wytypuje jednego konkretnego podejrzanego, nim oni bez zbędnych ceregieli wybiorą sobie swoich. Najprościej mówiąc...” – łapie się grotżagla:

„Jeśli milicja nie wskaże odpowiedniego sprawcy, i to szybko, oni odnajdą i stracą wszystkich, którzy byli obecni na linczu. To z kolei zmusi Związek do reakcji”.

Reakcja byłaby konieczna. Żeby zademonstrować swoją siłę i władzę.

„Débardeurowie mają ponad dwa tysiące członków. To będzie tysiąc na jednego”.

„Widział pan kiedyś szerszenia atakującego ul, poruczniku?” – przechyla się do tyłu. „Nie jest to piękny widok”.

Serajski szerszeń olbrzymi, największy owad świata, potrafi zabić czterdzieści pszczół miodnych na minutę. Trzydzieści tych insektów potrafi zdziesiątkować liczący 20 000 osobników ul w czasie krótszym od czterech godzin.

„Ci ludzie działają jak jeden mąż, używając broni półautomatycznej i maszynowej. Ich pancerz jest praktycznie nieprzebijalny przez tradycyjną broń palną, nawet pańską. A większość związkowców nawet takiej broni nie ma...”

Broń ładowana odprzodowo wymaga nabicia co jeden lub dwa – w twoim przypadku trzy – strzały. Automatyczna co jedną lub dwie minuty.

Milknie na chwilę, po czym kończy: „Jak mówiłam, rzeź”.

Może Martinaise potrzebuje właśnie dobrego rozlewu krwi?

Domy przesycone czerwienią, płynąca Rue Saint-Cispare krew... Jakby całą okolicę przetarto wielką, unurzaną w posoce szmatą! Świeże ślady po kulach dla każdego budynku...