Rozmowa · Evrart Claire

„Panie Du Bois! Każdy pracownik troszczy się o siebie, co?” – na twarzy wykwita mu szeroki niecny uśmieszek. „Co mogę dziś dla pana zrobić?”

„Evrart, co do tego szczura...”

„Evrart, na razie sobie idę, ale być może porozmawiamy później”. [Odejdź].

„Do zobaczenia wkrótce, débardeur!” – duży mężczyzna unosi rękę w geście pożegnania. „Żartuję. Choć nie do końca”.

„Chwileczkę...” – sięga do szuflady i wyciąga z niej plastikową kartę. „To będzie potrzebne do przejścia przez bramę”.

„Czy to karta członkowska Związku? Mam już jedną”.

„Cudownie, że ukradłeś kartę członkowską, ale to jest karta dostępu. Bez niej nie wydostaniesz się z portu”.

„Wspaniale! Nie chciałbym tu utknąć”.

„Masz, jesteś teraz jednym z nas. Prawdziwy czerwono-biały związkowiec. Trzymaj się, Harry”.

„Eee, dziękuję. Zastanawiałem się, jak się stąd wydostać”.

„Okazuje się, że strajkującym podawano alkoholową zupę. Dodałem do niej więcej prądu”.

„Chciałbym porozmawiać o powieszeniu”.

„Okazuje się, że strajkującym podawano alkoholową zupę. Powstrzymałem to szaleństwo”.

„Mógłbyś mi pomóc w ściągnięciu ciała z drzewa?”

„Spotkałem dziewczynę imieniem Acele twierdzącą, że z tobą pracuje”.

„A to zabawne...” – obfitych rozmiarów mężczyzna ziewa znudzony. „Nic mi to nie mówi, Harry”.

„Zabawne” – stwierdza porucznik, zaglądając do swojego notatnika. „Próbowała uruchomić produkcję narkotyków w starym kościele na wybrzeżu”.

„Ach, ta Acele!” – uderza się w czoło. „Tak, chyba pamiętam, jak wysłałem tam tę ślicznotkę, żeby ożywiła trochę to miejsce rytmami anodic”.

„Kazałeś jej też rozpocząć produkcję amfetaminy?”

„Produkcję amfetaminy?” – wydaje się szczerze zaskoczony. „To byłoby działanie całkiem niemoralne i zdeprawowane. No i wielce niezdrowe”.

„Ale co ja tam wiem o współczesnych dzieciakach – o ich muzyce i o tym, co do tej muzyki ćpają...” – kręci głową z melancholijnym uśmiechem.

„Mam wrażenie, że próbuje pan uruchomić w tej dzielnicy laboratorium produkujące amfetaminę” – stwierdza porucznik z nietypową dla siebie pogardą w głosie. „I wykorzystuje pan znalezionych bóg wie gdzie przestępców, aby je dla pana zorganizowali i obsługiwali”.

„Bóg wie gdzie?” – potężnych rozmiarów mężczyzna głośno wypuszcza powietrze. „Ta Acele to córka Micona Kebaba – faceta, który zabił kiedyś człowieka kebabem”.

„Myślę, że córka kebabowego zabójcy poradzi sobie z prowadzeniem małego klubu nocnego, nie sądzisz”?

„Micona Kebaba? Poważnie?”

„A może to był Bogowir... Albo Jakub...” – wpatruje się w dal, niby to szukając w pamięci. „To mógł być jednak Konrad...”

Nic nie mów.

„Już wiem, Harry! To był Radogost. Radogost Kebab” – uśmiecha się dumnie. „Ale dość już o Kojkach i kebabach. Co jeszcze mogę dla ciebie zrobić?”

„Pozwoliłem im kontynuować tę operację”.

Porucznik przechyla głowę, ale nie komentuje.

