Rozmowa · Evrart Claire

„Proszę, panie Du Bois, porozmawiajmy w cywilizowany sposób, jak równi sobie. Proszę usiąść, nalegam”.

To nic takiego. Tak, zapewne tak jest. Zapomnij o tym, odrzuć to.

„Panie Du Bois! Rozumiem, że zrewidował pan swoją postawę dotyczącą konwersacyjnej etykiety” – wskazuje na niewielkie krzesło.

Nie siadaj. [Odejdź].

„Jak pan chce, panie Du Bois. Jeszcze pan wróci...”

Usiądź.

Za wielkim biurkiem przed tobą zasiada istny mors, nie człowiek. Zerka na ciebie, przerywając pracę, niezaskoczony w najmniejszym stopniu twoim przybyciem...

Z wielkim trudem prostuje się w fotelu, ale nic nie mówi. Po prostu na ciebie patrzy.

Ukrywając dobrze mieszające się w nim z niecierpliwością oczekiwanie.

Typowa demonstracja siły. Poczekaj, aż zacznie mówić pierwszy. Pokaż mu, że nie jesteś miękki.

„Przejdźmy od razu do sedna. Doszło do morderstwa”.

„Panie Du Bois, panie Kitsuragi, witam. Dobrze, że do mnie panowie zajrzeli. Proszę usiąść” – wskazuje na niewielkie krzesło przy swoim olbrzymim biurku.

„Jestem Evrart, Evrart Claire, szef Związku Débardeurów w Martinaise” – mężczyzna odpręża się w swoim fotelu i kontynuuje:

„Podałbym dłoń, lecz niestety zdrowie nie pozwala mi wstać. Proszę o wybaczenie”.

Wygląda na to, że jest mu wyjątkowo wygodnie. Małe składane krzesło z kolei wydaje się być jak narzędzie tortur.

„Śmiało, detektywie” – porucznik kiwa na ciebie głową, po czym wskazuje nią krzesło.

Cokolwiek ci przygotował, na pewno nie jest to nic dobrego – myśli. Zrobię, co w mojej mocy.

Zostaw to na razie. O co chodzi z tym całym Du Boisem? To nazwisko budzi w tobie jakieś naprawdę złe przeczucia...

„Witam pana, panie Du Bois. Dobrze, że pan do mnie zajrzał. Proszę usiąść” – wskazuje na niewielkie krzesło przy swoim olbrzymim biurku.

Odejdź bez komentarza. [Odejdź].

„Miłego dnia, panie Du Bois, na pewno wkrótce się zobaczymy” – macha ci i powraca do pisania.

Nic nie mów. Spójrz mu prosto w oczy.

Jedno sprawne oko mężczyzny lustruje cię bez choćby najmniejszego mrugnięcia. Drugie – leniwe – porusza się bez przerwy niczym złota rybka w akwarium.

A jego okulary +6 w groteskowy sposób je powiększają.

Amblyopia. Choroba jeszcze z dzieciństwa.

Przez chwilę nie wiesz, na czym się skupić. W kontenerze jest nieznośnie wilgotno. Po czole mężczyzny spływają strużki potu.

Nie przeszkadza mu to jednak. Trzyma się.

Przestań. To się robi zbyt dziwne.

Jego wzrok z surowego staje się dopytujący. Na twarzy rozlewa mu się szeroko pełny zadowolenia uśmiech. Słyszysz jego mokre cmoknięcia.

„Dzień dobry. Mam, eee, sprawy związane z działaniami policyjnymi”.

Patrz dalej.

Z początku nic się nie dzieje. Na jego twarzy utrzymuje się szeroki, dowodzący zadowolenia z siebie uśmieszek. Raz za razem mężczyzna cmoka swoimi wielkimi wargami.

Planuje swoje ruchy niczym generał pochylony nad mapami. Sądząc po tym, jak się oblizuje, przygotował coś dobrego.

„No więc tak...” – odzywa się, wolno wypowiadając słowa i zawieszając głos.

„...Panie Du Bois, panie Kitsuragi, jak miło, że znaleźli panowie chwilę na złożenie wizyty w Związku Débardeurów. Jestem Evrart Claire, szef tej naszej inicjatywy”.

„Proszę usiąść” – wskazuje na niewielkie składane krzesło stojące przy jego olbrzymim biurku.

Składane krzesło wydaje się być jak narzędzie tortur. Wyjątkowo niewygodne.

„...Panie Du Bois, jak miło, że znalazł pan chwilę na złożenie wizyty w Związku Débardeurów. Jestem Evrart Claire, szef tej naszej inicjatywy”.

„Przejdźmy od razu do sedna. Na drzewie wisi ciało zabitego”.

„Czy to ty stoisz na czele pracowników portowych?”

„No i statek odpłynął... Widziałeś? No pewnie, że tak” – pochyla się w twoją stronę. „Powiedz, jak wyglądał, kiedy tak kurczył się na horyzoncie? Kiedy grotżagiel rozpływał się w oddali...”

W jego oczach widać złośliwy błysk.

„...wyglądał jak zarazek? Jak drobinka bakterii?”

Jego ton całkowicie się zmienił. Jowialny, dobroduszny mężczyzna zniknął wraz z uśmiechem.

Ma zaciśniętą szczękę, a jego poczwórny podbródek drży z nienawiści. Przemawiają przez niego całe jej dziesięciolecia.

Ogarnia cię złe przeczucie.

Boże, zostałeś wykiwany!

„Nie rozumiem. Co masz na myśli?”

„Nie martw się, Harry, on rozumie” – wskazuje skinieniem głowy na porucznika. „A przynajmniej tak sądzę”.

„Chciał pan, abyśmy przekazali jej tę informację...”

„Że niby to jest przejęcie i że chcę wojny?” – kiwa mocno głową. „Mój boże, mam nadzieję, że powiedziałeś jej też o handlu prochami... Oni nienawidzą się w tym babrać”.

„Możesz zabić milion ludzi, ale zrób coś, co się nie spodoba milicji... i wylatujesz z jachtklubu” – żyła na jego czole wyraźnie pulsuje. „Żegnaj, ty nieludzki skurwielu...”

„A więc to był od początku pański plan. Żebym przekazał jej tę informację”.

„Harry...” – wypuszcza wolno powietrze. „Nie jestem jasnowidzem. Na tej planecie wszyscy jedynie improwizujemy. Nie miałem pojęcia, że jej reakcja będzie tak zdecydowana”.

„Ale czy chciałeś, żebym przekazał jej informacje?”

„Zgadza się. Wiedziałem, że negocjacje pójdą sprawniej, jeśli milicjanci opowiedzą jej pełne grozy historie portowe. Żeby było straszniej. Okazuje się, że to była pierwszorzędna strategia. Nie pomyślałbym, że tak doszczętne ją to rozjebie”.

„Dziękuję, że pozwoliłeś mi odegrać w tym rolę, Evrart”. (Przejdź dalej).

„Świadomie postanowiłeś przekazać jej tę informację. Mogłeś zachować ją dla siebie”.

„Ale opowiedziała mi piękną historię o odkryciu Insulinde”.

„Naturalnie. Bogaci ludzie znają najlepsze historie. O ciekawych rzeczach, jakie robili i widzieli; o wszystkich pięknych miejscach, jakie odwiedzili. To po prostu sentymentalizm. Ona może sobie pozwolić na bycie sentymentalną i może sobie pozwolić na przegraną”.