Rozmowa · Joyce Messier

„Żeby wszystko umyć do czysta...”

„Do czysta na pewno. Nic tu nie wyrośnie przez kolejne dwadzieścia lat. Krenel wyśle śmigłowce, a Rząd Koalicyjny nie pozostanie mu dłużny”.

„Czy nie opisuje pani dosyć... ponurego scenariusza?”

„Wiele takich scenariuszy już się urzeczywistniło i dlatego sytuacja wygląda teraz tak, a nie inaczej...” – patrzy na ciebie oczami wilgotnymi od wiatru.

„Możemy jedynie nie dopuścić, by poszło to jeszcze dalej. Jeden konkretny podejrzany doprowadzony do sądu cywilnego da mi szansę na rozbrojenie tej sytuacji”.

„Możemy jedynie nie dopuścić, by tak samo stało się z resztą. Jeden konkretny podejrzany doprowadzony do sądu cywilnego da mi szansę na rozbrojenie tej sytuacji”.

„Proszę, to jest właśnie ten Wielki Rozlew Krwi, o którym wszystkim mówiłem”.

„Z przykrością muszę potwierdzić”.

„Nie sądzę, żeby miało do tego dojść. Zbyt dużo rzeczy musiałoby pójść nie tak”.

„Zbyt wiele już się popsuło” – patrzy na ciebie oczami wilgotnymi od wiatru.

„Możemy jedynie nie dopuścić, by to samo stało się z resztą. Jeden konkretny podejrzany doprowadzony do sądu cywilnego da mi szansę na rozbrojenie tej sytuacji”.

„Możemy jedynie ocalić tę krótką listę rzeczy, które jeszcze się nie zepsuły. Jeden konkretny podejrzany doprowadzony do sądu cywilnego da mi szansę na rozbrojenie tej sytuacji”.

„Widzisz, Kim? To jest właśnie ten Wielki Rozlew Krwi, o którym ci mówiłem”.

„Tak, wygląda na to, że go znalazłeś. Wybacz, ale ci nie pogratuluję”.

„Myślę, że konfrontacja jest nieunikniona”.

„Nie musi tak być” – patrzy na ciebie oczami wilgotnymi od wiatru.

„Jeden konkretny podejrzany – byle przekonujący – doprowadzony do sądu cywilnego da mi szansę na rozbrojenie tej sytuacji”.

„Jeden konkretny podejrzany doprowadzony do sądu cywilnego da mi szansę na rozbrojenie tej sytuacji”.

Zadrżyj.

„To nie będzie piękny widok”.

Broń ładowana odprzodowo wymaga nabicia co jeden lub dwa strzały. Automatyczna co jedną lub dwie minuty.

Do Związku należy ponad dwa tysiące ludzi.

„Co oni poradzą przeciwko Związkowi? Ten jest bardzo liczny”.

„Liczby im nie sprzyjają – tysiąc do jednego”.

„Za dużo tych śledztw w Martinaise”.

„Mam tylko nadzieję, że wasze wytypuje jednego konkretnego podejrzanego, nim oni bez zbędnych ceregieli wybiorą sobie swoich. Najprościej mówiąc...” – łapie się grotżagla:

„O rany, rany. To bardzo niedobrze...”

„Bez wątpienia nie jest dobrze”. Fala rozbija się o burtę jej łodzi. „Mam tylko nadzieję, że wytypujecie jednego konkretnego podejrzanego, nim najemnicy bez zbędnych ceregieli wybiorą sobie swoich. Najprościej mówiąc...” – łapie się grotżagla:

„Muszę powiedzieć, że disco to to nie jest”.

„Od disco jesteśmy bardzo daleko”. Fala rozbija się o burtę jej łodzi. „Mam tylko nadzieję, że wytypujecie jednego konkretnego podejrzanego, nim najemnicy bez zbędnych ceregieli wybiorą sobie swoich. Najprościej mówiąc...” – łapie się grotżagla:

„Narobiliście tu bałaganu”.

