Rozmowa · Bliźniak Lilienne

Rozczochrany chłopiec kopie kamień, a drugi się w tym czasie przygląda.

„Hej, gdzie jest wasza mama?”

Chłopcy nie odpowiadają zaabsorbowani zabawą.

„Hej, dzieciaki, widzieliście może w okolicy jakichś złych ludzi?”

„Jakich złych ludzi?” – pyta jeden z bliźniaków, spoglądając w górę z lekko otwartymi ustami.

„Nie sądzę, aby przepytywanie czterolatków bez ich rodziców pomogło nam rozwiązać tę sprawę” – stwierdza porucznik.

A więc zdecydowanie musimy to zrobić.

„Po prostu złych ludzi. Przestępców. Niebezpieczne kobiety”.

„Nie, nie powinniśmy rozmawiać z nieznajomymi” – stwierdza drugi bliźniak, kręcąc głową.

„No dobra, chłopcy. Byliście na tej wyspie, nie?”

„Na tej wyspie?” – pyta chłopak zajęty kopaniem kamienia, wskazując na zatokę.

„Tak, na tej. Muszę się dowiedzieć, co tam jest”.

„Tam... ee... nie ma nic?” – chłopak zamyśla się przez chwilę z palcem w ustach. „To tylko fort morski i trochę roślin. Można tam popłynąć tratwą. Jest fajnie”.

„I! I!” – wtrąca się drugi. „Rozpalamy ogień. Rozpalamy... Rozpalamy ognisko”.

„Mhm” – kiwa głową drugi brat. „Zbieramy patyki na ognisko – i naboje. Ale nie prawdziwe naboje – puste naboje”.

Łuski po nabojach? Dużo ich zostało po wojnie, ale to może być istotne.

„Zaraz, masz na myśli łuski?”

„Nie wiem, co to takiego...”

„Mhm”. (Kiwnij głową na znak zgody).

„Pojawiają się światła. Przychodzi ogniowy facet i każe nam zgasić ogień”.

Czujesz, jak kłują cię końcówki nerwów na wspomnienie o facecie.

Muszą mówić o jakimś człowieku. Na tej wyspie? Ale ona jest odcięta od świata...

„Czemu każe wam gasić ogień?”

„Ee... Nie wiem. Nie lubi go. Nie lubi, jak są tam ludzie. Nie powinien pan tam płynąć”.

„Tak” – dodaje drugi lakonicznie, stojąc na baczność jak mały ołowiany żołnierzyk.

Bo nie chce być znaleziony. Dym zwraca uwagę...

Podejrzane żądanie. Zrodzone ze strachu?

„Czemu to ogniowy facet?”

„Bo... bo...” – chłopiec milknie, aby pomyśleć.

„Bo każe nam gasić ogień!” – wyjaśnia drugi.

„To wszystko, co wiecie? Jesteście w stanie powiedzieć mi jeszcze coś o wyspie?” (Zakończ).

„Tam jest...” – zaczyna chłopak, pocierając swoje oczy. Szybko staje się jasne, że nie zamierza dokończyć tego zdania.

„Światła? Ogniowy facet?” – porucznik spogląda na ciebie. „Musimy sprawdzić tę wyspę, a ty...”

Kontynuuje szeptem: „Musisz panować nad tym swoim czarnym humorem, gdy rozmawiasz z dziećmi, jasne?”

Nie będę ci tego dwa razy powtarzał.

„Światła? Ogniowy facet?” – porucznik spogląda na ciebie. „Musimy sprawdzić tę wyspę”.

„Wspomnieliście coś o światłach?”

„Ja...” – zaczyna jeden z nich – trudno powiedzieć który. „Ja nie wiem”.

„Mieliście na myśli elektryczne światła?” – pyta, wskazując uliczną latarnię.

„Ee... tak” – odpowiada chłopak i wpatruje się w palce swoich stóp.

„Możecie powiedzieć mi cokolwiek więcej o tym facecie? Ile ma lat? Mieszka tam?”

„Nie, on tam nie mieszka. Tak myślę”.

„Nie, on tam mieszka” – kiwa głową drugi chłopak. „Był tam dwukrotnie, dwa razy”.

„Hmm...” – pierwszy zamyśla się, po czym dochodzi do jakiejś konkluzji. „On tam nie mieszka. Czasem go tam nie ma”.

„Jeszcze coś? Jak on wygląda?”

„Nie wiem” – odpowiadają niemal jednocześnie.

„Jak to?”

„My... My uciekliśmy. Krzyczał, że nie powinniśmy tam być”.

„Jeszcze coś? Jak on wygląda?”

„Wasz ojciec też pływał na tę wyspę, prawda?”

„Nasz ojciec się zabił”.

„Nie mów tak. To nieprawda” – stwierdza jego brat i daje mu kuksańca. W jego oczach pojawiają się łzy, jakby za chwilę miał się rozpłakać.

W głowie rozbłyskuje ci tępy ból.

Nic nie mów.

„Przepraszam” – odpowiada drugi chłopak, poklepując czule ramię swojego brata.

„Właśnie tak. Zabił się”.

„Zamknij się” – syczy porucznik i wbija ci łokieć w żebra, po czym zwraca się do chłopaka...

„Nie bij swojego brata... proszę. I nie płacz. Musimy zadać wam jeszcze kilka pytań”.

„Wcale nie będę płakał” – odpiera ten, który niemal się popłakał, i odzyskuje kontrolę nad swoją drżącą brodą.

Drugi przygląda się mu ze zmarszczonym czołem. „To nie ma nic do rzeczy. Ojciec nie jest ogniowym facetem”.