Rozmowa · Evrart Claire

„Zastanawiam się znowu nad otwarciem tych drzwi, o których mówiłeś. Może jakoś mi to pomoże...”

„Poznałem Joyce, przedstawicielkę firmy”.

„Otworzyłem drzwi, o których mówiłeś. Czy możemy teraz porozmawiać o morderstwie?”

„Zakończyłem właśnie śledztwo w sprawie lokalnego handlu narkotykami”.

„A, tak, twoje drugie śledztwo! Dziękuję” – poprawia okulary. „Masz ty zapał – poza sprawą morderstwa wyjaśniasz fałszywe zarzuty w temacie narkotyków. Porozmawiam z burmistrzem – może wręczy ci klucze do miasta. A teraz przejdźmy do kwestii istotnych”.

Tak się składa, że Revachol nie ma burmistrza...

Odmawia dalszej rozmowy na ten temat. To pewnie dla niego tylko niewielka niedogodność.

Ani krzty gniewu w jego głosie. Więc to tyle.

„To się nazywa zapał – poza sprawą morderstwa zajmujesz się też problemem narkotykowym” – poprawia okulary. „Porozmawiam z burmistrzem – może wręczy ci klucze do miasta. A teraz przejdźmy do kwestii istotnych”.

„Wiesz, że w jednym z kontenerów na zewnątrz siedzi Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość?”

„Ultrabogaty, Zakrzywiający Światło Gość? O mój boże! Jak on się tam dostał?”

„Taki oślizgły facet jak on? Musiał przeniknąć do środka szczelinami”.

„A niech to wszyscy diabli!” – wali pięścią w stół. „A kazałem przeszukać wszystkie kontenery pod kątem zakrzywiających światło ultrabogaczy”.

„Nic nie jest w stanie powstrzymać umysłu pełnego innowacji”.

„Słowo daję, Harry, przerzucanie w tym porcie tych czy innych prochów to detal, ale nie dam się złapać na transportowaniu zakrzywiających światło krezusów” – kręci głową. „Muszę dbać o swoją reputację”.

„Tak, transport ultrabogaczy powinien być ściślej regulowany. Nie wyglądało to, jakby był bezpieczny”.

„Jesteś skończonym idiotą, Harry. I to mi się, kurwa, podoba! Dziękuję ci za ujawnienie przede mną pełni swego idiotyzmu. Majaczący liberał gospodarczy. No normalnie złoto. Cudownie trafne”.

Wybucha śmiechem. „Aż nie śmiem myśleć, co jeszcze mi powiesz, Harry”.

Ani na moment nie uwierzył, że gdzieś w jego kontenerowym mieście naprawdę przebywa jakiś ultrabogacz.

„Tak, na boga, jesteś socjalistą”.

„Masz rację, Harry. Jestem socjalistą” – poważnieje. „Złapię tego ultrabogacza z kontenera i wykorzystam jego energię do zasilenia reflektorów portowych”.

„Obecność tego maga powinna być dla was zaszczytem. Był w połowie revacholczykiem i zgromadził swoje bogactwo, korzystając z tajemnej więzi nacjonalizmu”.

„Harry, ty mi wyglądasz na prawdziwego faszystę. Superfaszystę, który widzi wyimaginowanych ultrabogatych zakrzywiających światło faszystów. No normalnie złoto! Dziękuję za ujawnienie przede mną tego twojego oblicza”.

„Ultrabogacze to też ludzie. Był bardzo miły. Dał mi parę wskazówek inwestycyjnych”.

„Bynajmniej” – uśmiecha się pogodnie. „To pasożyty, z których jeden w jakiś sposób wlazł mi do kontenera. Zaraz sprowadzi kolejnych. Wszystkich trzech. Dziękuję za tę informację. Natychmiast się tym zajmę”.

„Kim, powiedz mu, że tam był”.

„W kontenerze był mężczyzna” – stwierdza powoli porucznik. „Ale nie zakrzywiał światła. Ta część to wymysł detektywa”.

„Słowo daję, chłopcy, przerzucanie w tym porcie tych czy innych prochów to detal, ale nie dam się złapać na transportowaniu zakrzywiających światło krezusów” – kręci głową. „Muszę dbać o swoją reputację”.

