Rozmowa · Joyce Messier

Kobieta zawiązuje na polerze skomplikowany węzeł żeglarski.

„Pi-pi-pi-pirsowy-pirs”.

„O pirsie, pirsie...” – odpowiada żałośliwie...

...po czym przymocowuje linę cumowniczą. „Cóż za miłe spotkanie, panowie. Sama dopiero co tu dotarłam”.

„Co panią tu sprowadza?”

„Nic tak właściwie... Już wiele tygodni temu upatrzyłam sobie ten pirs. Postanowiłam osobiście go sprawdzić. O ile dobrze się orientuję, to zgrupowanie budynków nie występuje na oficjalnych mapach”.

Poza tym też stara się mieć oko na ciebie.

„I jak się tu pani podoba?” (Rozejrzyj się).

„Hm... Jak mi się podoba?” – rzuca spojrzenie w kierunku wioski. Śniegowa breja topi się na pustakach – pamiątce po budowie, którą porzucono dziesięć lat temu...

Woda skapuje po eternitowych dachówkach. Pirs pod jej stopami mruczy do taktu.

W tle czuć zapach soli i psiego gówna.

„Panuje tu pornograficzna bieda. Ta ulica nie ma nawet nazwy, mężczyźni są martwi albo zaginieni... A to tam to nie jest przypadkiem wrak powozu motorowego?” – mruży oczy...

„Na pani szczęście jest tu MOR”.

No dobra. Czas na politykę. Na reakcję.

Prawdziwi ludzie, prawdziwa polityka, prawdziwe myśli w twojej głowie!

„To miejsce i tak jest skazane na zagładę”.

„Może i tak...” – opiera się o reling i patrzy w szare niebo.

Nad twoją głową kształtuje się formacja chmur altocumulus, obłoki łączą się w większą całość. Wiatr szarpie je i rozpościera nad zatoką.

Ich chmurne cienie prześlizgują się po ruinach Zachodniego Revacholu. Gdziekolwiek się zjawią, temperatura spada. Nieznacznie, lecz wyczuwalnie.

Jest wczesna wiosna, zbliżają się deszcze. Funkcjonariusz policji wchodzi do niskiej chatki z kamienia i drewna. W środku stoi oparta o ściany broń. Karabiny z rozklejającymi się kolbami... i miecze. Dziesiątki, a może i setki.

„To antyki” – mówi porucznik John McCoy, pseudonim Archetyp, do swojego partnera. „Wygrzebują je obecnie z katakumb, naprawiają. Ze starych porewolucyjnych skrytek”.

„Dzieci wynoszą je na górę. Przyjdzie maj, a ulice będą zalane...” – urywa, kiedy wiatr zaczyna grzechotać poluzowanymi włazami. „Zalane tanią bronią. Będącą w rękach gniewnych ludzi”.

„Mówiłam panu, jak odkryto to miejsce?” – wiatr się wzmaga i jej płaszcz łopocze w rytm podmuchów.

„Tę isolę?”

„Tak, Insulinde”.

„Nie. Nie wiem, jak ją odkryto”.

„Nie jest pan w tej niewiedzy osamotniony. Większość ludzi też tego nie wie – na zachód od rzeki poziom analfabetyzmu wynosi 55%. Pięćdziesiąt lat okupacji pozostawiło tych ludzi w zapomnieniu i ubóstwie”.

„Pustka. To tak bardzo w moim stylu”.

„Wiedziałam, że się zrozumiemy” – kiwa głową. „Większość revacholczyków nigdy nie dowie się, jakie jest znaczenie tego miejsca, naszego domu – tej wyspy materii. Ani dlaczego w ogóle zostali przetransportowani...”

„Proszę mi kiedyś przypomnieć, żebym wróciła do tego tematu” – poprawia szal. „A tymczasem – czym mogę służyć w tych nowych okolicznościach?”

„No dobrze, miło było się na panią natknąć”. [Odejdź].

„Powodzenia, panowie”.

„Dziękujemy. Proszę uważać na swoją łódź”.

„Powodzenia, detektywie”.

„Proszę w takim razie powiedzieć mi coś innego”.

„Oczywiście. Podobno milicja ma już podejrzanego i prowadzi pościg – to powód do powściągliwego optymizmu. Jak mogę pomóc na tym odcinku?”

„Proszę powiedzieć teraz, mam czas”.

„Mamy?” – pyta, zerkając na swój zegarek. Wygląda na to, że uważa inaczej.

„Podobno milicja ma już podejrzanego i prowadzi pościg. To powód do powściągliwego optymizmu. Nie chciałabym przeszkadzać...”

Tę historię opowie ci dopiero przed opuszczeniem Martinaise. Na sam koniec jej pobytu tutaj.

„...ale może tymczasem przydam się jeszcze do czegoś? Gdy zaciekły pościg trwa?”

„Szkoda. Większość tych ludzi nigdy nie dowie się, jakie jest znaczenie tego miejsca – tej wyspy materii. Ani dlaczego w ogóle zostali przetransportowani...”

Nic nie mów.

„Jestem gdzieś w tych pozostałych czterdziestu pięciu procentach. Ale sytuacja się poprawia”.

„Czym dokładnie jest isola?”

„Zgaduję więc, że pan nie wie...”

„Tę... wieś rybacką?”

„Nie, Isolę Insulindiańską”.

„Tę wyspę?”

„Wie pan, jak odkryto to miejsce?” – wiatr się wzmaga i jej płaszcz łopocze w rytm podmuchów.

„Bez obaw. Mam jej miecz”. (Pokaż go).

„To chyba nie było potrzebne. Ładnie się z nią komponował...” – opiera się o reling i patrzy w szare niebo.

„To kobieta. Nie wie, jak się posługiwać mieczem”.

„Też jestem kobietą, a wiem, do czego służy miecz...” – opiera się o reling i patrzy w szare niebo.

Nic nie mów.

„Mogłaby zwyczajnie...” – opiera się o reling i patrzy w szare niebo.

Wyczuwasz w jej głosie jakąś tęskną nutę.

„Słusznie się pani boi. To wszystko wasza wina”.

„Nic pani nie grozi”. (Szepnij). „Klasa robotnicza nie ma pojęcia, co się z nimi dzieje”.

„Oj nie ma...” – opiera się o reling i patrzy w szare niebo.