Rozmowa · Evrart Claire

„W kulki lecisz, Harry? Nie otworzyłeś drzwi i właśnie mówisz mi, że to zrobiłeś?” – jego ruchliwe oczy studiują twoją twarz. „Jesteś taki nieokiełznany!”

„Wracając jeszcze do tej sprawy z drzwiami...”

„Och Harry...” – kręci głową, uśmiechając się. „Nie musisz do tego wracać. Musisz otworzyć drzwi. To naprawdę proste”.

„Nie, nie, Evrart. Naprawdę otworzyłem te drzwi”.

Dobrze. Teraz popchnij to nieco dalej. Do samego końca.

„Nie tylko je otworzyłem, ale nawet wszedłem do środka. Prawdziwa tam szczurza nora, Evrart”.

„Nie wątpię” – krzywi się w uśmiechu, który po chwili znika. „Ale tak poważnie, co tam zobaczyłeś?”

Facet, który wszedł w konflikt ze Związkiem w mieście, którym on rządzi? Może to sprawa polityczna?

(Pokręć głową). „Wszędzie faszystowskie insygnia. Pamiątki nawołujące do powrotu złotej epoki”.

„Tak właśnie myślałem!” – wali pięścią w blat. „Co za szczur... Dodam tylko, że cię nie sprawdzam – byłem zwyczajnie ciekaw”.

Sprawdzał cię. Zdałeś jego test.

„Dziękuję, Harry. Udowodniłeś mi, że Związek Débardeurów i Milicja Obywatelska naprawdę mogą działać ramię w ramię” – uroczyście kiwa głową. „Przejdźmy teraz do meritum”.

„Czas, żeby mężczyźni, w składzie: ja i ty, wydedukowali, kto zabił kogo i dlaczego” – podkreśla swoje słowa kiwnięciem. „Tutaj zaczyna się prawdziwa robota śledcza. Obiecuję ci, Harry, że się nie zawiedziesz”.

„Ciekawa rozmowa. Na razie przerwijmy”.

„Ależ proszę cię bardzo, Harry. O czym chciałbyś pomówić?”

„Naprawdę była ciekawa?” – odchyla się, nagle jakby zaniepokojony. „Mam wrażenie, że nie zrobiliśmy dużych postępów. Liczyłem, że rozpracujemy temat. Mało tego, chciałem ci nawet powiedzieć, co naprawdę planuję osiągnąć dzięki temu strajkowi...”

„Nie wiem, co się stało, Harry. Chciałem, żebyś czuł się jak prawdziwy gość z Martinaise! No i żebyś znalazł swoją broń, ale... po prostu nie mogę ci w pełni zaufać. Jeszcze nie” – oblewa go fala smutku.

„Jeszcze?”

„Tak, Harry. Czuję, że nie mogę ci w pełni zaufać, jeśli nie stoisz po lewej stronie” – mówi, kręcąc powoli głową. „Chcę, ale zwyczajnie nie mogę...”

Stać po lewej stronie? A więc trzeba być socjaldemokratą?

W przeszłości musiał zostać zbyt mocno zraniony. Przez ludzi niebędących socjaldemokratami.

„Co to ma niby znaczyć? Jestem bardziej po lewej niż ty”.

„Tak twierdzisz, ale ja ci nie wierzę. Wiesz, jak to jest: wszędzie wtyki obcych firm, podżegacze... Zabarykadowałem się w tej mojej fortecy, a mam coś do przekazania. Pomożesz mi?”

„Z czym by się to wiązało?”

„Powtórzę, że nie proszę o nic nieetycznego ani niezgodnego z prawem, a jedynie o zdobycie dwóch małych podpisów na tym dokumencie” – wyciąga kopertę. „I wysłanie ich do mojego księgowego w dzielnicy La Delta”.

„Kim, co ty o tym sądzisz?”

„To zależy. Nie sądzę, aby to, co właśnie przekazał nam pan Claire, było szczególnie przydatne” – przygląda się uważnie Evrartowi.

Ale – myśli – to twoja decyzja.

„Jak już mówiłem, bardzo mi to ciąży...” – schyla głowę zawstydzony, a chwilę później patrzy już na ciebie z uśmiechem. „Ale jak zaczniemy konkretnie rozmawiać, wręczę ci klucze do Martinaise! I może nawet pomogę ci wydedukować, kto stoi za tym zabójstwem”.

Mówi tak mało, jak może, i tak niejasno, jak to możliwe. Umyślnie pomija szczegóły.

„Po co te podpisy?”

