Rozmowa · Evrart Claire

„Och, oczywiście. To temat nadrzędny. To dlatego jesteś w Martinaise” – kiwa głową. „Wiem o wszystkim, co się tutaj dzieje, i z największą chęcią to z tobą omówię”.

„No bo to żadna tajemnica, że lincz powiązany jest ze strajkiem – ileż tu wątków do omówienia! Naprawdę, mocno mi to ciąży. Rozumiem, musisz mnie przesłuchać...”

„Wyczuwam w tym jakieś »ale«”.

„Harry” – obfity mężczyzna przybiera zbolały wyraz twarzy. „Gdybyś spytał wcześniej, poprosiłbym cię o pomoc w uporaniu się z pewnym gryzoniem. To przypieczętowałoby naszą przyjaźń”.

„Niestety, teraz już za późno i szczur wrócił do swojej nory. Nic już z tym nie zrobimy, więc powiem ci, jak będzie...” – wymierza w ciebie palec. „Po prostu przekażę ci te informacje, bo zwyczajnie cię lubię, Harry”.

Chodzi tu zapewne o coś więcej.

„Tak, porozmawiajmy o morderstwie”.

„Fantastycznie! Czas, żeby mężczyźni, w składzie: ja i ty, wydedukowali, kto zabił kogo i dlaczego” – jego pięść ląduje z impetem na blacie. „Tutaj zaczyna się prawdziwa robota śledcza. Obiecuję ci, Harry, że się nie zawiedziesz”.

„Zaraz, kto był tym »szczurem«?”

„Czas minął, Harry. Nie słuchałeś mnie? Skup się, proszę” – kiwa skierowanym ku tobie potężnym palcem wskazującym. „Chcesz posłuchać o tym wisielcu czy nie?”

„Zabawnie to brzmi z tym szczurem, szkoda, że nie mogłem tego zrobić”.

„Tak, to byłoby interesujące rozwiązanie tej sytuacji. W zasadzie dla nas obydwu. Ale byłeś za wolny”. Na jego twarzy pojawia się współczucie: „Nie rozpaczaj jednak nad takim drobnym potknięciem. I tak opowiem ci o tym morderstwie”

„...ale jest coś, co nie daje mi spać po nocach. Chciałbym porozmawiać o tej egzekucji. To znaczy... gdyby tylko omówić wszystko na spokojnie, wymienić się informacjami – moglibyśmy to rozgryźć w parę chwil!”

„Tak. To brzmi nieźle” – stwierdza porucznik, powoli kiwając głową. „Porozmawiajmy o tym”.

„Ale nie mogę trzeźwo myśleć, kiedy gryzę się tą drugą sprawą...” – wymierza sobie otwartą dłonią cios w czoło. „Jesteś milicjantem, czyż nie? Mam szalony pomysł. Jesteście w zasadzie maszynami do otwierania drzwi. Macie do tego rzadki talent”.

„Kim, to prawda? Jesteśmy maszynami do otwierania drzwi?”

„Nie jestem pewny, czy dobrze zrozumiałem”. Przenosi wzrok na szefa Związku i kontynuuje: „Jeśli prosi nas pan o wyważenie czyichś drzwi, to nie zrobimy tego”.

„No nie bądźcie tacy. Chodzi tylko o jedne małe drzwi – zostawienie ich dla mnie otwartych. Prosta sprawa. Nie ma w tym nic szemranego”.

Oto i doskonała okazja, szanowny panie! Mógłbyś zdobyć zaufanie tego arcykłamcy, udawać, że tańczysz, jak ci zagra, potem zaś, jeśli zechcesz, wykorzystać jego starania na swoją korzyść!

„Co masz na myśli, mówiąc »szczur«?”

„Głośny gadatliwy szczur. Kiedy szczury myślą, że nikt ich nie widzi, zaczynają się zachowywać nierozważnie...” – zdejmuje okulary i pociera nos.

„Pójdź tam po prostu, otwórz te drzwi i tak je zostaw. Niezwykle mi to ciąży, Harry. Chcę mieć to już z głowy, żebyśmy mogli porozmawiać o konkretach” – nasuwa okulary na nos.

„Czemu sam ich nie otworzysz?”

„Harry, jestem bardzo zajętym człowiekiem, a co ważniejsze, nie mam twoich imponujących warunków fizycznych” – zderza ze sobą pięści. „Wyglądasz, jakbyś mógł cały dzień pozostawać w biegu!”

„Chce pan dać komuś do zrozumienia, że pracuje dla pana policja”.

„Powtórzę: jestem naprawdę bardzo zajętym człowiekiem, panie Kitsuragi, w związku z czym muszę niekiedy posiłkować się... czyjąś pomocą”. Odwraca się do ciebie i pyta: „To jak będzie, Harry?”

Chce dać coś do zrozumienia: „Nawet policja dla mnie pracuje”.

„Czyje to drzwi?”

