Rozmowa · Evrart Claire

„Nie przesadzaj. Przecież widzę, że nie grozi ci śmierć”.

„Właściwie to to krzesło jest niewygodne. Przydałaby mi się ta szklanka wody”. (Siedź prosto).

Może mógłbyś użyć rąk? Wykonać jakiś ruch przypominający rzut? Jakbyś rzucał tą zabawą w pana Du Bois z powrotem w niego. To on jest panem Du Bois!

„Nie, wszystko ze mną idealnie w porządku, panie Du Bois”. (Wykonaj nad głową nieokreślone gesty rękami).

Nie ma żadnych Harrych. Pozwól umysłowi odpłynąć w bezpieczne miejsce.

Co to jest ten „pan Du Bois”, o którym on wciąż mówi? Co on tu próbuje osiągnąć? Musisz, kurwa, trochę ochłonąć. WYLUZOWAĆ.

Nie, nie będę płakał! (Spróbuj zachować spokój).

„Panie Du Bois, nie wygląda pan najlepiej...”

„Kim. Yyy, Kim...” (Odwróć się do Kima).

„Oficerze, zajmiemy się tym później. Nie potrzebujemy do tego pomocy pana Claire'a”.

„Nie byłbym tego taki pewien” – mówi bardziej sam do siebie.

„Porucznika Kitsuragiego chyba tu nie ma. Przyszedłeś sam”.

O kurwa, była nabita... Były w niej dwa naboje. Zawsze zostawiasz przynajmniej dwie lufy nabite.

„Nie martwię się. Mam to pod kontrolą”.

„W porządku, Harry? Uspokajasz mnie, ale sam wydajesz się nieco zaniepokojony. Niepotrzebnie. Wszystko będzie dobrze”.

„A skąd ty wiesz o mojej zagubionej broni?!”

„Ja wiem wszystko, Harry. Wiem, że teraz się martwisz. Nie martw się. Wszystko będzie dobrze”.

Boże, czemu nie pomyślałeś o tym wcześniej? POLICJANCI MAJĄ BROŃ! Gdzie jest twoja?!

Poklep się po kieszeniach.

Zniknęła. Twojej broni po prostu nie ma. Masz puste kieszenie.

Nie potrzebujesz spluwy. Bez niej też można się czadowo bawić. Zabawa może się kręcić dalej. BAW SIĘ TU I TERAZ.

To wcale mnie nie martwi. Kogo obchodzi, że straciłem broń i miłość mego życia?

Jebać miłość! Tu chodzi o twoją BROŃ. To poważna sprawa.

No dobra, funkcjonariusze policji mają broń, z której strzelają do ludzi, nie? Musisz ją mieć przy sobie. Poszukaj w kieszeniach.

To wcale mnie nie martwi. Nie obchodzi mnie, czy straciłem broń i miłość mego życia.

Do diabła z miłością! To twoja BROŃ. Jeśli ją zgubiłeś, to nie jest dobrze...

Poklep się po kieszeniach.

Zniknęła. Nie ma jej. Nie ma twojej broni.

„Tak, dziękuję!”

„Nie ma o czym mówić. Ale jest o czym pamiętać” – znowu puszcza ci oko. „Oczywiście żartuję”.

Czyżby?

Bynajmniej.

„Możesz wziąć ten absurdalnie duży czek i wsadzić go sobie w dupę!” (Zostaw go).

„Dobrze, dobrze... Szanuję ludzi z zasadami. Żadnych prezentów” – krzyżuje ręce na obfitej masie stanowiącej większą część jego ciała i zapada się głębiej w fotelu.

„Dziękuję, Evrart”. (Weź absurdalnie duży czek).

„Proszę go zachować, nie trzeba”. (Zostaw czek).

Hej, to 25 reáli! Dużo pieniędzy. Pomyśl, ile rzeczy mógłbyś...

...kupić i być mu potem winien? To pułapka.

Krzesło, na którym siedzisz, musi być chyba najbardziej niewygodnym krzesłem świata. Niszczy wręcz twoje siedzenie.

Musisz po prostu się uśmiechnąć i to znieść. Jak mistrz. Mistrz z wsadzonym w dupę kijem!

Krzesło jest niesamowicie niewygodne. Na szczęście twoja dupa jest z żelaza, a krzesło tylko z drewna, więc przegrywa. Udaje ci się za mocno nie wiercić...

Spróbuj odpowiedzieć puszczeniem oczka.

Zachowaj powagę.

„Nie zwykłem siadać. Tak już mam”.

„Dobrze więc, panie Du Bois. Szanuję taką bezkompromisowość...” – kiedy kiwa głową, jego liczne podbródki poruszają się niczym fale oceanu.

„Ja też mam swoje zasady i wymagam, żeby mój rozmówca był na poziomie moich oczu”.

„Jeśli w przyszłości będzie pan nieco bardziej przystępny, z chęcią wznowię naszą rozmowę. Tymczasem jednak muszę z żalem poprosić pana o wyjście” – odwraca się w stronę swojej maszyny do pisania.

Nie poddawaj się, ale też nie odchodź. Przeprowadzisz tę rozmowę na swoich warunkach. Musisz tylko okazać trochę uporu.

Stój dalej i nigdzie nie idź.

Evrart zaczyna nucić robotniczą melodyjkę. Bardzo próbuje cię ignorować... albo siłą woli wysłać w niebyt.

Stój niezłomnie.

Porucznik stoi tuż przy tobie, nie okazując żadnych oznak zniecierpliwienia czy znudzenia.

„Widzę, że jest pan niezwykle upartym człowiekiem, panie Du Bois... To niekoniecznie zła cecha” – korpulentny mężczyzna spogląda wreszcie na ciebie i przemawia.

Udało ci się! To może pomóc w tym, co nadchodzi...

Odejdź w milczeniu. [Odejdź].

Cholera... Paskudna zagrywka. Złapał ciebie – tytana siły woli – w kleszcze. Pozostaje ci albo usiąść, albo odejść.

Nie jesteś tytanem silnej woli, kolego. Ma cię w kleszczach. Albo usiądź, albo odejdź.

Próbuje zbić cię z tropu swoimi bzdurami o jakimś Du Bois. Nie daj mu tej satysfakcji.

„Właściwie to odrobinę się teraz spieszę”. [Odejdź].

„Czemu nazywa mnie pan »panem Du Bois«?”