Rozmowa · Evrart Claire

„To nie aż tak poważna sprawa. Na pewno nie na tyle, żeby uciekać się do podstępu”.

„Podstępu? Dlaczegóż miałbym cię nakłaniać do czegoś podstępnego? W żadnym razie!” – kręci głową. „Osobiście uwielbiam dziennikarstwo. I wiem, że ty też. To dlatego, że nie mamy nic do ukrycia, prawda?”

„Ale wróćmy już do tego, co lubimy najbardziej, Harry – do roboty milicyjnej! Widzę siebie jako jednego z was. Udawaj, że jestem sierżantem czy kimś tam” – uśmiecha się szeroko. „Rozgryźmy tę sprawę”.

„Byłoby paskudnie, gdybym w czymś takim przeszkodził”.

„Jeszcze jak” – kręci głową. „Całe szczęście zatem, że nic takiego nie miało miejsca. Osobiście uwielbiam dziennikarstwo, Harry. I wiem, że ty też. To dlatego, że nie mamy nic do ukrycia, prawda?”

„Rozumiem”.

„Dziennikarstwo, Harry – uwielbiam je tak jak i ty. A wiesz dlaczego? Bo nie mamy nic do ukrycia. I niech tak zostanie”.

„To by było czadowe. Żyję po to, żeby gasić takich gazetorobskich zjebów”.

„Uśmiałem się, Harry. Rzecz jasna, osobiście uwielbiam dziennikarstwo. I wiem, że ty skrycie też. A wiesz dlaczego? Bo nie mamy nic do ukrycia”.

„Czy jedna z jego zawiłych teorii okazała się prawdziwa?”

„Opowiedz mi o Titusie Hardiem i jego ekipie”.

„Och, to po prostu szlachetni młodzieńcy, cała siódemka! Wzorowi związkowcy. Nieustannie pracują na swój awans w lokalnym ruchu socjaldemokratycznym. Tacy ludzie to rdzeń naszej organizacji”.

„Przewodził im stary Theo, ale nabrali rozpędu, dopiero gdy Titus przejął ster i użyczył grupie swojego nazwiska”. Zaczyna się śmiać: „Trudno nie docenić jego inicjatywy”.

„Interesujące. Kto jest drugą osobą w hierarchii?”

„Harry, prawie wszyscy z nich to świetni goście, urodzeni przywódcy. Cokolwiek się wydarzyło, nie mam wątpliwości, że działali w najlepiej pojętym interesie Revacholu”.

„Współpracuj z nimi, a choćby i przesłuchaj! Tylko z nimi nie walcz. To faceci tacy jak ty – lubią piwo, kobiety i trochę porządku na ulicach”.

Oddziel jednego od stada.

Lepiej nie.

Bo co, może da ci informacje? Dobra, nie drąż tematu.

„Dobrze, pozwól, że o coś spytam. Który z chłopaków Hardiego jest przez ciebie najmniej lubiany?”

„O, bez wątpienia Gruby Angus. Jego stopy można wyczuć z drugiego końca dzielnicy, a żołądek – usłyszeć z drugiego końca miasta. Okropny, odpychający gość”.

„A co gdybym miał kogoś w to wrobić i po cichu...”

„Skończyłbyś martwy, Harry” – stwierdza, szczerząc się. „Zginąłbyś, prowokując przy okazji krwawą i zupełnie niepotrzebną wojnę pomiędzy Związkiem Débardeurów a Milicją Obywatelską”.

„Angus, jego wrzeszczące trzewia i cuchnące stopy są częścią Związku. Masz takie samo prawo go aresztować jak ja twojego partnera” – wskazuje na porucznika.

„Właściwie nawet nie, bo to jest moje miasto, moje terytorium i mój ogródek. Ty jesteś tu gościem, Harry. Nie zapominaj o tym”.

„Och, Harry...” – zaczyna się śmiać. „Jakoś tak ponuro się zrobiło, a po co nam to? Jesteśmy kumplami” – wpatruje się w ciebie z szerokim uśmiechem rozparty w fotelu.

„Angus, jego wrzeszczące trzewia i cuchnące stopy są częścią Związku. Masz takie samo prawo go aresztować jak on ciebie...”

