Rozmowa · Matematyka wzrokowa

Dzieląca pokój na dwoje czerwona nić wskazuje trajektorię lotu pocisku.

Skąd pada strzał?

Z dachu na zewnątrz. Punkt A'. Szkło pęka wokół otworu po kuli. Odłamki wpadają do środka – wyglądają za plecami kobiety niczym korona...

Dzieląca pokój na dwoje czerwona nić wskazuje trajektorię lotu pocisku – Klaasje przeprowadziła amatorską analizę balistyczną.

Złote światło rozprasza się w niebieską, szklistą ciemność twojego umysłu. Świecą wśród niej dwa neonowe kształty – mężczyzna i kobieta na jednoosobowym łóżku.

Nie. Nie schrzanimy tego. Nie na próżno zostałeś postrzelony. Zamknij oczy i otwórz je znowu. Dasz radę. Robiłeś to już przecież.

Rozejrzyj się.

Złote światło rozprasza się w niebieską, szklistą ciemność twojego umysłu. Świecą wśród niej dwa neonowe kształty – mężczyzna i kobieta na jednoosobowym łóżku.

Złote światło rozprasza się w niebieską, szklistą ciemność twojego umysłu. Świecą wśród niej dwa neonowe kształty – mężczyzna i kobieta na jednoosobowym łóżku.

Nie wiesz, kiedy przestać, co?

„To jakieś gówno. Gówniana szyba”.

„Racja” – porucznik dotyka szyby. „Marnujemy tu tylko czas – lepiej zajmijmy się czymś pożytecznym”.

„Nie. Wręcz przeciwnie – ten pokój mógłby być bardzo przydatny, gdybyśmy potrafili odczytać znajdujące się w nim wskazówki” – spogląda na schody. „Może uda się później”.

Nic nie mów.

Okno tkwi milcząco w ramie. Na zewnątrz zrywa się wiatr.

„Powiedz mi jeszcze raz, Kim, czego my tutaj szukamy? Informacji o torze lotu pocisku?”

„Szczerze mówiąc, też nie jestem pewien. Czasem zawodzi mnie wyobraźnia”.

„To moja słabość” – przyznaje po chwili milczenia, spoglądając w kierunku schodów.

A ty znowu. Nie jesteś żadnym superdetektywem. Przesłuchuj ludzi, zadaj kilka pytań. Zostaw tę szklaną katedrę balistyki mądrzejszym od siebie.

Czujesz niejasne poczucie rozczarowania. Szkło migocze, jakby wyśmiewało cię, ukrywając swoje sekrety.

Masz przeczucie, że pokój powiedziałby ci coś kluczowego, gdybyś tylko umiał go posłuchać...

„To okno zostało niedawno wymienione”.

„Tak, na to wygląda” – potwierdza porucznik, poprawiając swoje okulary.

Wiesz, które okno nie było niedawno wymieniane?

A to znowu co? Poczucie winy?

Cokolwiek to jest, utrudnia ci koncentrację.

Przestań go rozpraszać, ma pracę do wykonania. Poza tym, o ile pamiętam, to okno narażało mu się, od kiedy tu przybył.

Nie ustaliliśmy już, że zrobił to ktoś inny?

To był sarkazm. Ustaliliśmy, że ty to zrobiłeś. Nieważne.

Ustaliliśmy, zdaje się, że ty to zrobiłeś. No ale nieważne.

To, które rozbiłem w swoim pokoju?

Tak, właśnie to. Ledwie piętro niżej do pokoju wdziera się zimno. I utrudnia ci tutaj koncentrację.

[Odejdź].

„O cholera, wiem, co jest grane...” – stwierdza podekscytowanym głosem i z aprobatą kiwa głową. „Cuno łapie to gówno. Balistyczne gówno – naukowe”.

Musisz raz na zawsze dojść, skąd padł ten strzał.

Okno jest krystalicznie czyste, przynajmniej od środka. Do szyby przyklejono taśmą klejącą czerwoną nitkę. Powiewa ona delikatnie na zimnym wietrze.

„To balistyka. Zostawiła nam trajektorię...” – porucznik sprawdza napiętą nić palcem, a ta wibruje jak struna.

„O! O!” – woła podekscytowany chłopak. „Cuno wie, co to za gówno – to balistyczne gówno! Gówno z naukowego radia. Pokazuje, skąd padł strzał”.

To amatorska analiza balistyczna. Zaznaczyła ci trajektorię...

To okno jest od środka kryształowo czyste – w przeciwieństwie do sąsiedniego. Światło z lampy biurkowej odbija się od szkła niezmąconą złotą poświatą.