Rozmowa · Evrart Claire

„Ale dość już o mnie i o moim kontenerze” – poważnieje. „Ci zabójcy zatrudnieni przez firmę... chyba było ich trzech. Zaprawieni w boju komandosi”.

„Chyba usłyszałem już dosyć”.

„Jeszcze nie, Harry” – macha ręką z kordialnym uśmiechem. „Nie powiedziałem ci jeszcze nic o przestępstwie”.

„Naszą ofiarę?”

„Była tam kolekcja kolonialnych kubków. Znalazłem podobny kubek w śmietniku razem z ubraniami wisielca”.

„Rasistowskie kubki i w śmieciach, i w mieszkaniu?!” – łapie się za głowę. „Wyprzedzacie mnie o lata świetlne”.

„Głęboko wierzę w możliwości waszej organizacji. Jestem spokojny, kiedy wy zajmujecie się takimi sprawami i dzięki temu ja mogę się skupić na tym, w czym jestem najlepszy – na pomaganiu ludziom. Dzięki potędze polityki”.

„Tak, tak... Myśli pan, że ten »szczur« jest w jakiś sposób powiązany z zabójstwem?”

„Nie, nie, nie. Nie krzyżuję tak ze sobą różnych spraw” – kręci przecząco głową, śmiejąc się. „Zależy mi tylko na tym, by śledztwo zakończyło się pomyślnie. Nie śmiałbym komplikować dodatkowo tej sytuacji”.

Dziwaczne, lecz wydaje się, że to prawda.

„Ale ten szczur mógł posprzątać po zabójcach”.

„Wierz mi, Harry, to jest nikt. Nikt z podgatunku piwnicznego... Nie wyobrażam sobie, żeby miał coś wspólnego ze sprawą dużego kalibru, taką jak ta”.

„Ale faktycznie mieszka w pobliżu... może to taki pedantyczny szczur? Za pozwoleniem, faszyści mają obsesję na punkcie czystości. Czuję się teraz jak prawdziwy detektyw, Harry! Tak to się robi?” – udaje, że okłada coś niewidzialną pałką.

Pałką policyjną. Jak jakiś podły gliniarz.

Nie tak się uderza kogoś pałką! Ma beznadziejną technikę. Trzeba wykonać ruch całym ciałem, a nie tylko ręką...

„Wspaniała technika. Byłby z ciebie nie lada sierżant”.

„Czyżby? Nie jestem tego taki pewny”.

„Jesteś zbyt łaskawy! Bardzo, bardzo łaskawy” – odpowiada rozbawiony. „Wiem przecież, że to ty tu jesteś prawdziwym milicjantem!”

To wszystko, co powie na ten temat.

„Robota policyjna to nie tylko walenie wyimaginowaną pałką”.

„Oczywiście, oczywiście. W końcu to ty tu jesteś prawdziwym milicjantem!”

Nic nie mów.

„Naturalnie, Harry. Takie niewzruszone milczenie bardzo pasuje do stróża prawa” – kłania się lekko, nie wstając z fotela. „W końcu to ty tu jesteś prawdziwym detektywem”.

„Nie. Trzeba wykorzystać swój ciężar, jeśli naprawdę chce się zrobić komuś krzywdę”.

„Och, Harry” – wybucha śmiechem. „Dzięki za radę. To już zostawiam tobie, bo w końcu to ty tu jesteś prawdziwym milicjantem”.

„Ale faktycznie mieszka w pobliżu. Może to taki pedantyczny szczur? Faszyści często mają obsesję na punkcie czystości... Czuję się teraz jak prawdziwy detektyw, Harry! Tak to się robi?” – udaje, że okłada coś niewidzialną pałką.

„Myślisz, że ten szczur ma coś wspólnego z moją sprawą?”

„Skąd wiesz, że najemników wynajęła firma transportowa?”

„Skąd wiem? Powiem ci coś o tych ludziach” – jego pięść spada z hukiem na blat. „To są ich metody. Tak właśnie działają”.

