Rozmowa · Evrart Claire

„O, ja wiem o tobie wszystko, Harry” – stuka w dokumenty przed sobą. „Mam tu na ciebie grubą teczkę. Pełną smakowitych kąsków”.

„Na ulicy mówi się, że twoja pamięć jest dość... kapryśna” – patrzy na ciebie pytająco. „Jeśli to prawda, to może będę w stanie pomóc. Wyświadczyć ci drobną przysługę, że tak powiem”.

Być może rozsądnie będzie ukrywać swoją dezorientację... Dowiedzieć się najpierw, co on kombinuje.

„To prawda. Moja pamięć jest nieco zamglona”.

„Zapewniam cię, że nie ma się czego wstydzić. Jesteś wśród przyjaciół, a dobre wieści są takie...” – stuka ponownie palcem w teczkę.

„Moja gruba teczka służy pomocą. Na pewno masz wiele pytań – może ja i moja teczka rozwiejemy wątpliwości? Wyświadczymy ci drobną przysługę, hm?”

To zwykła brązowa teczka. Nie umiesz odczytać, co jest na niej napisane.

„Próbuje nam pan powiedzieć, że pozyskał część naszych dokumentów?” – pyta porucznik, przyglądając się uważnie Evrartowi znad swoich okularów.

„Panie Kitsuragi, pozwoli pan?” – jego wzrok wciąż utkwiony jest w twojej twarzy. „Harry ma pytania, na które trzeba odpowiedzieć”.

Zadawanie zbyt wielu pytań sprawi, że wyjdziesz na słabeusza. Może powinieneś skupić się na teczce?

Nie doskakujże tak do tej teczki. To mało sprytne, pokazuje twoje nerwy. Najpierw go trochę wybadaj.

„I jakim jestem według tych informacji policjantem?”

„Według tego...” – zagląda do teczki – „...O tak... to bardzo ciekawe. Wygląda na to, że jesteś bardziej szalonym wieszczem niż gliną. Bez przerwy biadolisz o końcu świata... To wszystko z pewnością przesadzone”.

„Bardzo przesadzone. Nie jestem szalonym prorokiem. Tylko zwykłym gliną”.

„Ja to wiem, Harry” – uśmiecha się szeroko. „Bo znam cię. A twoje tajemnice są u mnie bezpieczne”.

Prawdopodobnie po prostu zgaduje w oparciu o twoją niedawną działalność w Martinaise.

„Przesadzone?! Evrart, teraz albo nigdy! Możemy mieć tu do czynienia ze śmiercią ludzi na katastrofalną, globalną skalę”.

„Oczywiście, Harry...” – kiwa rytmicznie głową. „Grzech, krew, śmierć, tragedie na katastrofalną skalę... i cała reszta. Dlatego musimy być gotowi, porozmawiajmy więc, jak możemy sobie wzajemnie pomóc”.

„No, Harry...” – przerzuca kilka stron w teczce. „Gdybym miał cię podsumować jednym słowem, powiedziałbym pokorny”.

„Przepraszam...?”

„Dokładnie” – obserwuje cię badawczo znad grubych szkieł okularów. „I chyba nawet szczerze. I zdecydowanie zbyt często. Ale w tej chwili naprawdę nie musisz. Odpuść sobie trochę. Bądź sobą”.

„Co? Nie jestem pokorny. Jestem pewny siebie”.

„W naszych rozmowach sprawiasz wrażenie nawet bardzo pewnego siebie” – tłumi śmiech. „Jesteś prawdziwy facet”.

„Och, Harry...” – otwiera teczkę i przerzuca jej zawartość. „Jesteś tak podręcznikowym, tradycyjnym i typowym przedstawicielem prawa, jak to tylko możliwe”.

„Hej, nie jestem aż tak typowy!”

„Oczywiście, że nie, Harry!” – wykrzykuje. „Jesteś mój gość! Wyjątkowy. Przyjaciel Związku. A to bardzo nietypowe”.

„Hej, nie jestem taki znowu zwykły. Popatrz na mój krawat”.

„To dopiero fantazja, Harry” – zaciera dłonie. „Jesteś barwnym indywiduum. Nie takim sztywniakiem, jak wynika to z tych zwodniczych dokumentów”.

Zwalamy go z nóg urokiem, bratan! Kozak robota!

„Chcę po prostu wykonywać swoją pracę, to wszystko”.

