Rozmowa · Evrart Claire

„Raczej nie czekają grzecznie, popijając piwko, aż gliniarze przyjdą ich przesłuchać” – wybucha śmiechem. „To zawodowcy, Harry”.

„Teraz już wiem, czemu byłeś taki skłonny do rozmów”.

„Nie, nie, Harry, to wszystko jest prawdziwe. Jesteśmy ludźmi pracy. To tutaj...” – stuka się w pierś, po czym wskazuje na ciebie – „...jest prawdziwe”.

Gdzieś tam, pod warstwami zimowego tłuszczu, jego potężnie zestresowane serce wciąż tłucze się jak opętane.

„Wykorzystałeś mnie”. (Przejdź dalej).

„Wariactwo, jak mnie podszedłeś, żebym to wszystko zrobił”. (Przejdź dalej).

„Nie przejmuj się, Harry. Dobrze po prostu, że przekazałeś moją wiadomość”.

„Jaką wiadomość?”

„Chciałeś, żebym dostarczył jej tę wiadomość...”

„Nie, wyglądał jak odpływająca od wybrzeża łódź. Ten nadmierny dramatyzm jest najzupełniej zbędny”.

„Chciał pan, abyśmy przekazali jej tę informację...” – wtrąca się porucznik.

„Masz rację, Harry. To zbędne” – w jego śmiechu nie ma wesołości. „Ważne, że moja wiadomość została dostarczona”.

„Jaką wiadomość?”

„Tak, mniej więcej tak wyglądał. Jak bakteria. Coraz to mniejsza i mniejsza”.

„Chciał pan, abyśmy przekazali jej tę informację...” – wtrąca się porucznik.

„Bez wątpienia, bez wątpienia” – w jego śmiechu nie ma wesołości. „Ważne, że moja wiadomość została dostarczona”.

„Jaką wiadomość?”

„Panie Du Bois! Słyszałem, że spotkanie z Titusem okazało się spektakularnym sukcesem” – uśmiecha się szerzej. „To dopiero ulga. Titus potrafi być czasem niełatwy w obejściu”.

„Czym Evrart Claire może dziś służyć?”

„Panie Du Bois...” – patrzy na ciebie zaskoczony. „Dlaczegóż to nosi pan ubranie mojego niedawno zmarłego pracownika ochrony?”

„Ojć... To chyba nie jest zbyt stosowne...”

„Kradzież ubrań ochroniarza, który dopiero co umarł ze starości?” – udaje, że przez chwilę się nad tym zastanawia. „No, może nie do końca. Ale chciałeś o czymś ze mną pomówić, tak?”

„No... niech popatrz tylko! Czadowy, nie?”

„Mundur zmarłego pracownika ochrony? O tak, w sposób dość ekstremalny” – zakrywa usta spoconą dłonią. „To jak mogę dziś pomóc takiemu czadowemu gościowi jak ty?”

„Oddaję cześć wielkiemu człowiekowi”.

„Z mojego punktu siedzenia wygląda to tak, jakby ograbił pan zmarłego, panie Du Bois” – odchyla się w fotelu. „Ale że takie sprawy zostawiam moim podwładnym, spytam tylko: W czym mogę dziś panu pomóc?”

„To deklaracja polityczna. Revachol jest dla revacholczyków”.

„Śmiała deklaracja, panie Du Bois. Naprawdę mocne przesłanie” – uśmiecha się szeroko, jakby wcale nie uważał, że to przesłanie jest mocne. „No, to w czym mogę panu dziś pomóc, panie Manifest?”

„Panie Du Bois, »każdy pracownik...«” – pochyla się w twoją stronę, czekając, aż dokończysz to zdanie.

„...członkiem rady nadzorczej?”

„Zgadza się, panie Du Bois!” – kiwa głową, potwierdzając. „Widzę, że socjaldemokratyczny żar płonie także w pańskim sercu. W czym mogę panu dziś pomóc?”

„...troszczy się o siebie!”

„...i o każdego swego towarzysza! Zgadza się, panie Du Bois! Widzę, że jest pan nie lada indywidualistą...” – ostatnie zdanie wypowiada głównie do siebie. „Więc ma pan do mnie jakąś sprawę?”

„...to narząd w wielkim państwowym organizmie wojennym! W dodatku wygląda jak ja”.

„A niech i tak będzie” – śmieje się ze stonowaną wesołością. „No ale w czym mogę dziś panu pomóc?”

„…to żywy bóg!”

„Ha, ha, ha... panie Du Bois...” – sprawia wrażenie autentycznie rozbawionego. „Niech więc tak będzie! W czym mogę panu dzisiaj pomóc?”

„Panie Du Bois! W Martinaise mówi się, że pewien funkcjonariusz milicji szczęśliwie odnalazł swoją broń służbową” – puszcza ci oko. „Gratuluję, przyjacielu”.

„Wolę milicjantów w wersji staroświeckiej... czyli uzbrojonych. Z bronią można zrobić wiele rzeczy, których nie można zrobić bez niej. No to czym mogę ci służyć?”

„Titus odesłał Elizabeth i powiedział, że jej usługi nie będą już potrzebne”.

„Ach, tak. Przyszła się ze mną zobaczyć. Powiedziała, że Titus Hardie to najbardziej uparty człowiek, jakiego spotkała, a ty” – porusza karcąco palcem – „redefiniujesz pojęcie trudny”.

„Naprawdę, Harry” – mówi z rozbawieniem – „poróżnienie kogoś z jego radczynią prawną to nie lada wyczyn. Widzę, że działasz w trybie supergliny”.

„Taki mam modus operandi”.

„A niech cię, Harry... Proszę, ostrzeż mnie, jeśli kiedyś trafię na twoją czarną listę. A ja chętnie odwdzięczę się tym samym” – śmieje się.

„Prawdę mówiąc, jestem ciekaw, jak to się wszystko między wami rozegra. Można powiedzieć, że trafiła kosa na kamień”.

„Starała się pomóc Titusowi, ale on po prostu nie chciał jej słuchać”.

„Cały Titus Hardie” – zaczyna się śmiać. „Mówią, że człowiek to zwierzę stadne, ale Titus Hardie to samotny wilk. Wielki i groźny. Przynajmniej tak mu się wydaje”.

„Potrzebowałem porozmawiać z Titusem jak mężczyzna z mężczyzną, a ona tylko przeszkadzała”.

„Och, wyobrażam sobie. Lizzie jest nieustępliwa niczym mały pitbull. Pod dyplomem i płaszczykiem wyrafinowania kryje się nieodrodna córka Martinaise”.