Rozmowa · Evrart Claire

„Tak jak mówiłem. Postaraj się nadążać, dobrze? Przejdźmy dalej”.

Imię i nazwisko zdobył w Biurze Danych Osobowych, a reszty dowiedział się poprzez twe działania w Martinaise.

„Ale nabrałem cię, co, Harry?” – śmieje się, jakby wywinął komuś właśnie niezły numer. „To co mogę dla ciebie zrobić?”

Evrart zasłania teczkę swoimi dużymi rękami, lecz jego mina mówi „wiem o tobie wszystko, Harry”.

„Wie o mnie wszystko”.

„Jestem pewny, że sytuacja nie jest aż tak zła” – szepcze porucznik. „W najgorszym razie ma stare akta MOR-u, ale szczerze w to wątpię”.

„Harry...” – mówi łagodnie. „Ja wiem tylko to, co istotne dla naszej przyjaźni. I możesz mnie śmiało o to wszystko pytać”.

„Nie mam nic do ukrycia”.

„Och, Harry...” – zagląda do teczki, jak gdyby trudno było odwrócić się od sekretów, jakie ona skrywa. „No proszę... to dopiero coś”.

„Jestem pewny, że sytuacja nie jest aż tak zła” – szepcze porucznik. „W najgorszym razie ma stare akta MOR-u, ale szczerze w to wątpię”.

„To jak, Harry?” – odchyla się w fotelu. „Zakładam, że potrzebujesz pomocy”.

„Porozmawiajmy przez chwilę o innych sprawach”.

„Naturalnie, Harry, naturalnie! Nie wałkujmy spraw osobistych i tematu amnezji. Chciałeś czegoś ode mnie?”

„Wyjaśnijmy sobie jedno. Jakie jest moje pełne imię i nazwisko?”

„Harry...” – zerka na teczkę. „Harry Du Bois”.

Czujesz się jak Du Bois, ale nie czujesz się jak Harry. Dziwne.

Nie czujesz się na żadne z tych mian. Wiesz, jak masz na imię. Na wyrafinowane imię. Niczym jakiś hrabia. Albo po prostu piękny mężczyzna.

„Czuję się jak Du Bois, ale niezbyt jak Harry. To powinno być coś dłuższego”.

„Dobra, niech będzie. Jesteś Harold. Harman. Haroldemus. Ale tu stoi co innego. »Harry Du Bois«” – stuka w teczkę. „Imię godne prawdziwego faceta”.

Porucznik zasłania twarz dłonią i głośno wzdycha.

„Pan Kitsuragi wydaje się całkiem obojętny względem twojej utraty pamięci, Harry” – krzywi się, patrząc na porucznika. „Ja tymczasem chciałbym pomóc, jak tylko potrafię”.

„To nie jest moje imię. Nazywam się Raphaël Costeau”.

„Niech ci będzie, Harry” – zbywa cię gestem. „Możesz być nawet Harrym Raphaëlem Du Bois Costeau albo kimkolwiek sobie życzysz”.

„Nie podoba mi się za bardzo”.

„Nie bądź niemądry, Harry” – uśmiecha się szeroko. „Harry Du Bois – oto nazwisko godne prawdziwego faceta. Człowieka Związku”.

„Dobra, podoba mi się. Mogę z tym działać”.

„A ja mogę działać z tobą, Harry!” – unosi palec wskazujący. „Co jeszcze mogę dla ciebie zrobić?”

„Jestem Tequila Sunset”.

„Doskonale! Wiem, że wy, w MOR-ze, lubicie pseudonimy. Harry »Tequila Sunset« Du Bois – nawet pasuje. Jednak dla mnie – i dla Biura Danych Osobowych – zawsze będziesz tylko małym Harrym”.

„Chwila, myślałem, że to ty jesteś Harry Du Bois”.

„Nie, zdecydowanie nie jestem. To twoje nazwisko, Harry”.

Nie czujesz się ani jak jedno, ani jak drugie. Wiesz, jak masz na imię. Na wyrafinowane imię. Niczym jakiś hrabia. Albo po prostu piękny mężczyzna.

„Skąd masz tę teczkę?”

„Ach, to?” – zamyka teczkę. „Od moich przyjaciół z twojej organizacji, Harry”.

Znaczy to tyle, co: „ha, ha, jesteście tacy skorumpowani”.

„Moim zdaniem to bardzo podejrzane. Czy mogę przyjrzeć się tym dokumentom?”

„Obawiam się, że to do wyłącznego wglądu Związku, panie Kitsuragi. Na pewno pan rozumie” – odwraca się do ciebie. „Proszę, Harry, kontynuuj”.

„Wiesz, gdzie mieszkam?”

„Ależ oczywiście, Harry” – kiwa głową. „Jesteś z 41. komisariatu i mieszkasz w Jamrock. Jesteś chłopak z Jamrock. Daleko od domu, ale to nic”.

Naprawdę nie wydaje się, żeby wiedział coś więcej na ten temat.

„Panie Kitsuragi, pozwoli pan?” – jego wzrok wciąż utkwiony jest w twojej twarzy. „W tej chwili rozmawiamy z Harrym o jego utraconej tożsamości”.

„Na pewno masz pytania, Harry. No daj spokój...” – zachęca cię gestem. „Nie krępuj się. Słucham”.

„Moja pamięć ma się dobrze, nie musisz się nią przejmować”.

„No to całe szczęście. Najwyraźniej moje źródła były w błędzie” – poklepuje ponownie brązową teczkę.

„Gdybyś jednak miał jakiekolwiek problemy z pamięcią, to powiedzmy, że pewna gruba teczka ze smakowitą zawartością mogłaby wypełnić luki” – puszcza ci oko.

Słowa płyną z jego ust niczym rzeka miodu i mleka.

Widać doszły go już słuchy. Nieważne, to nic nie szkodzi.

„Oczywiście, darujmy sobie te ozdobniki. Mów mi »Evrart«, a ja będę ci mówił »Harry«!”

Tak nazwał cię też wisielec. „Harry”.

„Czy to moje imię?”

„Mój boże, a więc to prawda! Nie chciało mi się w to wierzyć, ale ty faktycznie jesteś pozbawionym pamięci gliną rodem z science fiction, prawda?” – wzrusza ramionami, a na jego twarzy maluje się zdumienie. „Czy to w ogóle prawdopodobne?”

„Moim zdaniem...” – spogląda na ciebie – „...to bardzo mało prawdopodobne”.

Być może rozsądnie będzie ukrywać swoją dezorientację... Dowiedzieć się najpierw, co on kombinuje.

„To prawda. Moja pamięć jest nieco zamglona”.

„Zapewniam cię, że nie ma się czego wstydzić. Jesteś wśród przyjaciół, a dobre wieści są takie...” – stuka palcem w teczkę, którą ma przed sobą.

„Mam na ciebie pękającą w szwach teczkę, Harry. Na pewno chciałbyś zadać niejedno pytanie – może będę w stanie pomóc”.

Nie ufaj mu. To całe Du Bois to może być jego nazwisko. Musisz to potwierdzić.

„Na pewno pomyślałeś sobie, że mógłbym coś zaradzić na różne twoje zmartwienia” – przerywa i jego wzrok ucieka ku brązowej teczce na biurku. „I pewnie miałeś rację – mogę to zrobić”.

To zwykła brązowa teczka. Nie umiesz odczytać, co jest na niej napisane.

„Moja pamięć ma się dobrze. Sprawdzam cię tylko”.