Rozmowa · Evrart Claire

Z uśmiechem wskazuje ponownie na czek. Czujesz się jak w teleturnieju... Nie dziękuj mu chociaż za niego.

(Weź absurdalnie duży czek, lecz nic nie mów).

„Żadnego komentarza?”

Nie.

„Nie, spoko”. (Masz swoje zasady).

„Spoko? Nie przesadzałbym. Wręczenie komicznie wielkiego czeku kierownikowi baru to w końcu nic takiego... ale jeśli mówisz, że spoko, to spoko”.

„Jeszcze jedna kwestia – ta zgubiona broń. Zapewniam, że moi ludzie ze związku już się tym zajmują i nie ma się czym martwić. Zgubionej broni szukają moi najlepsi tropiciele”.

Jego ślimacze wargi poruszają się, ale słyszysz jedynie echo: zgubionej broni, zgubionej broni, zgubionej broni...

Świat zostaje połknięty przez czarną dziurę strachu. Jej przyciąganiu umykają tylko dwa słowa: zgubiona i broń.

Kiedy mówił, żebyś się nie martwił, miał na myśli, że masz się bardzo martwić.

„Będę wdzięczny za wszelką pomoc, jakiej mógłbyś mi udzielić”.

„W porządku, Harry? Wydajesz się zaniepokojony. Niepotrzebnie. Wszystko będzie dobrze”.

„W końcu nie było w niej nabojów. Nie zgubiłeś nabitej broni. Nie bawią się nią teraz miejscowe dzieciaki, nie wkładają jej sobie do ust... Jest w bezpiecznym miejscu. Na pewno. Mam przeczucie, że wszystko się dobrze skończy”.

Była nabita. Były w niej dwa naboje. Zawsze zostawiasz przynajmniej dwie lufy nabite.

Nie panikuj.

Za kogo ten facet cię uważa? Rudolfa Żółtodzioba? Nie martwisz się żadną tam zgubioną spluwą, niezapłaconym rachunkiem czy zapomnianym nazwiskiem. Jesteś złym gliną, pewnie bardziej skorumpowanym niż on!

Pokaż mu minę. Klik, klik!

Tęgiego mężczyznę najwyraźniej bawi twój uśmiech z gatunku rigor mortis, odpowiada więc podobnym.

Dobrze. A teraz czas na odrobinę korupcji.

„Evrart, kolego, posłuchaj – obaj wiemy, co wprawia w ruch koła zębate tego świata”.

„A owszem, Harry. Niech o nas mówią, co chcą, ale obydwaj jesteśmy urodzonymi wojownikami”.

„Mhm. Ten wojownik zasiada tylko na tronie”.

„Chcę, żebyś czuł się jak w domu, Harry, naprawdę. Ale musisz mi wybaczyć to skromne umeblowanie”.

Właśnie tak. A teraz rozsiądź się i rzuć jeszcze ostatnim bon motem. W imię godności.

„To smocza jama i obaj wiemy, czemu tu jestem – żeby pomóc w gromadzeniu skarbu”.

„Sprawiasz wrażenie rozsądnego człowieka, Harry... Podoba mi się taka cecha u stróża prawa” – uśmiecha się. „Ale przejdźmy do rzeczy. Co Evrart Claire może dla ciebie zrobić?”

„Chcielibyśmy zadać panu kilka pytań. Prawda, detektywie?” – porucznik najwyraźniej ma dość całej tej sytuacji.

Jakimś cudem udało ci się z tego wykaraskać. Ale szybko, nie odpuszczaj – zadawaj pytania!

Pytania pokażą mu, kto tu rządzi.

Cokolwiek zrobisz, nie pytaj go na początku o broń. Nie chcesz, żeby myślał, że się boisz.

„Dziękuję za gościnność. Zapraszam w każdej chwili na komisariat”.

„Nie twierdzę, że jestem skorumpowany. Jestem racjonalny”.

„Ten tu wojownik chętnie usiadłby na wygodniejszym krześle”.

„Dobry pomysł z tym krzesłem, nawiasem mówiąc...” (Zaśmiej się). „Dobry sposób na rozbudzenie w gościach niepokoju”.

„Ależ dziękuję, zawsze to miło, kiedy kolega po fachu docenia twoją pracę”.

Pokaż mu minę. I pistolety z palców!

Pif-paf! Tęgi mężczyzna odpowiada wyimaginowanym ogniem z palców. Wyraźnie bawi go ta pantomima.

Utoń głęboko w objęciach składanego krzesełka. Uśmiechnij się i skrzyżuj ręce za plecami.

Tęgi mężczyzna odpowiada tym samym – zapada się w fotelu głębiej, niż wydaje się to fizycznie możliwe. Wyraźnie bawi go twoja pantomima.

Zaraz, co? To jest tutaj mój powód do dumy?

Tak jest, kurwa! Pamiętasz, jak wypróbowałeś swoją minę na tej kokietce w srebrnym kombinezonie? To byłeś właśnie ty.

Wypróbuj ją na Evrarcie!

Tak jest, kurwa! Należysz do starej gwardii. Prastarej gwardii. Najbardziej skorumpowanych gliniarzy w kraju. Rozluźnij się, jak przystało na czarnego smoka.

Przywołaj na twarz uśmiech. Złośliwy, szeroki uśmiech, taki jak jego.

Zachowaj spokój, rozluźnij mięśnie. Zrelaksuj się.

Krzyżujesz nogi i ziewasz. Tęgi mężczyzna odpowiada tym samym – zapada się w fotelu głębiej, niż wydaje się to fizycznie możliwe. Wyraźnie bawi go twoja pantomima.

Boże, ależ się pocisz... Kolano samo ci się zgina... Zaraz się popłaczesz, co? Jesteś o włos od płaczu, bo zgubiłeś swój pistolet i te dzieci się nim lada moment zastrzelą.

No i co? Mężczyznom też wolno płakać.

Chcesz się rozpłakać? Boże, co za słabeusz. Cokolwiek zrobisz, nie płacz. Pomyśli, że jesteś odrażający.

„Panie Du Bois, nie wygląda pan najlepiej...”

„Panie Du Bois... Panie Du Bois! Harry!!!” – korpulentny mężczyzna pstryka palcami, ale bezskutecznie. Ugrzązłeś w stanie kompletnej niemocy.

Zjeżdżaj dalej z krzesła jak grudka dżemu.

Podczas gdy Evrart jest zaskoczony twoim dziwnym zachowaniem, oczy porucznika uważnie notują wszystko wokół. Teczkę, biurko, papiery na ścianie...

„Panie Du Bois... Wszystko w porządku? Może podać panu szklankę wody? Potrzebuje pan pomocy medycznej?”

„Roztapiam się...”

„Jakże osobliwa demonstracja... hm, i tu mnie masz... nie wiem nawet czego. Było to wprawdzie intrygujące, ale obawiam się, że tracimy tylko czas, a ja jestem człowiekiem bardzo zajętym; ty pewnie zresztą też”.

„No dobrze, dość tego! Jesteśmy tu, aby zadać panu kilka pytań związanych z dochodzeniem w sprawie morderstwa”.

Szybko, to twoja szansa! Weź się w garść i zadaj mu pytania! Policyjne pytania!

Najwyższy czas przestać się kompromitować. Pytania pomogą ci odzyskać nieco utraconej godności.

„O tak, stary. Jest zajebiście...” (Zsuwaj się dalej).