Rozmowa · Joyce Messier

„A to zdaje się potwierdzać przynależność etniczną, którą wydedukowaliśmy” – porucznik jest z tego powodu szczególnie zadowolony.

Jak miłośnik krzyżówek. Albo mistrz gry szaradziarskiej peng.

Porucznik zapisuje coś w swoim notatniku, mamrocząc do siebie: „Zapisałem go jako Mondialczyka... Trzeba zmienić pochodzenie na okcydentalne”.

„To było na swój sposób uczłowieczające. Musiał nauczyć się mówić pomimo tego, pomimo tej rany” – kiwa głową. „To chyba wszystko, co wiem. Widziałam go tylko raz”.

Niełatwo musi być zmusić swoją twarz do poruszania się w jakiś nowy sposób. Jeśli nie przestaniesz, dostaniesz wylewu. A wtedy stanie się to już konieczne.

„Co jeszcze? Narodowość? Akcent?”

„Co jeszcze? Narodowość? Akcent?”

„Proszę opowiedzieć mi najpierw o pozostałych”.

„Pierwszy to Korty, tak go nazywają. To również pseudonim. Druga była kobieta, Phillis de Paule. Korty to... strzelec, jak mi się wydaje. De Paule jest radiooperatorką”.

Porucznik przerywa jej: „Czy wie pani, jaki był kolor oczu denata?”

Zamyka oczy, próbując przypomnieć sobie twarz mężczyzny... po czym kręci głową...

„Nie pamiętam” – w jej głosie pobrzmiewa rozczarowanie.

Porucznik ją sprawdzał – spytał najpierw o drobny szczegół, żeby sprawdzić, czy nie zna go lepiej, niż twierdzi. Zdała ten egzamin.

„To nic. Czy wie pani coś jeszcze? Jakiej był narodowości? Ile według pani miał lat?”

„Ile mamy czasu?”

„Do egzekucji? Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia. To zależy od ich postępów w zidentyfikowaniu uczestników linczu. I od stopnia ich niecierpliwości”.

„Nie składają pani raportów o postępach?”

„Nie w tej kwestii. Obawiam się, że traktują to jak osobistą inicjatywę” – nastaje chwila ciszy. Mewy krzyczą nad zatoką...

Pięć dni. Nie więcej. Może prędzej.

„To kwestia dni, nie tygodni”.

„Mało to pocieszające”.

„Nie próbuję pana pocieszyć. Wręcz przeciwnie w rzeczy samej” – nastaje chwila ciszy. Mewy krzyczą nad zatoką...

„Co? Czyli nie wie pani, co się dzieje?”

„Mówiła pani, że zabity zaatakował kobietę?”

„Albo i nie” – przekrzywia głowę. „Tę informację przekazali mi ludzie, którzy z kolei usłyszeli ją od nastolatków włóczących się wokół kanału. Nie mogę jej uznać za pewną”.

„A kto ją dokładnie przekazał?”

„Pozostali wykonawcy. Ich trybunał. W to właśnie wierzą”.

„I co ci nastolatkowie powiedzieli?”

„Że ten mężczyzna zginął, ponieważ napastował tutejszą kobietę. Popytałam trochę – taka wersja przyjęła się w Martinaise”.

„Nie jest to dla nas nowa informacja, ale mimo to...” – wymienia z tobą spojrzenie. „Proszę powiedzieć, kiedy według pani wiedzy doszło do tej napaści? Jeśli pani to wie”.

„W niedzielną noc, obok Whirling-in-Rags, hostelu przy bramie. Podobno pułkownik był pijany, może też pod wpływem narkotyków”.

„Tak czy inaczej, podobno napastował seksualnie kobietę. Później dopadła go grupa pracowników portowych...”

„Znam kobietę, o której pani mówi. Mamy sprawę pod kontrolą”.

„Dobrze. To znaczy, że śledztwo postępuje. Kluczowe jest teraz sprawne działanie. Na cierpliwość trybunału nie mamy co liczyć”.

„Kim była ta kobieta?”

„To dobre pytanie. Nie mam najmniejszego pojęcia. Jak mówiłam, to są plotki na temat plotek. Ale w to wierzą pozostali... koledzy... pułkownika”.

Czujesz, że prędzej czy później ją poznasz.

Porucznik ze zmarszczonym od koncentracji czołem przegląda swój notatnik...

„Dziwne... Nie doszły do nas żadne zgłoszenia dotyczące napaści powiązanej z linczem. Gdzie do niej doszło? I kiedy?”

„Nie pierwszy raz o tym słyszę. Gdzie doszło do tej napaści? I kiedy?”

„Pierwszy raz o tym słyszę. Gdzie doszło do tej napaści? I kiedy?”

„Czy to znaczy, że nie muszę zajmować się sprawą tych narkotyków?”

„Właśnie tak. Zapewniam, że to, o czym teraz powiem, jest znacznie pilniejsze”.