„Wiesz, jakaś jego część mogła istnieć tylko w mojej wyobraźni”.

„On chyba chce zniszczyć proletariat, Evrart”.

„Musiał być w tym kontenerze, kiedy ktoś przez przypadek go zamknął”.

„Nie mam pojęcia, jak się tam dostał”.

„Jest tak bogaty, że może wchodzić, gdzie chce”.

„Panie Du Bois! Każdy pracownik...” – rozgląda się, szukając czegoś w pomieszczeniu. „A tam do diabła... Każdy pracownik jest biały! Co mogę dziś dla pana zrobić?”

„Panie Du Bois! Każdy pracownik jest bogiem, prawda?” – śmieje się z lekka. „Co mogę dziś dla pana zrobić?”

„Panie Du Bois! Każdy pracownik – członek rady nadzorczej!” – uśmiecha się radośnie. „W czym mogę panu dziś pomóc?”

„Pan Du Bois, jak zwykle jestem zaszczycony” – uśmiecha się tak, jakby kompletnie nic nie było w stanie zburzyć jego spokoju.

Och, nie mam wątpliwości, że wciąż aż w nim wewnętrznie wrze przez twój upór co do niesiadania. Nie podoba mu się porażka w bitwie na siłę woli.

„Pan Du Bois, to dla mnie zawsze zaszczyt. Siedział pan już na tym krześle, więc tym razem pan nie musi”.

„Pan Du Bois! Mam nadzieję, że tym razem czas jest po pana stronie... Proszę usiąść!” – uśmiecha się szeroko, jakby niepomny okoliczności przerwania waszej poprzedniej rozmowy.

„Pan Du Bois! Mam nadzieję, że tym razem czas jest po pana stronie... Proszę usiąść!” – wskazuje na miniaturowe składane krzesło przy swoim ogromnym biurku.

„Wolę stać”.

„Proszę, panie Du Bois, porozmawiajmy w cywilizowany sposób, jak równi sobie. Proszę usiąść, nalegam”.

Próbuje cię zdezorientować, myśli, że nie znasz swojego imienia. Ale ty je znasz! I kto się śmieje ostatni? Ha, ha!

„Po pierwsze, możesz mi mówić Harry, bo tak mam na imię”.

„Doskonale, Harry” – jego uśmiech staje się szerszy. „Oczywiście, że to twoje imię. Bo niby co innego? A teraz usiądź, proszę”.

Udaje spokojnego, lecz wie, że jego podstęp nie zadziałał.

„Właściwie to właśnie wychodziłem”. [Odejdź].

„Miłego dnia, panie Du Bois, na pewno wkrótce się zobaczymy” – macha ci i wraca do pisania.

Usiądź.

„Doskonale, panie Du Bois. Widzę, że jest pan rozsądnym człowiekiem, a rozsądni ludzie... Rozsądni ludzie mogą sobie nawzajem bardzo pomóc” – puszcza do ciebie szelmowsko oko.

Szlag, niewygodne to krzesło...

„Proszę więc powiedzieć, jak szef Związku Débardeurów może dziś pomóc przedstawicielowi Milicji Obywatelskiej Revacholu”.

„A tak w ogóle to słyszałem, że doczekał się pan dość grubiańskiego przyjęcia ze strony niejakiego... Lawrence'a Garte'a. Niektórzy nie mają za grosz manier, że tak z bólem serca stwierdzę”.

„To powinno załatwić tę niedorzeczną sprawę” – wskazuje na czek o rozmiarach tak wielkich, że aż komicznych.

„Z pewnością wystarczy na pokrycie wszelkich wydatków przez najbliższe kilka dni i załagodzi różnicę zdań z kierownikiem baru. Śmiało, to dla pana” – ponownie wskazuje na czek.

O rany, to 25 reáli! Dużo pieniędzy. Potrzebujesz ich.

Tak, ale będziesz miał za to u niego dług.

„Chwilkę. Znacie się z Garte'em?”

„Tak, znam Lawrence'a. Nietuzinkowa postać, ale kiepski materiał na związkowca. Niezły gagatek z tego chłopaka”.