Rozmowa · Evrart Claire

„Ludzie skorzystają, Harry” – kiwa poważnie głową i powtarza: „To ludzie skorzystają”.

Myśli, że może zmusić cię do udziału w jego spisku. Jeśli się zgodzisz, możesz wykorzystać to przeciwko niemu.

Jeśli zdołasz się przemóc i zgodzić na propozycję Evrarta, możesz to wykorzystać przeciwko niemu. A z fizycznego punktu widzenia zdołasz.

Przyjęcie tych kontraktów nie równa się zgodzie na faktyczne udzielenie mu pomocy...

Weź od niego te dokumenty, a odbierzesz mu jego władzę.

„Z czym by się to wiązało?”

„Masz rację, że mi nie ufasz. Dbam o siebie. Jestem cwaniakiem. Mataczę. Organizuję sobie forsę”.

„Wybornie, Harry! Wybornie!” – klaszcze. „Moja wersja lewicowego porządku nie opowiada się przeciwko firmom. Ona polega na firmach. Właściwie to mam propozycję biznesową. W stylu tego właśnie porządku, ale jednak...”

„Nie stoję po lewej stronie. Jestem revacholskim patriotą”.

„Tak między nami, mnie też mało obchodzą te lewoskrętne głąby” – natychmiast zmienia front. „W tym wszystkim chodzi o władzę i oto, jak ją zdobędziemy – bądź moim rojalistą, Harry”.

Rojalistą? Tak! Proszę, bądźmy nim.

„To znów jakiś pełen zepsucia spisek, co? Nie jestem ani po lewej, ani po prawej. Robię to, co dyktuje mi serce”.

„A co serce podpowiada ci w temacie twojej zaginionej broni? Każe ci o niej zapomnieć? A może jednak sądzisz, że chce być odnaleziona?” – wyskrobuje coś spomiędzy zębów. „Bo ja myślę, że jest jej zimno i smutno. Myślę, że tęskni za tobą, i w związku z tym mam propozycję”.

„Wspominałeś coś o prawniczce?”

„Liz to bystrzacha!” – uśmiecha się szeroko. „Osobiście opłaciłem jej edukację prawniczą, myśląc, że pewnie jej to przewróci w głowie, a tu niespodzianka – wróciła jako wojująca socjalistka! Czasem nawet mnie przeraża jej zapał”.

Chwila. Dziewczyna przy Whirling, która miała na ciebie oko. Czyżby mówił o niej?

Nie dawaj mu tej przyjemności.

„Wysłałeś ją, żeby szpiegowała mnie w przebraniu ogrodniczki?”

„Tak było, prawda?” – śmieje się bez wesołości. „Ma się za partyzantkę. Te dzieciaki z klasy średniej i ich lektury to jakiś obłęd. Chyba wolałaby być powstańcem niż prawniczką. Mam nadzieję, że jej to minie”.

(Lepiej o tym nie wspominać).

„Och...” – ponownie prezentuje szeroki uśmiech. „Słyszałem też, że bardzo lubi ogrodnictwo. W marcu. A to dziwne. No ale kontynuujmy”.

„W głowie wisielca tkwiła kula”.

„Ktoś go zastrzelił?” – wydaje się miło zaskoczony.

„Postrzelono go w głowę, zanim zawisł na drzewie”.

„A to dziwne” – wzrusza ramionami. „Nie wiem, co powiedzieć, poruczniku. Donieśli mi, że go powiesili. I kiedy tam zajrzałem, faktycznie zobaczyłem wisielca...”

Nie sposób stwierdzić, czy mówi prawdę, szanowny panie.

„Jedno wiem na pewno – śledztwo jest w dobrych rękach. Jeśli ktoś potrafi rozwikłać tę wisielczo-postrzałową zagadkę, to tylko ty, Harry – mój ulubiony milicjant”.

„Tak. Ktoś przed powieszeniem strzelił mu w głowę”.