„Och, niczyje. Mieszka tam tylko pewien szczur. Nikt, kim warto byłoby się przejmować”.

„Założę się, że nie wiesz nawet nic o tym powieszeniu”.

„Harry, przyjacielu drogi” – wsiąka jeszcze mocniej w fotel. „Jestem takim miejscowym ważniakiem. Wiem o wszystkim, co dzieje się w Martinaise”.

„Nie mogę się na to zgodzić”. (Odrzuć zadanie – przynajmniej na razie).

„Oczywiście, Harry, rozumiem. Ale w takim razie chyba nigdy nie znajdziemy twojej broni. Co gorsza, nie będziemy mogli rozmawiać o morderstwie jak równi sobie...”

„Może to po prostu nie najlepszy moment. Wiedz, że zawsze możesz do mnie wrócić. Mam nadzieję, że tak właśnie się stanie” – puszcza ci oko. „Ze względu na ciebie, na mnie i na tę twoją broń”.

Porucznik wzdycha. „Tak – obaj rozumiemy, co ma pan na myśli”.

To może być jedyny sposób – myśli. Nie będę miał o to do ciebie żalu. Prawdę mówiąc, to chyba powinniśmy to poważnie rozważyć.

„Jasne, rozumiem. Ale w takim razie chyba nigdy nie porozmawiamy jak równy z równym. Niezrealizowany potencjał pięknej przyjaźni. Bardzo liczę na to, że zmienisz jeszcze zdanie...”

„Cholera. Dobra, przyjrzę się sprawie. Musimy porozmawiać o tym morderstwie”. (Przyjmij zadanie).

„Fantastycznie, przyjacielu! Daj mi tylko znać, kiedy będzie po wszystkim, a nasza przyjaźń osiągnie nowe wyżyny” – jego słowom towarzyszy pstryknięcie palcami.

„Klucz udostępni Mañana – jest przy bramie. Mañana to taki nasz związkowy wolny agent. Zaprawiony w boju spec od zadań specjalnych. Zatwardziały socjalista. A do tego prawdziwy wolnomyśliciel. Wyjaśni ci, gdzie znajdują się te drzwi” – uśmiecha się ewidentnie zadowolony z tego, jak to wszystko sobie zaplanował. „I jeszcze jedno, Harry...”

„Otwórz tylko drzwi. Nie musisz tam wchodzić ani nic. Chcę jedynie, żeby szczur wrócił do domu i zastał otwarte drzwi”.

Czy ten podrygujący oślizglak myśli, że cię wykorzysta? No to się zdziwi. Zagraj w jego grę, synku, i miej oczy szeroko otwarte. Prędzej czy później się potknie, a wtedy ty bezlitośnie go wypunktujesz.

Spokojnie, chłopaczku. Możesz to wykorzystać, idź na to. Bądź miły, daj mu się porozpychać, a kiedy poczuje się zbyt pewnie i będziesz mógł go zaskoczyć – zręcznie podstaw mu nogę.

Gwiazdy ułożyły się tu w kosmicznym wyrazie złości. Ten gość zdecydował o twoim losie. Nie spiesz się jednak i poczekaj, aż gwiazdy zmienią układ, a złość zmieni się w uśmiech. Ale musisz zagrać w tę grę...

„Ktoś cię źle poinformował, Evrart. Nie jesteśmy”.

„Przesadna skromność, przyjacielu” – wydaje się rozbawiony. „Ale nie martw się. Ta dręcząca mnie kwestia to nic nielegalnego. Otworzyłbyś dla mnie tylko drzwi”.

„Otworzyłem w swoim życiu nieco drzwi”.

„I jestem przekonany, że z tymi pójdzie ci równie koncertowo” – śmieje się pod nosem. „To prosta sprawa i nie ma w niej nic szemranego”.

„Tak, rozgryźmy to”.

Nic nie mów.

„Fantastyczna decyzja, Harry!” – pociera nos. „Pogadaj z Mañaną przy bramie. Wtajemniczy cię i da ci klucz”.

I tak oto zaczyna się dziać – kolejka górska ruszyła. Za późno już, żeby ją zatrzymać.

„Otwórz tylko jedne małe drzwi. Nie musisz tam wchodzić ani nic. Chcę jedynie, żeby szczur wrócił do domu i zastał otwarte drzwi. To wszystko. Coś jeszcze chcesz omówić?”

„Spierdoliłeś sprawę. Za długo czekałeś, szczur zdążył wrócić i teraz nie otworzysz już tych drzwi...” – wielkolud patrzy ci prosto w oczy.

„Evrart wybacza, Harry” – jego twarz przecina szeroki uśmiech. „Nie płacz, chłopcze mój. Będzie dobrze. I tak opowiem ci o tym morderstwie. Taki już jestem. Na wskroś życzliwy”.

„Nie zasługuję na te informacje. Nie zapracowałem na nie...”

„Jebany szczur...”

„Myślałem, że mam więcej czasu...”