Rozmowa · Bliźniak Lilienne

Te dwie sprawy są niepowiązane. Twoje pytanie nie miało sensu.

„Proszę, nie...” – oczy chłopaka wypełniają się łzami, gdy na ciebie patrzy. Są ciemne i okrągłe. Wiatr mierzwi jego włosy.

„Nie becz” – prosi go brat, po czym dodaje szeptem: „Przepraszam”.

Drugi chłopiec prostuje się. „Wcale nie będę beczał, głupi” – odpiera, odzyskując kontrolę nad swoją drżącą brodą.

„Wiecie, to nic złego się zabić. Ja na przykład odstrzelę sobie łeb. Zamknę to ostatnie śledztwo, a potem bam. Żegnam się ze światem”.

„Wasz ojciec się nie zabił”.

„No nie wiem...” – stwierdza niepewnie chłopak, który wcześniej twierdził inaczej. Rozgląda się.

„Ktoś na tej wyspie mieszka?”

„Nie” – odpowiada chłopiec, kręcąc zdecydowanie głową.

„Tak” – jego brat spogląda na niego, a później na ciebie.

„Przyjmijmy, że odpowiedź brzmi tak” – porucznik unosi lekko brew i wyjmuje swój notatnik.

„I co jeszcze?”

„Nie, na jakiejś innej. No pewnie, że na tej”.

„W porządku” – odpowiada za niego brat.

„Musicie powiedzieć mi, co wiecie o wyspie. Co na niej jest?”

„Hej, chłopaki. Wasza siostra mówiła, że mieliście kłopoty przez brzydkie słowa”.

„Taa...” – potwierdza chłopak, obracając kamień trzymany w ręce. „Usłyszeliśmy brzydkie słowa i powtórzyliśmy je, i wpadliśmy w tarapaty...”

„Brzydkie słowa” – powtarza drugi, kiwając w zamyśleniu głową. „Brzydkie, brzydkie słowa...”

Powiedz „kurwa”. Będzie PRZEZABAWNIE.

Byłby ubaw po pachy, chłopie! Zabawmy się! Powiedz „KURWA”!

Zachowajże odrobinę godności. Nie musisz przeklinać w obecności dzieci.

Czekaj! Przerwij wszystko. Cofnijmy się. Co to są brzydkie słowa?

Uspokój się, puzzlowa buźko, mamy sytuację awaryjną! Jak teraz zaczniemy przyglądać się wszystkim brzydkim słowom, wzrośnie tylko pokusa, żeby je wypowiadać. Przy dzieciach. A tego nie chcemy.

„Brzydkie słowa są brzydkie. Nie mówcie ich, dzieciaki. To pierwszy krok do zostania przestępcą”.

„Nie będziemy” – zapewnia chłopczyk, po czym poprawia swoją czapkę.

„Dostaliśmy nauczkę” – odpowiada drugi.

Dobra robota. Wiem, że kusiło cię, żeby krzyknąć „kurwa”, ale opanowałeś ten impuls. Dobra robota.

„Przejdźmy dalej. Gdzie usłyszeliście te brzydkie słowa? Od kogoś na wybrzeżu? W radiu?”

„Usłyszeliśmy śmieszne głosy” – stwierdza chłopak, wzruszając ramionami. Nagłemu ruchowi towarzyszy szelest jego kurtki.

„Myśleliśmy, że głosy były śmieszne” – potwierdza jego brat. „Powtórzyliśmy, co mówiły, i przez to mieliśmy kłopoty...”

„Gdzie je usłyszeliście? Podsłuchaliście, jak ktoś je mówił? A może usłyszeliście radio?”

„Radio? Co to jest?” – pyta chłopak, pociągając nosem. „Po prostu słyszeliśmy je. W głowach”.

Czy to możliwe? Czy ich umysły działają identycznie?

Głosy z innego ja? Z głębszego ja? Głosy... wczesnej schizofrenii?

„Głosy w waszych głowach? Takie jakby małe strzępki informacji?”

„Nie” – chłopak kręci głową. „Tylko ludzie mówiący bardzo szybko”.

„No dobrze. I co usłyszeliście?”

„Ee...” – drapie się po głowie. Patrzy na swojego bliźniaka, który kiwa głową, po czym zaczyna mówić. „To było coś takiego: »Wreszcie nadeszła ta pora, moi obleśni naspeedowani! Nasz brat za chwilę dorośnie!«”.

Nagłe wspomnienie. Słyszałeś już taką mowę niczym seria z karabinu.

„»Mamy tu debiutancki singiel całkiem dorosłego DJ-a Flacio! Zapnijcie pasy, bo to najszybszy śmieć, jaki kiedykolwiek słyszeliście«”.

„»Podkręćcie głośność i wysadźcie w powietrze te głośniki. Oto przed wami...«”

„Nie!” – wtrąca się nagle jego brat. „Nie mów brzydkich słów, głupi!”

Och, cóż jakże wspaniale te urwisssssssssy odegrały dziś przed nami tę rolę! Niezrównana pamięć! Może kiedyś oczarują świat jako dwuossssobowa grupa teatralna.

„Po wszystkim chcę zamienić z tobą słowo” – porucznik odchrząkuje. Jego oczy są otwarte szerzej niż zwykle.

Chłopak przeciąga kanciastym kamieniem po ziemi. Pojawia się biała rysa.

Gdzieś w Revacholu porucznik włącza radio. Kiwa delikatnie głową do agresywnej muzyki. Powinien usłyszeć tę historię.

„Macie w rodzinie przypadki schizofrenii?”

„Czy to brzydkie słowo?” – pyta chłopiec, mrugając.

„Jasne. Ale jakie słowa usłyszeliście?”

„Nie. Powiedzcie po prostu, co usłyszeliście”.

„»Kurwa« to złe słowo, pamiętacie? Ale powiedzcie, co usłyszeliście”.

„Jak to słyszeliście je w głowach?”

„No wie pan” – wskazuje swoją głowę. Jego palce są czerwone z zimna. „Słyszałem jak ludzie mówią. Tylko w mojej głowie!”

„Kurwa”.

Wstyd i rozczarowanie.

Chłopiec mruga. „Kuuuu...” – mimo dobrych chęci, nieznane słowo więźnie w jego ustach.

DAWAJCIE, CHŁOPAKI! DACIE RADĘ!

„Kuu...” – próbuje drugi chłopiec. Spogląda pytająco na swojego brata, po czym na ciebie. „Co to znaczy?”

„Nic. Co się stało? Gdzie usłyszeliście brzydkie słowa? Mówił je ktoś na wybrzeżu? Może w radiu?”

Porucznik jest głęboko oburzony.