„...właściwie nawet nie, bo to jego dom i jego ogródek. Ty jesteś tu gościem, Harry. Nie zapominaj o tym”.

„Powiedzmy więc, że coś by się stało z Grubym Angusem... Powiedzmy, że doszłoby do obywatelskiego zatrzymania...”

Właśnie pozwolił policji na zadawanie pytań jego ludziom.

Zakłada, że będą dla ciebie bezużyteczni.

„Gdzie mogę ich znaleźć? Sala związkowa w Whirling była pusta”.

„Wiesz co, Harry?” – wymierza w ciebie obydwa palce wskazujące. „Coś mi się zdaje, że jutro pojawią się w pełnym składzie”.

Porucznik zaznacza coś w swoim notatniku.

„Gdzie mogę ich znaleźć?”

„Co jeszcze możesz mi powiedzieć? Kto jest drugim dowódcą? Kto jest najbrutalniejszy?”

„Mizoginiczne plakaty, rasistowską literaturę i podpisaną petycję o »eutanazję inwalidów«”.

„Widziałem masę antysocjalistycznych i antyzwiązkowych haseł. Ulotki z napisem: Postawcie związki do pionu”.

Powiedziałeś to z dalece niewystarczającą pewnością siebie.

„Daleki jestem od kwestionowania twojej uczciwości, ale najwyraźniej otwarłeś nie te drzwi” – mówi to z cierpkim uśmiechem. „Następnym razem upewnij się, proszę”.

„Widzisz, Harry, dla mnie korzystne jest jedynie otwarcie właściwych drzwi. Jeśli otwierasz nie te, które trzeba, tylko utrudniasz mi sprawę, strasząc przypadkowych mieszkańców mojej dzielnicy”.

„A ja nie chcę, żeby się bali. Niech myślą: »O rany, jak tu bezpiecznie. Lubię Evrarta«. Tylko szczury mają się bać”.

Porucznik wzrusza ramionami.

Ma na myśli: „A, jebać, w takim razie otwórzmy te drzwi”.

„Masz rację. Sprawdzałem cię tylko”.

„No pewnie, Harry!” – wykrzykuje. „Od czego są kumple, jeśli nie od sprawdzania, jaki fałsz można ukryć pod pozorami prawdy”.

„Naturalnie, Harry” – duży mężczyzna potakuje z entuzjazmem. „Nic tak nie poprawia mi humoru jak taka burza mózgów z twoim udziałem”.

„Bardzo miło mi to słyszeć, Harry” – mówi z uśmiechem. „Jedno pytanie: nie zajrzałeś przypadkiem do środka, co?”

Próbuje dociec, czy kłamiesz.

Nie sposób nic temu człowiekowi zasugerować. Jest odporny na sugestie i perswazję. Powiedz mu po prostu prawdę.

„Wszedłem do środka. Szczur miał na ścianie flagę Starego Revacholu”.

„Właśnie takich faszystowskich pamiątek się spodziewałem” – kręci głową. „Szczur pewnie modli się do nich co noc w intencji rychłego upadku Związku”.

Naprawdę cię sprawdzał. I zdałeś jego test.

„To teraz przejdźmy do meritum. Czas, żeby mężczyźni, w składzie: ja i ty, wydedukowali, kto zabił kogo i dlaczego” – udaje, że podciąga rękawy. „Tutaj zaczyna się prawdziwa robota śledcza. Obiecuję ci, Harry, że się nie zawiedziesz”.

„Możliwe, że wszedłem do środka i znalazłem kolekcję rasistowskich kubków”.

„Tak jak myślałem. Kolekcja nieadekwatnych kulturowo kubków. Co za szczur...” – kręci głową. „Odlewa się na Tęczową Koalicję Evrarta”.

„Nie było mowy o tym, że mam wchodzić do środka, więc nie wszedłem”.

„Słusznie, Harry. Miałeś jedynie otworzyć drzwi” – w jego oczach czai się spryt. „I to właśnie zrobiłeś, więc wszystko się zgadza”.

„Wszedłem do środka. Miał na ścianie chwalebną flagę Niepodległego Revacholu”.

„Ten szczur nie jest prawdziwym patriotą, Harry” – kręci głową. „Co noc modli się o upadek Związku i spluwa na dźwięk imienia naszego króla”.