Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Wyspa na zatoce.

Wyspa na zatoce.

Mrugnij. [Odejdź].

Przyjrzyj się punktowi B' – promenadzie.

Siedemset metrów stąd. Najprawdopodobniejsza z tych pozycji B – 20%. Wprawny snajper mógł oddać strzał, zakładając, że miał bezpieczne stanowisko strzeleckie. Nawet przy zapalonym świetle niezbędne byłoby szkolenie wojskowe – z tej odległości sprawca musiałby wziąć pod uwagę kierunek wiatru.

To by wyjaśniało, czemu nikt nie usłyszał strzału – strzał padł z daleka.

Wykluczyłem już mniej więcej tamto miejsce.

To prawda, pod promenadą było coś, co mogło stanowić stanowisko strzeleckie, ale nikt nie był tam od miesięcy albo i lat.

Nadal dziwnym zbiegiem okoliczności pozostaje fakt, że był tam bunkier...

Dokąd wiedzie ta nitka?

Przyjrzyj się punktowi A' – dachowi.

Ruby stanowczo to wykluczyła. Strzał byłby słyszalny na dole, a nikt o tego typu hałasie nie wspominał. Punkt A' znacznie stracił na prawdopodobieństwie. Możliwe, że twoim celem jest snajper.

Strzał musiał paść z większej odległości – za punktem A'. Czy powinniśmy ekstrapolować i wziąć pod uwagę każdy możliwy punkt oddania strzału w Martinaise?

Promień wydobywający się z ust mężczyzny rozwija się, tworząc wachlarz możliwych kierunków, z których każdy prowadzi w stronę dachu. Strzał mógł paść z każdego z nich. Oto uśredniona, najprawdopodobniejsza lokalizacja A'.

Czyli jestem tak na... 80% pewien, że strzał padł właśnie z dachu?

Na 72%. Broń strzelająca amunicją wojskową, na przykład karabin Belle-Magrave. To dobry dystans – krótki, ale nie zbyt krótki. Sprawca celował, opierając się plecami o barierkę lub klęcząc w celu wygodniejszego wycelowania. To by wyjaśniało, czemu wystarczył jeden strzał.

Światła były tu włączone. Na zewnątrz panował mrok. To było jak strzelanie do kaczek. Doskonale oświetlonych kaczek. Ofiara otworzyła usta, żeby wpuścić kulę do swojego wnętrza. Żadne z nich nie mogło zobaczyć czegokolwiek w ciemności na zewnątrz. Byli zbyt zajęci swoimi ciałami.

Czy strzał mógł paść wewnątrz pomieszczenia? Z jakiejś mniejszej odległości...

Punkt X pozostaje w sprzeczności z zeznaniami kobiety, a to na nich opiera się cała ta analiza. Te liczby po prostu przestałyby istnieć, detektywie.

Istnieją jakieś argumenty przeciwko A' – dachowi?

Jak dotąd nie znalazłeś żadnych. Ale to nie znaczy, że ich nie ma.

Czy miejsce oddania strzału mogło być gdzie indziej? Gdzieś dalej? (Zakończ).

Jest na to 28% szans, tak. W stworzonym przez ciebie modelu strzał mógł paść z większej odległości – nic tego nie wyklucza. Czy powinniśmy ekstrapolować i wziąć pod uwagę każdy możliwy punkt oddania strzału w Martinaise?

Na 72%. Broń strzelająca amunicją płaszczową, prawdopodobnie karabin. To dobry dystans – krótki, ale nie zbyt krótki. Sprawca celował, opierając się plecami o barierkę lub klęcząc w celu wygodniejszego wycelowania. To by wyjaśniało, czemu wystarczył jeden strzał.

Na 72%. Broń sprawdzająca się na średnim dystansie, prawdopodobnie karabin albo pistolet sportowy. To dobra odległość – krótka, ale nie zbyt krótka. Sprawca celował, opierając się plecami o barierkę lub klęcząc, co ułatwiło zadanie. To by wyjaśniało, czemu wystarczył jeden strzał.