„Zeszłej zimy jacyś ubodzy robotnicy z Terminalu E zdecydowali się na mały strajk. Firma wysłała Nanos – podwykonawcę do spraw ochrony. W strajku chodziło o prawo do noszenia obuwia ochronnego”.

„Ci goście wkraczają i z miejsca zaczynają bić ludzi. Powiem ci, że nie zdziwiłoby mnie, gdybyśmy mieli do czynienia z tymi samymi najemnikami, tylko pod nieco zmienionym szyldem. A armia pacyfikatorów u moich bram nie dziwi mnie w najmniejszym stopniu”.

„Więc jest pan przekonany, że łamistrajków zorganizował wynajęty specjalista od bezpieczeństwa?”

„Tak jak mówisz, Harry! Słowo daję...” – jego pięść ponownie testuje wytrzymałość biurka – „...jeden z nich jest tak wielki, że mógłby wyrzucić na kopach tego przysłowiowego słonia! Tacy goście nie zjawiają się podczas strajków przypadkiem”.

„Tym razem nazwa firmy to Krenel. Wcześniej mogła brzmieć Sediment”.

„Oczywiście zawsze jesteś o krok przede mną, Harry. Bo ze mnie żaden geniusz. Jestem tu, gdzie jestem, bo ludzie mnie lubią”.

„Zmieńmy temat”.

„Ależ proszę cię bardzo, Harry. O czym chciałbyś pomówić?”

„Pozostali najemnicy organizują trybunał, żeby rozprawić się z chłopakami Hardiego”.

„Trybunał?” – wydaje się osłupiały. „To brzmi poważnie, Harry. My, związkowcy, powinniśmy robić ze strachu pod siebie...” – pociera podbródek, po czym nagle się uśmiecha: „Wolałbym o tym nie wiedzieć. Teraz będzie mi to spędzało sen z powiek. Zmieńmy temat”.

Ewidentnie cieszy się z trybunału.

„W porządku. Tak”.

„Racja, racja. Jakość mojego snu to nie twoje zmartwienie. Powiedz, Harry, w czym jeszcze mogę ci pomóc?”

„Nie wydajesz się zbyt zmartwiony”.

„Chcesz wiedzieć, co naprawdę myślę o tym trybunale? Jeszcze się za ręce nie trzymaliśmy, a już chcesz się Evrartowi do łóżka pakować”.

Chce, żebyś wcześniej zrobił dla niego więcej rzeczy.

„Następne pytanie”.

„A pewnie, Harry, pewnie. Wal śmiało”.

Tak, brzmi to raczej mało prawdopodobnie. Dryblas na czele łamistrajków przy bramie jest olbrzymi.

Nie boi się ich. Jeśli już, to podoba mu się, że tu są. Dziwne...

„A więc uważasz, że łamistrajków zorganizowała wynajęta grupa ochrony?”

„Naprawdę tam wszedłem. Czyje to mieszkanie? Muszę po prostu wiedzieć”.

„Po co?”

„Dobrze, masz rację. To pewnie nieistotne”.

„Widzisz, Harry? Wiele pytań traci zasadność, gdy zastanowimy się, dlaczego w ogóle je zadajemy” – puszcza ci oko. „Ale na pewno masz jeszcze mnóstwo takich w zanadrzu”.

„A jeśli to ma związek z moim śledztwem?”

„Wierz mi, to nie on jest zabójcą. Jest nikim. Faszystą kanapowym z gatunku piwnicznych, który snuje przesadnie zawiłe teorie spiskowe”.

A co, jeśli jedna z tych zawiłych teorii jest słuszna?

„Czy jedna z jego teorii okazała się prawdziwa?”

„A nawet jeśli? Może strzelał na oślep i raz trafił. Może zaczął rozpowiadać, że strajk sponsorowała jakaś banda od wymuszeń, która puściła z torbami miejscowych sklepikarzy”.

„A może planował wysłać jakąś sieczkę do lokalnej gazety, pełną tych obłąkanych teorii, jakie sobie uroił. Tylko po to, żeby wsadzić kij w mrowisko. Czy to nie byłoby irytujące?”