Rozmowa · Evrart Claire

„Harry...” – mówi niemal łagodnie. „Całe szczęście, że nie dostałeś przepukliny. Mężczyzna w twoim wieku...”

„Dość wariactw. Wróćmy do poważnych spraw”.

Tłumi śmiech. „Rzeczywiście to nieodłączny element naszych spotkań, co, Harry?”

„W każdym razie zapewniam cię, że jestem bardzo dobrze poinformowanym człowiekiem. Informacje docierają do mnie, jeszcze zanim o nie poproszę”.

Tak, ale to dlatego, że zwykle to jego słowa wprawiają sprawy w ruch.

„Porozmawiajmy o czym innym”.

„Ależ naturalnie, Harry”.

„Evrart, to jest po prostu wydawanie rozkazów”.

„Jesteś taki przenikliwy, Harry. I w zasadzie masz rację. To teraz... co jeszcze mogę dla ciebie zrobić?”

„Moje ciało lada chwila się rozsypie. Chyba wycisnąłem z niego wszystko”.

„E tam, Harry, opowiadasz! No bo spójrz na siebie!” – wyciąga dłonie w geście prezentacji. „Jak na swój wiek jesteś u szczytu formy fizycznej. Kwintesencja dojrzałej męskości!”

„Hmmm...” – obserwuje cię znad oprawek. „Faktycznie, kiedy mówiłem o tej twojej zgubionej broni, wyglądałeś, jakbyś miał się tu osunąć i umrzeć”.

Nic nie mów.

Imponujących gabarytów mężczyzna wpatruje się w ciebie przez chwilę znad oprawek, po czym splata palce i opiera podbródek na złączonych dłoniach.

„»Mężczyzna w moim wieku«? Co to ma znaczyć? Jestem u szczytu swoich możliwości”.

„Tak, tak, Harry. Jesteś bez wątpienia w świetnej formie i gratuluję ci inicjatywy oraz sprawności fizycznej. Jestem pod wrażeniem. Pod wielkim wrażeniem.”

„Hmmm...” – obserwuje cię znad oprawek. „Jednak kiedy mówiłem o tej twojej zgubionej broni, wyglądałeś, jakbyś miał się tu osunąć i umrzeć”.

„Sam jestem zaskoczony odpornością i sprawnością narzędzia, jakie mi zapewniono”. (Uderz się w pierś).

„Czy spytam? Do diabła, Harry, załatwiłeś mojego najsilniejszego człowieka kopniakiem z obrotu. Widziałem to z okna!”

„A czy ty spytałbyś takiego człowieka, jak dostał się do twojego terminalu?”

„Nie wiem nawet, jak zdołałem to zrobić”.

„Nie przejmuj się” – przesuwa swoje masywne ciało w twoją stronę. „Tak między nami, nie jestem fanem tej jego rasowej obsesji, ale Związek nie osiągnąłby tego wszystkiego, gdyby odrzucał podobne dziwactwa”.

„Rozumiem. Jestem przerażającą machiną śmierci”.

„Nie masz tu okna”.

„To była taka przenośnia. Oczywiście, że nie mam okna. Siedzę w kontenerze”.

„Szczerze mówiąc, nie chciałem o tym wspominać, ale słyszałem, że zostałeś rasowym ulubieńcem Miarogłowego...”

„Naprawdę wierzę w tajemnicę rasy i cieszę się, że dostałem tę szansę. Mam nadzieję, że będę mógł kiedyś dołożyć coś od siebie”.

„Osobiście nie kibicuję tym wszystkim rasowym teoriom, ale to tylko moje zdanie. Nie ma nic złego w byciu zagorzałym rasistą” – zapada się głębiej w fotelu.

„Bardzo mnie cieszy, że czujesz się dość swobodnie, by pozwolić sobie na takie wyznania. Kieruję dużą i specyficzną organizacją. Każdy jest mile widziany. Mamy miejsce dla wszelkich poglądów”.

„Tak, jestem do cna przesiąknięty rasizmem. Właściwie bez przerwy siedzi mi on w głowie”.

„Niestety, mogę to potwierdzić. Mój partner ma stanowczo przestarzałe poglądy”.

„To była taktyka, musiałem się tu jakoś dostać. Nie stałem się nagle rasistą”.

„Oczywiście, Harry, oczywiście! Nie jesteś jakimś fantastycznym rasistą. I śpij spokojnie, nikt się o tym nie dowie” – puszcza ci oko.

„Nikt nie usłyszy o twoich rasowych ekscesach. Będę milczał jak zaklęty i wiedza o tym, jak bardzo rasowy z ciebie gość, nigdy nie opuści Martinaise”.

Widzisz okiem wewnętrznym mapę Revacholu. Dziesiątki czerwonych strzałek wychodzą z Martinaise i wiją się po całym mieście.

„Nie jestem rasowym ulubieńcem. Wysłuchałem po prostu kilku rzeczy, jakie miał do powiedzenia”.

„Zapewniam cię, że jestem bardzo dobrze poinformowanym człowiekiem. Zazwyczaj mam już całą potrzebną wiedzę, zanim zdążę o nią poprosić”.