Rozmowa · Evrart Claire

„Zraniłeś mnie, Harry – mnie! Przyjaciela!” – mężczyzna pociera skroń i cierpiący zamyka oczy. „Ale wiesz co?” – odzyskuje rezon.

I tak w dwie sekundy się pozbierał? Zdaje się, że wcale go nie zraniłeś.

„Ufam ci, tak jak ufam wszystkim swoim przyjaciołom. I wiem, że nigdy więcej nie podejmiesz tego tematu, bo nie chcesz mnie znów zranić. Postępuj więc, jak uważasz. I zmieńmy temat”.

Ukrywa swoją prawdziwą reakcję pod przykrywką konwenansów.

„Dziękujemy za wyrozumiałość” – odpowiada porucznik, patrząc mu prosto w oczy. „Będziemy kontynuowali wypełnianie naszych obowiązków”.

„Wzajemnie, poruczniku, he, he!” – nagle daje upust wesołości. „Lubię pana, ale nie należy pan do moich ulubieńców. Bliżej mi do Harry'ego. Jemu kibicuję”.

„Nie mam tego panu za złe” – odpowiada szybko porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „Mamy tu jeszcze coś do zrobienia, Harry?”

„Nie, nie prowadzę”.

„Bez komentarza”.

„Harry...” – wzdycha. „Zadajesz mi cios. Prosto w serce. Ale ufam, że dasz temu spokój. Rób, co musisz, i zmieńmy temat, dobrze?”

„Nie zapytasz mnie, jak tu wszedłem?”

„Przyglądam się sprawie waszej szemranej zupy”.

„Czy możemy jeszcze raz omówić kilka szczegółów dotyczących morderstwa?”

„Słyszałeś o renowacji pomnika jeźdźca?”

„A, tak, doniesiono mi o tym” – splata dłonie i kładzie je na biurku. „To chyba poważne przedsięwzięcie. Czemu właściwie ma ono służyć?”

Kto mu powiedział, że ty to robisz?!

„Daję zwykłym ludziom bohatera, w którego mogą wierzyć: siebie”.

„A więc pomnik ku chwale próżności? Czy może sposób na wzniecenie buntu? Oj, a myślałem, że zadaniem milicji jest utrzymywanie porządku”.

„Zgadza się” – stwierdza stanowczo porucznik, spoglądając Evrartowi prosto w oczy. „I dołożymy wszelkich starań, aby zapanował tu porządek”.

„Niewątpliwie”. Zwraca się do ciebie: „Cieszę się, że pańskie inicjatywy postępują, panie Du Bois. Czekam niecierpliwie na ich finał. Coś jeszcze zaprząta panu myśli?”

„W każdym razie cieszę się, że inicjatywy postępują. Czekam niecierpliwie na ich finał. Mamy do omówienia coś jeszcze?”

„Chcę, żeby ludzie wiedzieli, jaka jest moja wartość netto”. (Pokaż mu certyfikat posiadania akcji).

„Interesujące. Mała fortuna, która czeka na właściciela” – odwraca ku tobie swą wielką twarz. „Zawsze ciekawie patrzeć, jak obiecujący biznesmen wyłania się spośród plew”.

„Cieszę się, że pańskie inicjatywy postępują, panie Du Bois. Czekam niecierpliwie na ich finał. Coś jeszcze zaprząta panu myśli?”

„Skąd wiedziałeś, że ja za tym stoję?”

„Panie Du Bois, to przecież ewidentnie inicjatywa wielkiego biznesmena. A skoro nie moja...”

Etykieta biznesowa nakazuje przyjmować komplementy nawet, jeśli są nieszczere. Tak jak ten.

Zachowaj milczenie.

Przez chwilę wpatruje się w ciebie przymrużonymi oczami. „Dlaczego zignorował etykietę?” – wydaje się pytać.

„Tak czy inaczej, cieszy mnie, że inicjatywy postępują. Czekam niecierpliwie na ich finał. Mamy do omówienia coś jeszcze?”

„Och, tak. Dziękuję. Cieszę się, że tak myślisz”.

Uśmiecha się nieco szerzej niż zazwyczaj, zadowolony, że przestrzegasz reguł biznesowej etykiety.

„Mam jeszcze kilka pytań co do portu”.

„Porozmawiajmy o mojej zaginionej broni”.

„Zrobiłem to, Evrart. Wyłączyłem ją”.

„Zrobiłem to, Evrart – teraz jest jeszcze bardziej szemrana”.

„Wysłałem podpisy, które chciałeś, żebym zdobył”. (Skłam).

„Nic podobnego” – kwestionuje rozbawiony twoje słowa. „Znam listonosza, Harry. Znam wszystkich i wiem o wszystkim, co dzieje się w tym mieście, a więc i o tym, że list nie trafił do skrzynki pocztowej”.

„Ale wiem też, że w końcu trafi. Jak tylko skończysz się wydurniać” – kiwa głową z pełnym przekonaniem. „Daj mi znać, kiedy tak się stanie”.

Tym razem nie pójdzie łatwo.

„Skąd wiesz, jak się nazywam?”

„Nazwałeś mnie »panem Du Bois«. Czemu?”

„Chciałbym porozmawiać o kilku sprawach dotyczących mnie”.

„Proszę spojrzeć... Moja broń”. (Pokaż mu ją).

„No, no...” – wydaje z siebie pełen uznania gwizd. „Jest na co popatrzeć, Harry. Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo mnie cieszy, że na nowo połączyliście siły”.

„Powiedz, trudno było przekonać...” – masywny mężczyzna robi przerwę przeznaczoną na postukanie się w podbródek – „...Świniarkę, żeby ci ją oddała?”

„Ani trochę”.

„Wiedziałem, że sobie poradzisz. Wiem, na co stać mojego milicjanta do zadań specjalnych. Cieszę się, że jesteś cały i ponownie uzbrojony. To teraz powiedz, w czym Evrart Claire może ci dziś pomóc?”

„Ważne, że zdołałem ją odzyskać”.

„Chyba faktycznie, Harry” – mówi rozbawiony. „Doceniam to, że informujesz mnie na bieżąco. Powiedz, w czym Evrart Claire może ci dziś pomóc?”

„Można tak powiedzieć. Próbowała mnie zabić”.

„Mówiłem ci, że ma charakterek” – kiwa głową poważnie. „Ale wiedziałem, że sobie poradzisz. Wiem, na co stać mojego milicjanta do zadań specjalnych. Cieszę się, że jesteś cały i ponownie uzbrojony”.

„Co znajduje się w kontenerze na zewnątrz pańskiego biura?”

„Mój drogi, w tym porcie są dosłownie miliony kontenerów. Nie byłbym zdolny zapamiętać, co się w każdym z nich znajduje”.

„Zapomnij o tym kontenerze”.

„To zwykle robię. Mam ludzi, którzy się nimi zajmują” – wydaje się rozbawiony. „O czym to mówiliśmy?”

„Jest w nim coś wyjątkowego. Był zaczepiony do kvalsundzkiego żurawia”.

„Harry, ty elokwentny skurczybyku” – przywdziewa najsłodszy ze swoich uśmiechów. „Czas to cenny zasób, a ja nie mam go aż tyle, żeby móc liczyć z tobą kontenery”.

A więc to gładka gadka jest potrzebna, żeby otworzyć ten kontener? Szmaloir się tym zajmie. VIP-a muszą tam wpuścić.

Elokwentny? Może właśnie tak trzeba otworzyć ten kontener! Powinieneś przynajmniej spróbować go przekonać.