„To Związek powiesił go na tym drzewie”. Fala rozbija się o burtę jej łodzi. „Mam nadzieję, że milicja wytypuje jednego konkretnego podejrzanego, nim Krenel bez zbędnych ceregieli wybierze sobie swoich. Najprościej mówiąc...” – łapie się grotżagla:

„Kim oni są?”

„Krenel – oranjeska firma wojskowa. O ile mi wiadomo, wysłała do Martinaise trzech swoich ludzi. Sporadycznie mi się meldują, ale nie słuchają moich poleceń. Szczerze mówiąc, nasze relacje są coraz gorsze”.

„Każdy pracownik...”

„Każdy pracownik – członek rady nadzorczej. Starałam się przekonać mojego pracodawcę, że to tylko taki zabieg retoryczny, a nie właściwe żądanie. Jednak... wyrazistość tego zagrania najwyraźniej go przestraszyła”.

„Czy ja usłyszałem rzezi”?

„Tak. Obawiam się, że ten strajk może się nam przerodzić w małą wojnę domową. Co będzie miało skutki dla całego Zachodniego Revacholu”.

„Skoro jesteśmy ze sobą tacy szczerzy, to dla MOR-u jest to także najgorszy scenariusz”.

„W takim razie się rozumiemy, jakkolwiek ponury nie byłby to wniosek”.

„Nie chce pani wiedzieć, gdzie znalazłem swoją odznakę?” (Schowaj ją).

„Znalazł pan ją w powozie motorowym, którym wjechał pan do morza”.

„Proste, cholerka”.

Twoja odpowiedź nie budzi wielkiego zaufania do MOR-u.

„To nieistotne. Ważne, że ją pan znalazł. I dobrze, że nie później”.

„Nie, była w normalnym, porządnym miejscu”.

„Cieszę się” – spogląda na linię brzegową, a potem przenosi wzrok na ciebie. „Wróćmy do kwestii nadciągającej rzezi”.

„Chyba wiem, gdzie pan ją znalazł, funkcjonariuszu Du Bois – w tamtym powozie motorowym, który daje się dostrzec wśród lodu”.

„Ten pułkownik, którego powieszono. Znała go pani?”

„Czy widziałam go jeszcze przy życiu? Tak. Ale nie znałam go”.

Trudno stwierdzić, skąd to wiesz – bo nie widać tego na jej twarzy ani nie słychać w jej głosie – ale żywiła do niego sympatię.

„Lubiła go pani”.

„Nie powiem, żebym go aż lubiła” – potrząsa głową. „Był... najbardziej charyzmatycznym spośród nich. Reprezentował pozostałych. Jego śmierć pozostawiła wielką lukę w możliwościach komunikacyjnych grupy”.

„Nazywał się...”

„Lely. To jego imię służbowe, nom de guerre zapewne. Prawdziwego nie chciał wyjawić. Z całej trójki tylko jedna osoba podała mi swoje prawdziwe nazwisko, a to bardzo zły znak”.

„Ten Lely... Coś więcej o nim? Narodowość? Ile mógł mieć pani zdaniem lat?”

„Miał czterdzieści, może pięćdziesiąt lat. Trudno powiedzieć. U dołu szczęki miał pamiątkę po jakiejś ranie. Przez to trudno było określić jego wiek albo wyczytać emocje z jego twarzy”.

„W rzeczy samej. To zgadza się ze stwierdzonym przez nas stanem uzębienia denata” – oznajmia ci, po czym znowu zwraca się do Joyce. „Co jeszcze? Narodowość? Akcent?”

„Był pochodzenia okcydentalnego, jak sądzę. Miał jasnobrązowe włosy i niejednoznaczny akcent. Oranjeski albo może messyński. W wyniku urazu wypracował sobie swój własny...”

„Okcydentalnego... To pasuje do zeznań innego świadka” – stwierdza zadowolony porucznik.