„Cieszę się, że pytasz, Harry. Związek zbuduje nowoczesne centrum młodzieżowe w Martinaise!” – uśmiecha się szeroko. „To będzie szlachetne przedsięwzięcie. Zamiast tkwić w narkotykowym bagnie, dzieciaki będą śmigać na rolkach!”

Na rolkach, nie na prochach, Harry. Podoba ci się to.

„Na wybrzeżu biegnie taka uliczka bez nazwy ze starymi budynkami po obu stronach. Mam już podpisy większości osób i potrzebne mi jeszcze tylko dwa, żeby wcielić plan w życie”.

„Zmieńmy temat”.

„Ależ proszę cię bardzo, Harry!” – entuzjastycznie kiwa głową. „O czym chciałbyś pomówić?”

„Nie, nie zrobię tego”. (Odrzuć zadanie).

„Całkowicie zrozumiałe” – uśmiecha się. „Nikt cię do niczego nie zmusi, ale nie wiem, co będzie z tą twoją bronią... Bo widzisz, jestem mściwym człowiekiem, Harry. Swoją pozycję zawdzięczam między innymi temu, że mówiąc wprost, potrafię być naprawdę nieprzyjemny”.

„Ale dobre wieści są takie, że jeśli tylko zmienisz zdanie i postanowisz się tym zająć, wrócimy do tego tematu i znów będziemy kumplami” – uśmiecha się słodko.

Wasze spojrzenia spotykają się i porucznik wzrusza ramionami.

Dobra. W porządku.

„Dobra, jeśli tam trafię, to mogę o nie poprosić”. (Przyjmij zadanie).

„Napełniasz moje serce radością, Harry. Współpraca z tobą to wielka przyjemność. Masz...” – wręcza ci otwartą białą kopertę.

„Musisz zdobyć podpisy Isobel Sadie i Lilienne Carter. Ten sięgacz znajdziesz zaraz za lombardem, po drugiej stronie kanału. Podobno były tam jakieś problemy ze śluzą, ale już ją chyba naprawili”.

„Jak tylko zdobędziesz podpisy, wyślij to pod La Rocca 13022 w dzielnicy La Delta. I wtedy pogadamy” – przeczesuje palcami rzadkie włosy.

„Musisz zdobyć podpisy Isobel Sadie i Lilienne Carter. Ten sięgacz znajdziesz zaraz za lombardem, po drugiej stronie kanału. Podobno mają tam jakieś problemy ze śluzą, ale do środy rano powinni się z tym uporać”.

„Masz na myśli wieś rybacką?”

„Tak, tak, sięgacz przy wybrzeżu. Tam, gdzie tak wielu utonęło – w oceanie albo w butelce. Ponure miejsce, nie ma tam klimatu związkowego”.

Siedzisz w tym już dość głęboko. Co szkodzi wejść jeszcze trochę głębiej? Tu, w Martinaise, nikt cię nie widzi...

„Gdzie dokładnie jest to miejsce?”

„Przy wybrzeżu, Harry. Po drugiej stronie kanału. Jest tam sięgacz – nazywają to miejsce małą wioską. Ponura okolica. Trafisz. Wierzę w twoje talenty detektywistyczne”.

Z okapów leci woda. Kobieta spogląda na swoją świeżo pokrytą smołą łódź. Pod rybami w skrzyni leży para butów kawaleryjskich. Wiatr wyje niczym okrutny upiór...

„Co się stanie z obecnymi lokatorami?”

„Przez pół roku będą musieli znosić odgłosy z budowy, ale potem czeka ich królewskie życie, po sąsiedzku z dopieszczonym nowym centrum młodzieżowym, zaprojektowanym przez najlepszych architektów ze Stella Maris”.

Czy on jest absolutnie pewien, że lokatorzy nie zostaną wyrzuceni na bruk?

„Jesteś na sto procent pewien, że nikt nie skończy jako bezdomny?”

„Czy jestem...?” – masywny mężczyzna kręci głową z niedowierzaniem. „Harry, ci ludzie... Martinaise to najważniejsza rzecz w moim życiu. Nigdy bym nie pozwolił, żeby spotkała ich krzywda”.

„Zbudujemy tam centrum młodzieżowe. Wartość ich nieruchomości pójdzie w górę, a dzieciaki będą miały się gdzie bawić. Troszczę się o tych ludzi i nie zostawię ich na lodzie. Dbam o dobro całego Martinaise, nie tylko części portowej”.

Mówi to szczerze.

„Brzmi to, jakby wszyscy mieli na tym skorzystać”.