Rozmowa · Evrart Claire

Smuci go fakt, że może. Psuje mu humor, ale tylko odrobinę.

„I co się teraz stanie?” (Zakończ).

„To, co nieuniknione. Przejmiemy port, a ona spierdoli do Ozonne, odkorkuje butelkę wina i da znać swoim partnerom, że trzeba trzymać się z dala od tego szamba, zanim wybije i wszyscy się w nim skąpią”.

„Jedyna różnica jest taka, że Związek nie musi stracić 2000 ludzi pod ostrzałem karabinowym”.

„Ale przysiągłem jej lojalność. Była moją piękną damą”.

„Lojalność-srojalność. Miałeś pewną wiedzę – wiedzę dużego kalibru. I chciałeś sprawdzić, co będzie, kiedy się nią z kimś podzielisz. Każdy, kto był kiedyś blisko prawdziwej władzy, powie ci, że nie ma na świecie nic słodszego niż poufne informacje”.

„To lepsze niż kasa i lepsze niż cipki. Zdobywając kasę, zaimponujesz tylko tym, którzy mają coś na sprzedaż. Zdobywając cipki, zaimponujesz tylko sam sobie. Zdobywając informację, zaimponujesz całej ludzkości. To bilet wstępu na karty historii”.

„Dokładnie tak myślę”.

„No właśnie, Harry. Byłeś uczestnikiem historii. Kiedy historia wzywa, trzeba odpowiedzieć. Nie miałeś wyboru. Nikt z nas go nie ma. Wiedziałem, że taki twardy discoglina jak ty nie oprze się pokusie”.

„Wiesz co, detektywie? Pominę to w moim raporcie. I tobie też radzę nie wspominać o tym w swoim”.

„He, he” – daje upust swojemu rozbawieniu. „Zobaczcie, jacy z nas trzej beztroscy boiadeirowie. Chce się żyć...”

„Dobrze”.

„No dooooobra!” – atakuje pięścią powietrze i kiwa głową z przekonaniem. „Pewnie, że dobra”.

„I co teraz?”

„Teraz mamy mnóstwo do zrobienia! Ja i ty. Domyślam się, że nie odwiedzasz mnie bez powodu, więc przejdźmy do rzeczy. W czym mogę dziś pomóc mojemu najlepszemu kumplowi i towarzyszowi?”

„I co teraz, kurwa?” (Rozłóż ręce).

„Teraz zapomnimy o tym, co było, bo mamy coś do zrobienia. Ja i ty. Domyślam się, że nie odwiedzasz mnie bez powodu, więc śmiało! W czym mogę dziś pomóc mojemu najlepszemu kumplowi i towarzyszowi?”

„Ale co ja tak smęcę jak ojciec przekazujący mądrości synowi” – śmieje się. „I pomyśleć, że jesteśmy prawie rówieśnikami...”

„Ma to sens, kiedy ubierasz to w takie słowa”.

„A jakże, Harry. Byłeś uczestnikiem historii. Kiedy historia wzywa, trzeba odpowiedzieć. Nie miałeś wyboru. Nikt z nas go nie ma. Wiedziałem, że taki twardy discoglina jak ty nie oprze się pokusie”.

„Hmm...”

„Nie, nie, nie, nie, nie...”

„Nie zadręczaj się, Harry. Byłeś uczestnikiem historii. Kiedy historia wzywa, trzeba odpowiedzieć. Nie miałeś wyboru. Nikt z nas go nie ma. Wiedziałem, że taki twardy discoglina jak ty nie oprze się pokusie”.

„Zostawiła mi ta sprawa paskudny posmak w ustach. Lepiej zadbaj, żeby to ocaliło czyjeś życie”.

„Tak właśnie się stanie, Harry” – na jego twarzy pojawia się szczery uśmiech. „A co do przykrego posmaku, proszę cię, jesteś gliną, a nie sommelierem”.

„Miałeś pewną wiedzę. Wiedzę dużego kalibru. I chciałeś sprawdzić, co będzie, kiedy się nią z kimś podzielisz. Tak też zrobiłeś. Każdy, kto był kiedyś blisko prawdziwej władzy, powie ci, że nie ma na świecie nic słodszego od poufnych informacji”.

„Posłuchaj, chcę wykonywać tylko policyjną robotę”.

