Rozmowa · Joyce Messier

„Proszę spróbować się nie bać. Tak po prostu wygląda prawdziwe miasto”.

„Och, ależ ja się nie boję. Gdzieżby znowu...” – opiera się o reling i patrzy w szare niebo.

„Aż dziwne, że ta kobieta dotąd nie potraktowała mnie mieczem. Może jeszcze potraktuje. Lepiej niech pan pyta, o co chce, póki jeszcze mam szansę odpowiedzieć”.

Ciemne oczy przeczesują wybrzeże biegnące w kierunku Martinaise. W pochwie przy nodze spoczywa matowe szare ostrze – miecz. Wiatr jest zbyt głośny, by mogła usłyszeć słowa kobiety...

„Szpieguje mnie pani?”

„»Szpiegowanie« ma takie negatywne konotacje. Ale tak, monitorowałam postęp w śledztwie na wybrzeżu i uznałam, że sprawniej pomogę z tego miejsca...”

„Jest też kwestia tej małej łotrzycy w ubraniu staruszki. Groziła, że przemaluje Cor-de-Leite na czerwono. Na kolor krwi, rozumie pan. A ja wolę aktualny wariant – biały”.

Co to dokładnie jest? Niszczenie cudzej własności? Chuliganerka? Znęcanie się nad starszymi ludźmi?

„Brzmi to jak opis Cindy CZACHY. Chce pani, żebym ją spisał?”

„Nie ma potrzeby – z Lilienne dogadujemy się znacznie lepiej. Przede wszystkim uznaje ona koncepcję czynszu”.

„Taka już jest ta Cindy. Może ją pani zignorować”.

„Teraz jest dobrze – z Lilienne dogadujemy się znacznie lepiej. Przede wszystkim uznaje ona koncepcję czynszu”.

Daj temu spokój.

„Nieważne. Z Lilienne dogadujemy się znacznie lepiej. Przede wszystkim uznaje ona koncepcję czynszu”.

Co to dokładnie jest? Niszczenie cudzej własności? Chuliganerka? Znęcanie się nad starszymi ludźmi? I kim właściwie jest ta huncwotka?

„Co panią tu sprowadza?”

„Potrzebuję pani pomocy, natychmiast! Nie czas na rozmowę!”

„Oczywiście. Jak fortunnie, że jestem akurat pod ręką. Czym mogę służyć?”

...po czym przymocowuje linę cumowniczą. „Cóż za miłe spotkanie, detektywie. Sama dopiero co tu dotarłam”.

„Dzień dobry pani”.

„Moje uszanowanie, panowie” – zawiązuje koniec liny wokół polera i prostuje się.

„Cóż za miłe spotkanie. Sama dopiero co tu dotarłam”.

„Moje uszanowanie, detektywie” – zawiązuje koniec liny wokół polera i prostuje się.

[Odejdź].

Zostawiasz ją zawiązującą linę cumowniczą wokół gnijącego w wodzie pachołka.

Kobieta zawiązuje na polerze skomplikowany węzeł żeglarski, zamieniając od czasu do czasu kilka słów ze swoją towarzyszką.

„Zostawię Cor-de-Leite w kanale, jeśli mogę. Przy pomoście jest zbyt płytko...” – obwiązuje liną cumowniczą poler.

„Dobrze, proszę pani... I to jest pirs”.

„Oczywiście. Pirs. Mając do wyboru, zawsze wolę pirs. Pi-pi-pi-pirs...”

Coś w sposobie, w jaki to wypowiada, skłania cię do śpiewu.

Zawiązuje na polerze skomplikowany węzeł żeglarski.