Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Te same dwa podświetlone neonowo kształty – kobieta i mężczyzna. Z ust mężczyzny wytryskuje eksplozja ruchu wstecznego: przez okno, na dach na zewnątrz i dalej rozszczepiając się w promień – A'.

Przyjrzyj się punktowi B''' – wysepce.

Kilometr stąd. Jakiś punkt za portem lub na wysepce w zatoce. Fort stoi w ruinie, ale sprawca mógł znaleźć stabilny punkt na okalających go plażach, tam, gdzie beton zsypał się do morza. Widziałeś to przez lornetkę na monety...

Celny strzał byłby niemalże cudem – prawdopodobieństwo to 5%. Faktycznie istnieje niewielka przestrzeń zatoki, z której widać okno: między Rue de Saint Ghislaine 10 i 33A. Kąt byłby wyjątkowo niekorzystny, a dostęp do wysepek jest mocno utrudniony...

No i jest jeszcze nić pozostawioną przez świadka. Kobieta widziała wszystko na własne oczy. Może znalazła jakiś trop na obrzeżach swoich wspomnień...

Kilometr stąd. Mało prawdopodobny kierunek, strzał padłby gdzieś za portem. A może na jakiejś wysepce w Zatoce Martyneskiej? Są tam różne wysepki, choć wielu z nich nie ma na mapach.

Ekstrapolowałem wszystkie punkty początkowe. Więc dokąd wiedzie ta nitka?

Zdaje się wskazywać, że kula nadleciała z najwyższego kwadrantu możliwych kątów, a więc z punktu poza dachem. B'''.

Wyspa na zatoce.

„Myślę, że strzał mógł paść z wysepki”.

„Niewykluczone” – kiwa głową. „Między strefą handlową i zawaloną kamienicą na północ od niej jest niewielki przesmyk...”

„To ponadto jedyny punkt, którego jeszcze nie wykluczyliśmy”. (Przejdź dalej).

„Na to wygląda”.

Przez chwilę wydaje się... zmęczony.

„Może powinniśmy udać się na tę wyspę?”

Porucznik wzdycha i spogląda w zimną dal nad wodą...

Próbuje to usprawiedliwić sam przed sobą.

To bardzo słaby trop. Równie dobrze mógłbyś chodzić po całym Martinaise, zaglądać pod każdy kamień i rozmawiać z każdą osobą. Ale co innego ci pozostało?

Widzi zagrożenie. Może to kolejna pułapka? Z pewnością nie bez powodu jest ostrożny – ten człowiek ma całe dziesięciolecia doświadczenia.

Tam, za szarą wodą, wśród sypiącego się betonu, brzoza... i na poły zatopione ruiny wieżyczki przeciwlotniczej.

„W sumie to racja. Nie ruszajmy na tę wyspę”. (Nie ruszaj).

„Nie. Miałeś rację. Musimy rozejrzeć się na tej wyspie. Wybacz, to wstrząśnienie mózgu...” – chwilę zbiera się w sobie i dodaje...

„Jak się tam dostaniemy? Joyce Messier miała łódź, ale odpłynęła”.

„Nie mam pojęcia. Nie mamy... łodzi?”

„Tak, ale sprowadzenie jej tutaj potrwa całe dnie”.

„Moglibyśmy popytać w rybackiej wsi. Mają tam łodzie”.

„Lilienne, wybieraczka sieci. Smołuje swoją łódkę...”

„Ach... Tak, oczywiście. Wieś. Ruszajmy”.

„Może pomoże nam ktoś we wsi rybackiej? W tej grupce domów na wybrzeżu?”

„Możliwe – widziałem tam łodzie. Powinniśmy popytać ludzi. Ruszajmy”.

„Pamiętam działko przeciwlotnicze. Albo jego ruiny... na wyspie. Widziałem je przez lornetkę na monety”.

„To może być gniazdo snajpera...” – kiwa głową.

Czemu nie? Wojskowe fortyfikacje tworzy się właśnie do takich rzeczy.

„Co innego pozostało?”

„Niewiele”.

„Chyba się... nie boisz, co?”

„Nie. Po prostu nie chcę znowu się wstydzić. Jestem bardzo dumnym człowiekiem...” – zapada cisza. Po chwili dodaje: „Boję się, że stanę się pośmiewiskiem”.

Nie czuje z tego powodu dumy, ale jest, jak jest.

„Nie mam nic do powiedzenia. To po prostu coś, co musimy zrobić, Kim”.

„Rozumiem”.

Zrobi to. Ma w sobie siłę.

„Kim, ruszajmy na tę pieprzoną wyspę”. (Ruszajcie!)

„W porządku, ruszajmy na pieprzoną wyspę” – chwilę zbiera się w sobie i dodaje...

„Ruszam na wyspę. Wchodzisz w to?” (Ruszaj).

„Oczywiście” – kiwa głową. „Oczywiście, że w to wchodzę” – chwilę zbiera się w sobie i dodaje...

„Chyba brak ci entuzjazmu”.

„Po prostu przez kilka ostatnich dni mało sypiałem”.

Nie wierzy zbytnio, żeby to cokolwiek dało.

„Tak, to się nie klei. Musi być jeszcze coś, co przegapiliśmy”.

„Nie. Nie ma nic więcej” – wzdycha i spogląda w zimną dal nad wodą.

„To także jedno z niewielu miejsc w Martinaise, w których nie byliśmy”. (Przejdź dalej).

„To też miejsce, które musimy jeszcze wykluczyć”. (Przejdź dalej).

„To też miejsce, które musimy jeszcze wykluczyć”. (Przejdź dalej).

„Skąd wiedziała, jak to zrobić?”

„Była tu tej nocy – pewnie dokładnie wiedziała, w którym miejscu znajdował się otwór po kuli...”

Miała wiele czasu, żeby to dobrze przemyśleć. Stojąc na tym dachu... Patrząc na szybę...

„Poza tym wygląda na to, że dysponuje umiejętnościami, o których nie mamy pojęcia. Pytanie brzmi: Czy powinniśmy jej ufać?”

„To jej sposób na przeprosiny”.

„Trudno mi w to uwierzyć. Ale w tych okolicznościach... jaka to różnica?”

„Po prostu nie wiem”.