„Oczywiście, Harry” – mówi, uśmiechając się jak lis. „Dlatego do niej poszedłeś i przekazałeś szczegółowo wszystko, co ode mnie usłyszałeś”.

„Mogłeś mi po prostu powiedzieć, wszedłbym w to”.

„Jeśli muszę komuś coś powiedzieć, równie dobrze mogę zrobić to sam! Dlatego lubię inicjatywę i lubię do niej skłaniać. W ten sposób przebiega to wszystko bardziej naturalnie”.

I bezpieczniej. Nigdy nie wiadomo, komu można ufać.

„A niech cię, Evrart, miałem nadzieję, że zdołam cię jakoś ostatecznie wydymać. A nie że będzie odwrotnie”.

„A niech cię, Harry...” – kręci głową. „Też miałem taką nadzieję, ale informacje, które ci przekazałem, okazały się zbyt atrakcyjne”.

„Ale mówiła, że jest szurnięta. Jak ja”.

„Nie jest szurnięta. Co właściwie powiedziała?” – jego wyraz twarzy zdradza skrajny sceptycyzm.

„Jest w niej taka sentymentalność i tęsknota...”

„Ha” – reaguje drwiąco. „To sentymentalna alkoholiczka. Tak jak oni wszyscy. Nie wypij już w życiu ani kropli, tak jak stary pan Claire, a o lata świetlne wyprzedzisz wszystkie te pijaczyny z wyższych sfer. Spróbuj. Zostaniesz prawdziwym superdetektywem”.

„Tak właściwie to już od jakiegoś czasu podążam drogą trzeźwości”.

„Widzę, Harry” – studiuje twoją twarz. „Alkohol zostawił na tobie swoje znamię, ale jest lepiej, niż kiedy widziałem cię po raz pierwszy. Bogacz robi pod siebie, a reprezentant klasy pracującej – wzór trzeźwości!”

„To właściwie... dobra rada. Może tak zrobię”.

„Nie poprzestawaj na słowach” – kiwa na ciebie palcem. „Wciel je w życie. Musimy być bardziej zdyscyplinowani od nich, bo inaczej przegramy”.

A ty przegrałeś już tak dawno temu.

„Jeśli trzeba, zrobię to. Dla klasy robotniczej”.

„Och, spierdalaj. Nie piję więcej niż ktokolwiek inny!”

„Widzisz, o to im właśnie chodzi – żebyśmy ssali cycek z cukrem i winem, aż nie popadniemy w obłęd jak oni. Musisz być sprytniejszy, Harry, bo inaczej przegrasz”.

„Powiedziała mi, że wskutek przewozów jest nadmiernie napromieniowana szarotą”.

„A gdzie tam” – odpowiada lekceważąco. „To sentymentalna alkoholiczka, tak jak oni wszyscy. Nie wypij już w życiu ani kropli, tak jak stary pan Claire, a o lata świetlne wyprzedzisz te wszystkie pijaczyny z wyższych sfer. Spróbuj, a zostaniesz prawdziwym superdetektywem”.

„Wykorzystałeś moją intelektualną ciekawość przeciwko mnie”.

„Przeciwko tobie?” – reaguje zdziwieniem. „Harry, powiedziałbym, że zrobiłem to dla ciebie”.

Hmm... To było ciekawe. Nie da się ukryć.

„Skąd wiesz, że zniknęła?”

„Harry, miałem podsłuch w jej kajucie. Na całej łodzi. Obserwowałem ją przez kamery. Chciałem nawet zamontować pluskwę w tym kubku termicznym, ale chłopaki mi to odradzili”.

Musieli to zrobić, kiedy Joyce była zajęta przepytywaniem miejscowych.

„Czyli przez cały czas podsłuchiwałeś nasze rozmowy?”

„Nie ja osobiście...” – rozpościera ręce jak dyskobol. „Chłopaki nagrywali i analizowali dla mnie te materiały”.

„Chłopaki Hardiego?”

„A gdzie tam!” – wykrzykuje. „Oni by to spierdolili. Nic nie potrafią zrobić, jak należy. Mam na myśli moich prawdziwych chłopaków. Moją grupę do zadań specjalnych”.

„Gdzie są te chłopaki?”

„Raczej nie czekają grzecznie, popijając piwko, aż gliniarze przyjdą ich przesłuchać” – wybucha śmiechem. „To zawodowcy, panie Kitsuragi”.

„Gdzie są teraz te chłopaki?”