Rozmowa · Evrart Claire

„Nie wiem, co to znaczy, Harry. Szemrana zupa? Zajmuję się tyloma tematami, że nie jestem w stanie śledzić każdego trybiku w tej machinie...”

„Wiesz co? Nawet mi nie mów. O cokolwiek chodzi, działaj. Zaskocz mnie!” – zmienia taktykę. „Tylko jedna sprawa... jeśli możesz, spraw, żeby była jeszcze bardziej szemrana”.

Naprawdę nie ma pojęcia, o czym mówiłeś. W dodatku zupełnie go to nie obchodzi.

„Co?” – duży mężczyzna patrzy na ciebie zaskoczony.

„Zupa! Niezwykle szemrana zupa”.

„Och, jak mogłem zapomnieć o twoim zadaniu nadobowiązkowym, Harry! Dobra robota. Nie mów mi nawet, o co chodziło. Na pewno się spisałeś! Lubię, kiedy pracownicy wykazują taką inicjatywę”.

Ja też. To naprawdę przepyszna zupa, powinieneś jej trochę spożyć, jeśli możesz!

„Co?” – duży mężczyzna patrzy na ciebie zmieszany.

„Szemraną zupę. Chciałeś, żebym uczynił ją jeszcze bardziej szemraną. Nie zrobiłem tego. Był w niej alkohol. A teraz nie ma”.

„Tak mówiłem? W takim razie dobra robota, Harry. Wolę żyć w niewiedzy, ale jestem pewien, że podjąłeś właściwą decyzję. Cały dzień spędzam na wyznaczaniu zadań, więc zawsze to miła odmiana, kiedy ktoś bierze sprawy we własne ręce”.

„Nie chcę nawet wiedzieć, co to wszystko znaczy: zupa, szemrana, alkohol, wyłączyłem. Niech mnie świat zaskoczy”.

„Pewnie zauważył pan zwłoki wiszące na drzewie za hostelo-barem”.

„O rety...” – uśmiecha się pogodnie. „Nie bierzcie tego pytania do siebie, ale dlaczego miałbym się w to angażować?”

„Panie Claire. Tego mężczyznę powieszono na pasie transportowym. Wzmacnianym stalą pasie transportowym. Możemy więc spokojnie założyć, że Związek ma coś wspólnego z tym morderstwem”.

„Poza tym zdjęcie zwłok z drzewa byłoby z korzyścią dla nas wszystkich. To plama szpecąca okolicę”.

„Przyjrzałem się ponadto śladom na miejscu zbrodni. Pozostawiły je buty robocze”.

„Taka »ozdoba« niewątpliwie może wpłynąć na ceny niektórych nieruchomości” – oblizuje swoje mięsiste wargi i uśmiecha się.

„Ale żarty na bok, oczywiście pomogę” – podnosi słuchawkę radiotelefonu po swojej prawej stronie i wciska przycisk.

„Jean-Luc, jest tu gliniarz, który zademonstrował na tobie swoje możliwości fizyczne, i ma problem z gatunku dyndających na drzewie zwłok. A konkretnie: chce, żeby stamtąd zniknęły. Wyświadcz mu, proszę, tę przysługę”.

„Jean-Luca znajdziesz przy bramie” – odwraca się do ciebie. „To ten o imponującej posturze. No wiesz: tatuaże, muskuły... egzotyczna aparycja. Nie sposób go przeoczyć. Świetny gość”.

„Jean-Luc, chłopcze, wysyłam do ciebie dwóch milicjantów. Mają problem z gatunku dyndających na drzewie zwłok. A konkretnie: chcą, żeby stamtąd zniknęły. Trzeba im pomóc”.

„Aha, Jean... Nie rozwijaj się, proszę, z rasizmem naukowym. Czyli zielone światło w kwestii zwłok, czerwone dla rasizmu” – odkłada słuchawkę i wraca do rozmowy z tobą.

„Jean-Luc, chłopcze, wysyłam do ciebie milicjanta. Ma problem z gatunku dyndających na drzewie zwłok. A konkretnie: chce, żeby stamtąd zniknęły. Trzeba mu pomóc”.

Nic nie mów.

„Jesteś przywódcą lokalnej społeczności, więc jej pomóż!”

„Właśnie, pas!”

„Pas, na którym powieszono mężczyznę, sugeruje udział Związku w sprawie. Mógłbyś przynajmniej trochę pomóc”.

„Ślady pozostawione na miejscu zbrodni wskazują na kogoś w butach roboczych. Możliwe, że to pracownik portowy”.

„Zdajesz się być przywódcą miejscowej społeczności. Zrób to dla niej”.

Przesyła ci pytające spojrzenie, po czym uśmiecha się pogodnie. „Nie bierz tego pytania do siebie, ale dlaczego miałbym się w to angażować, Harry?”

„Nie wiem, co to znaczy, Harry. Ale strasznie mi się podoba!” – śmieje się uradowany. „Uwielbiam taką inicjatywę! Sama świadomość, że trzymasz rękę na pulsie, pozwala mi komfortowo ogarniać wszystko na ogólniejszym poziomie”.

„Nawet mi nie mów, o co tam chodziło. Alkoholowa zupa, więcej prądu, powstrzymałem, strajk. Dam ci się zaskoczyć, Harry”.