„A to dziwne” – wzrusza ramionami. „Nie wiem, co powiedzieć, Harry. Donieśli mi, że go powiesili. I kiedy tam zajrzałem, faktycznie zobaczyłem wisielca...”

„Wiesz co? Okazuje się, że powieszenie nie tylko było przykrywką, ale w dodatku zorganizowała je kobieta imieniem Ruby”.

„Ruby?” – brzuch faluje mu w rytm cichego śmiechu, jaki z siebie wydobywa. „Ty to się obracasz w ciekawym towarzystwie, nie ma to tamto! Ruby, co? O niej też chcesz rozmawiać?”

„Znasz Ruby?”

„Nie” – odpowiada, patrząc od niechcenia na marynistyczny zegar. „Nie pamiętam, żebym werbował jakąś Ruby do składu chłopaków Hardiego”.

Nie mówi ci wszystkiego.

„W porządku”.

„Nie inaczej, przyjacielu. Wszystko jest w porządku”.

Jego uśmiech jest tak szeroki, że pomieściłby cały wszechświat.

„A więc ta Ruby nie prowadzi dla ciebie operacji narkotykowych, Evrart?”

„Odpowiedź brzmi »nie«” – odpiera stanowczo. „A także: nie zajmuję się narkobiznesem, a gdybym już to robił, nie powierzyłbym tego jakiejś Ruby, której nawet nie znam. Nająłbym gliniarzy albo... moją mamę. Nie mam pojęcia, Harry”.

„Nie jestem dilerem” – nieoczekiwanie zaczyna się śmiać. „Przez moment wydawało mi się, że jesteś na tropie i masz sensowną koncepcję, ale teraz to już popłynąłeś. Moja rada jest taka, żeby nie mnożyć bytów. Prawda jest zawsze prosta”.

Myśli sobie: Cholera, co za burdel. Dobrze, że nie zdoła mnie to kopnąć w zadek.

Ta kobieta może handlować dla niego narkotykami. Nie ma szans, żeby jej nie znał.

Nadal jest szczerze rozczarowany, że to nie oni go zabili.

„Zastanawiam się jeszcze nad innymi sprawami”.

„Ma się rozumieć” – przytakuje.

„Jesteś rozczarowany. Dlaczego chciałeś, żeby to oni go zabili?”

„Dlaczego jestem zawiedziony, że nie doprowadzili do wojny? Nie jestem byle wywłoką, Harry” – na jego twarzy pojawia się przelotnie niecny uśmieszek. „Z Evrartem takie rzeczy to nie na pierwszej randce”.

„Twoje wstawiennictwo mogłoby mi się przydać w przyszłości. Poprosiłbyś chłopaków Hardiego, żeby ze mną współpracowali?”

„Ależ naturalnie! Czegoś takiego bym dla przyjaciela nie zrobił? Zajmę się tym, jak tylko skończymy tę rozmowę”.

Możesz teraz iść powiedzieć o tym Titusowi. To go powinno skłonić do rozmowy.

„A tu jest pięć reáli” – wyciąga dłoń z banknotem.

„Czekaj, czemu mi to dajesz?”

„Niczego ci nie daję. Trzymam po prostu pięć reáli”.

Nie trzeba chyba mówić, że to jego kolejny ruch. Nie daj się złapać.

Weź go.

Porucznik przygląda się, jak chowasz banknot do kieszeni. Jest odrobinę zdziwiony.

Ile mikrołapówek gotów jest przyjąć ten facet?

„Dobry chłopak, potrafisz grać zespołowo” – zaciera ręce. „To jak, masz jeszcze jakieś pytania?”

„Nie potrzebuję tego, chciałem tylko twojej pomocy z chłopakami Hardiego”.

„Och, ależ ja niczego ci nie proponuję, trzymam sobie tylko banknot” – chowa go do kieszeni. „Ale jestem skłonny podzielić się wiedzą. Coś jeszcze?”