Czy na zewnątrz nie powinny pozostać ślady spalania prochu?

Może i pozostały. Potem jednak deszcz, śnieg i wiatr wszystko zmyły. To było ponad tydzień temu.

„Kim, myślisz, że strzał mógł paść z dalszego punktu niż dach? Gdzieś w Martinaise?”

„Skąd dokładnie?”

„Nieważne”.

„W porządku”.

„Powiedzmy, że z B' (promenady), B'' (Krańca) lub z B''' (wysepki)”.

„Widzę, że sporo nad tym myślałeś” – stwierdza, unosząc brew. „Czy to są miejsca, które wytypowałeś poza dachem? Jakie jest twoim zdaniem prawdopodobieństwo, że strzał padł z większej odległości?”

„Jest przeciętne”.

„W porządku. Powinniśmy sprawdzić, czy na wybrzeżu są jakieś ślady prochu albo snajperskie gniazda, aby wykluczyć te miejsca – jedno po drugim”.

„To byłoby skrupulatne podejście. Tymczasem – osobiście – stawiam na wersję z dachem. Prosta hipoteza może być błędna, ale to coś, na czym można oprzeć dalsze śledztwo”.

„Po prostu uwzględniam wszystkie możliwości”.

„Znacznie niższe niż w przypadku dachu, ale istnieje”.

Te same dwa podświetlone neonowo kształty – kobieta i mężczyzna. Z ust mężczyzny wytryskuje eksplozja ruchu wstecznego: przez okno, na dach na zewnątrz i dalej rozszczepiając się w promień – A'.

Widzisz te same, podświetlone neonowo kształty – kobietę i mężczyznę. Teraz jednak pomieszczenie rozdziela czerwona nić biegnąca od anteny na zewnątrz do półki na ścianie.

„To balistyka. Zostawiła nam trajektorię...” – porucznik sprawdza napiętą nić palcem, a ta wibruje jak struna.

Z ust mężczyzny wytryskuje eksplozja ruchu wstecznego: przez okno, na dach na zewnątrz i dalej rozszczepiając się w promień – A'.

„O! O!” – woła podekscytowany chłopak. „Cuno wie, co to za gówno – to balistyczne gówno! Gówno z naukowego radia. Pokazuje skąd padł strzał”.

To amatorska analiza balistyczna. Zaznaczyła ci trajektorię...

Widzisz te same, podświetlone neonowo kształty – kobietę i mężczyznę. Teraz jednak pomieszczenie rozdziela czerwona nić biegnąca od anteny na zewnątrz do półki na ścianie.

Światło z lampy biurkowej odbija się od szkła niezmąconą złotą poświatą. Okno jest krystalicznie czyste i kompletnie milczące.

„Musimy przeprowadzić analizę balistyczną, aby ostatecznie ustalić, skąd padł strzał”.

Przejedź palcem po powierzchni szyby.

Szyba jest zimna od napływającego z zewnątrz powietrza.

Jest gładka niczym lód. Na zewnątrz widać krople błota i deszczu, a nawet smugi, od wewnątrz jednak powierzchnia okna jest czysta. Żadnych odprysków czy mikropęknięć.

Porucznik, biorąc z ciebie przykład, zbliża się do szyby, aby przyjrzeć się jej powierzchni.

Chłopak chucha na szybę i pisze coś na jej zaparowanej powierzchni, po czym ściera wszystko rękawem.

Napisał: Cunn.

Co się tutaj stało?

Złote światło rozprasza się w niebieską, szklistą ciemność twojego umysłu. Świecą wśród niej dwa neonowe kształty – mężczyzna i kobieta na jednoosobowym łóżku.

Pająk o dwóch sercach.

W jakiej są pozycji?

Mężczyzna klęczy, kobieta leży na plecach. Jest noc, 4 marca. Właśnie padł strzał.

Mężczyzna spogląda prosto na kobietę. Możliwe linie strzału skupiają się w jego ustach niczym promień padający gdzieś z daleka prosto do jego mózgu.

Kończąc jego żywot.