„Tak jak my wszyscy, Harry” – kiwa głową z pełnym współczucia wzrokiem. „Wszyscy chcemy tylko dobrze robić swoje, nieprawdaż? I ja ci w tym pomogę”.

„Harry, nie jesteś zwykłym gliną, jesteś gwiazdą! Jaśniejącą gwiazdą w wyblakłym gwiazdozbiorze stróżów prawa i przyćmiewasz wszystkie pozostałe. Jesteś supergwiazdą”.

„To mi się w tobie podoba, Evrart. Że mnie rozumiesz”.

„Oczywiście, że tak, Harry” – uśmiecha się przebiegle. „I pomogę ci roztaczać ten blask. Ze mną trafisz na każdą wielką scenę. Ogromne podświetlane litery na neonach będą układać się w twoje nazwisko: HARRY DU BOIS”.

Wielki neonowy znak z napisem „HARRY DU BOIS” zwisający na kvalsundzkim żurawiu jest widoczny nawet z Jamrock.

Gdzieś w Mirowej piękna kobieta dostrzega widoczny na horyzoncie poblask i mówi do siebie: „Boże, nie powinnam go była zostawiać...”.

„Nie, nie, nie, nie. Nie! Zdecydowanie nie jestem gwiazdą”.

„Bzdura, Harry” – kręci głową. „Wchodząc tu, rozświetliłeś ten kontener. Jesteś moim złotym chłopakiem”.

„Cóż, Harry...” – otwiera teczkę i przerzuca jej zawartość. „Wygląda na to, że lubisz imprezować, i to bez trzymanki. No i lubisz disco. Więc chyba jesteś discogliną”.

„Wiele zamierzam w sobie zmienić”.

„W trakcie tych wszystkich zmian będziesz miał zawsze moje stuprocentowe wsparcie” – wyciąga rękę. „Musisz zrozumieć, że pragnę jedynie zaoferować ci moją pomoc”.

„To prawda, że lubię disco”.

„Harry, czasem świadomość, jak bardzo jesteśmy do siebie podobni, aż mnie przeraża!” – trzyma swą wielką głowę w dłoniach. „Ja też uwielbiam... normalną, nieudziwnioną muzykę!”

„Wiesz coś o mojej rodzinie? Mam może żonę, dzieci albo...?”

„Rodzinie? Harry, nie jesteś typem męża i ojca. Nie ma tu ani literki o rodzinie. No chyba że masz się za takiego człowieka. Wyznajesz wartości rodzinne, Harry?”

„Dobra, nieważne z tą rodziną”.

„Rodzina, Harry...” – spogląda z czułością na oprawione zdjęcie przed sobą – „...to najważniejsza rzecz na świecie”.

„Chyba tak. Byłbym wspaniałym ojcem”.

„No... owszem” – rozgląda się znudzony. „Na pewno któregoś dnia pewien chłopiec lub pewna dziewczynka będą dzięki tobie szczęśliwi i bardzo dumni z ciebie”.

„Racja, nie wyznaję”.

„Dlatego właśnie cię lubię, Harry!” – jego gruby palec wymierzony jest w ciebie. „Dobry człowiek zna zarówno swoje atuty, jak i słabości, a ty, przyjacielu... należysz do tych najlepszych”.

Spójrz jeszcze raz na tę teczkę.

Kiedy spoglądasz na teczkę, Evrart zakrywa ją dłonią i głaszcze. Czyżby próbował ukryć, że to nie jest prawdziwa teczka MOR-u? Bo na pewno nie ma na niej urzędowej pieczęci.

„To nie jest teczka MOR-u”.

„Dobrze, Harry, przyłapałeś mnie” – mówi, szczerząc się. „To z Biura Danych Osobowych, nie z MOR-u. Ci od danych są do cna skorumpowani. Powinniście coś z tym zrobić”.

„Twoje imię i nazwisko pozyskał z Biura Danych Osobowych, a całej reszty dowiedział się dzięki twoim działaniom w Martinaise”.

„Tak, tak, panie Kitsuragi, z Biura Danych Osobowych, jak już wspominałem” – sprawia wrażenie zirytowanego. „Jako że jestem bardzo zajęty, pozwól, że spytam: mogę ci jeszcze w czymś pomóc, Harry?”

To oznacza, że tak naprawdę nic o tobie nie wie.

Szkoda. Tajemnica ciebie będzie musiała pozostać na razie nieodkryta.

„A więc według Biura Danych Osobowych nazywam się Harry Du Bois?”