Rozmowa · Evrart Claire

„Tak, tak, tropią ją moi najlepsi ludzie. Jakieś dzieciaki widziały, jak ich koledzy ją zabierają. Z innych relacji wynika, że ma ją jakiś schizofrenik z paranoją. Sprawdzamy to wszystko”.

„Co się dzieje, Harry? Pobladłeś coś. To ze względu na schizofrenika z paranoją i zgubioną broń w tym samym zdaniu? Nie martw się, to tylko jeden z tropów. Prawdopodobnie się nie sprawdzi”.

„Tak. Ta twoja zgubiona broń” – poważnieje. „Zajmują się tym moi najlepsi ludzie. Zaglądają w każdą dziurę, przeszukują place zabaw, wypytują dzieci, ich babcie, wszystkich”.

„Twoja broń na pewno się znajdzie, Harry. Zapewniam cię” – puszcza ci oko. „To tylko kwestia czasu i... wysiłku”.

Jedynym sposobem na jej znalezienie wydaje się być współpraca z nim. Może nawet trzyma ją jako swoistego zakładnika...

„Chwila. Broń mogła zostać kupiona z lombardu Roya. Czy twoi ludzie wzięli to pod uwagę?”

„Tak, dziękuję ci za tę cenną wskazówkę, Harry. Zapewniam, że moi ludzie” – stawia w powietrzu niewidzialne cudzysłowy – „wzięli to pod uwagę”.

„A teraz proszę... pozwól, żeby zajęli się tym profesjonaliści. Odsapnij, Harry, odpręż się! Nad sprawą pracuje świetny zespół. Ty skup się na tym, co istotne – na wzmacnianiu naszych relacji dla dobra Martinaise”.

Nie wzbudziło to w nim zaskoczenia. Całkiem w sumie możliwe, że nie ściemnia.

„Nie zależy mi na tej broni. Zatrzymaj ją sobie”.

„»Nie zależy mi na tej broni«...” – powtarza. „A to dobre, Harry! Też chciałbym tak umieć. Ale nie umiem. Mam obowiązki wobec tutejszej społeczności. Nie mogę pozwolić, żeby gdzieś po ulicach krążył nabity rewolwer”.

„Mój partner przesadza” – odpowiada porucznik, pochylając się. „Oczywiście, że nie jest nam obojętny los zaginionej broni i aktywnie jej poszukujemy”.

Porucznika niepokoi sprawa utraty broni i uważa, że twój brak determinacji do jej odszukania jest niefortunny, nawet jeśli nieunikniony. I że nie stawia on MOR-u w dobrym świetle.

„To świetnie, panie Kitsuragi, wyśmienita wiadomość” – łączy ze sobą dłonie. „Wygląda więc na to, że mamy tu przyjazną rywalizację w poszukiwaniu broni”.

„»Nie zależy mi na tej broni«...” – powtarza. „A to dobre, Harry! Też chciałbym tak umieć. Ale nie umiem. Mam obowiązki wobec tutejszej społeczności. Nie mogę pozwolić, żeby po ulicach krążył nabity rewolwer”.

„Czy to znaczy, że jeśli coś dla ciebie zrobię, odzyskam swoją broń?”

„Cholera, Harry, rozszyfrowałeś to!”

Nie żartuje.

„Oczywiście” – odpowiada porucznik oschle. „Rozumiem. My pomożemy panu, a pan pomoże nam”.

„Nie dam się zaszantażować całą tą sprawą z bronią”.

„Ależ Harry, ja tylko staram się być taktowny. Bezpańska broń to niebezpieczna rzecz. Nie mogę pozwolić, żeby krążyła po okolicy”.

Przybiera nagle bardzo poważny ton. „My tu sobie gawędzimy, a jakieś dzieci mogą nią teraz grać w rosyjską ruletkę. Nastolatek z gangu mógł się w nią uzbroić. Weź się w garść, Harry!”

„Zapewniam pana, że my również pracujemy nad zlokalizowaniem zaginionej broni”.

Nie wzbudziło to w nim zaskoczenia. Całkiem w sumie możliwe, że nie ściemnia.

Chwila. Czy on naprawdę może trzymać moją broń jako zakładnika?

Kto wie? Jedno jest pewne: jeśli będziesz z nim współpracował, to ją odzyskasz. I może to być jedyny na to sposób.