„Wiesz, jak to jest, Harry. Młodość musi się wyszumieć” – wzrokiem odnajduje zdjęcie na swoim biurku. „W jej wieku Edgar i ja wykradaliśmy się nocą po pijaku i rzucaliśmy kamieniami w powozy motorowe...”

Rzucanie kamieniami w powozy motorowe to jednak nie to samo co produkcja narkotyków, nieprawdaż?

„Ale wróćmy z tej podróży sentymentalnej” – poprawia się w fotelu. „Powiedz, Harry, czym mogę ci służyć”.

„Tak czy inaczej, przerwałem produkcję amfetaminy, ale nie przeszkadzałem im w planie założenia klubu”.

„Klub nocny...” – stuka się w podbródek. „Harry, ja jestem człowiek starej daty. Po pracy słucham rock and rolla, sącząc piwo bezalkoholowe. Nocne kluby to nie moja bajka”.

„Ale ja tu o sobie, a ty masz ważniejsze sprawy na tapecie” – poważnieje. „Powiedz, Harry, czym mogę ci służyć”.

„Wykorzystujesz przypadkowe dzieciaki do założenia wytwórni amfetaminy?”

„Przypadkowe dzieciaki?” – potężnych rozmiarów mężczyzna głośno wypuszcza powietrze. „Ta tam to córka Micona Kebaba – faceta, który zabił kiedyś człowieka kebabem”.

„Muzyka anodic? Ożywienie miejsca? Tak, to się zgadza. Zmieńmy temat”.

„Tak, Harry” – wielki człowiek wierci się w fotelu niczym olbrzymia wyszczerzona gąsienica. „Porozmawiajmy o tym, co dla ciebie naprawdę ważne”.

„Zabawne. Próbowała uruchomić produkcję narkotyków w starym kościele na wybrzeżu”.

„Szukam podziemnej komórki komunistycznej. Możesz mi pomóc?”

„Ależ panie Du Bois. Czy ja wyglądam na człowieka, który ma czas na bratanie się z komunistycznym podziemiem? Jestem typem wybitnie powierzchniowym!”

Toż to ewidentny błąd formalny!

„Dajmy spokój wygłupom. Próbuję nawiązać kontakt z moimi rewolucyjnymi braćmi”.

„Jasna sprawa, Harry. Pełna powaga. Odpowiedź nadal brzmi »Nie«. Jestem zajętym człowiekiem, jak zresztą widzisz. Nie rezerwuję w grafiku czasu dla ludzi z podziemia...”

Ten pogardliwy ton w jego głosie jest szczery, sssszanowny panie!

„Jak rozumiem, rozmawiałeś już z Mañana. Obawiam się, że w tym temacie nie mam ci nic więcej do powiedzenia...”

Zdaje się, że nic więcej z niego nie wyciągniesz.

„Coś jeszcze mamy do przedyskutowania?”

„Jeśli nie rozmawiałeś jeszcze z moim zaufanym Mañaną, to może od tego zacznij. Jest lepiej zorientowany w tym, co dzieje się na niższym poziomie, że tak to ujmę...”

Tu cię ma. Musicie być co najmniej 10 czy 12 metrów nad ziemią.

„Otworzyłem drzwi do nory pańskiego szczura”. (Skłam).

„Mogłem zmienić zdanie co do zdobycia tych podpisów”.

„Zrobione. Wysłałem te podpisy, o które mnie prosiłeś”.

„Jestem już gotowy na swoją broń”.

„Powiedziano mi, że Związek ma udział w lokalnym handlu narkotykami”.

„Co?!” – uderza się w czoło kompletnie zdębiały. „Harry... jak możesz mówić mi coś takiego w twarz? Wiesz, że całkiem dowcipny i tolerancyjny ze mnie grubas, ale to już jest potwarz. Czy ty prowadzisz w tej sprawie śledztwo?”

Reakcja wydaje ci się autentyczna, ale... szczerze mówiąc, w przypadku tego gościa nie sposób stwierdzić na pewno.

„Tak”. (Skłam).