Rozmowa · Evrart Claire

„Zawsze chętnie oświecę cię i rozbawię, przyjacielu” – upija łyk kawy. „Co więc zaprząta ci umysł?”

„Czy to ty zleciłeś zabójstwo wisielca?”

„Czy ja to zleciłem? Wiesz, że moi ludzie go nie zabili. Mówili ci – to był szczęśliwy wypadek. Wiesz, jak to jest – nikt nie podejmie inicjatywy. Gdybym chciał jego śmierci, musiałbym zabić go osobiście. A na to jestem za gruby”.

„Czemu jesteś taki gruby?”

„Cieszę się, że pytasz. Mam cukrzycę typu 2, bo cukier i tłuszcz to jedyne, co mnie i mojemu bratu Edgarowi miała do zaoferowania nasza matka”.

Macha palcem w mentorskim geście. „I dobrze się stało, bo dzięki temu jestem brzydki. A brzydcy ludzie, Harry, są znacznie lepsi w polityce”.

To prawda. Ludzie nie ufają ładnym.

„Dobrze, kolejne pytanie”.

„Słucham, Harry”.

„Co zyskujesz na jego śmierci?”

„Jak to co? Wojnę, rzecz jasna”.

„I co pan zamierza zyskać na tej wojnie?”

„Zwycięstwo, panie Kitsuragi. Zyskam zwycięstwo. Wytoczymy wojnę Grupie Wild Pines i wygramy, zanim się zorientują, że w ogóle do wojny doszło”.

„To wyszkoleni wojskowi. Nie obawiasz się o swoich ludzi?”

„Harry, mamy przewagę liczebną równą tysiąc pięćset do jednego. I to tylko w Martinaise. Razem ze wszystkimi związkami w Revacholu – i z opinią publiczną po naszej stronie – możemy odeprzeć dwóch ludzi. Albo piętnastu. A nawet i pięćdziesięciu”.

„Im więcej ludzi na nas rzucą, tym gorzej na tym wyjdą. Popełnili wielki błąd, najmując tych gości. Nikt nie lubi obcych najemników. Ci z lewa ich nie cierpią, faszyści ich nie znoszą, nawet moraliści uważają, że są oni w złym guście”.

„Jaki to ma związek ze strajkiem?”

„Harry, nie ma żadnego strajku, a jedynie wojna. Wojna klasowa. Albo w nomenklaturze biznesowej: agresywne wykupienie akcji. Albo czekaj...” – przerywa, by podrapać się po brodzie. „To by oznaczało, że musimy im coś zapłacić. A tego na pewno nie zrobimy”.

„Nie oddamy niczego. Zamiast tego zabierzemy im Terminal B: drogi, bramy, kontenery, ten wielki żuraw... nawet pieprzony ekspres do kawy. Odbierzemy im to wszystko dla ludu. I jebać Wild Pines”.

Słowo „jebać” z jego ust brzmi jak wystrzał pistoletowy. Nieczęsto przeklina.

„Więc to dlatego nie wpuścił pan Joyce?”

„Tak. I dlatego odprawiłem tego karła Gaumonta. Jest zbyt sympatyczny. Nie mogę go na to narażać. No i wie, jak się tu dostać. Ta kobieta nie wie za to, z której strony ma cycki, a z której dupę. Jest bez szans”.

„Czemu zdradzasz mi swoje plany?”

„Bo jesteśmy kumplami, Harry! Poza tym to już bez znaczenia. Możesz jej powiedzieć, jeśli chcesz – to nie zmieni biegu wydarzeń. Mamy zbyt duże fory”.

Spogląda na miecznika z przytwierdzonym zegarem i kiwa głową: „To już się dzieje”.

„Co?”

„Gdzie cycki, a gdzie dupa – to takie miejscowe powiedzenie”.

Tak naprawdę to nie.

„Więc to dlatego nie wpuściłeś tu Joyce?”

„Tak, wszyscy ich nienawidzą. Może poza ultraliberałami. Takimi jak na przykład ja”.

„Nie jesteś ultraliberałem, Harry. Weź nie pierdol. Nie rób z siebie kretyna” – uśmiecha się ciepło.

„Słyszałeś, co dwa serajskie szerszenie olbrzymie potrafią zrobić z całą kolonią pszczół? Zniszczyć ją”.

„A słyszałem. Świetna ciekawostka, Harry” – kiwa głową. „A wiesz, jak kolonia pszczół radzi sobie z szerszeniem? Tłoczą się i całkowicie go zakrywają, aż dostaje potężnego udaru cieplnego i umiera”.

Splata z zadowoleniem ręce na piersi, myśląc o rosnącej temperaturze wewnętrznej szerszenia.

Gotują go żywcem w jego egzoszkielecie.

„Tak, ale co możesz zyskać dzięki tej wojnie?”

„Zwycięstwo, Harry. Zyskam zwycięstwo. Wytoczymy wojnę Grupie Wild Pines i wygramy, zanim się zorientują, że w ogóle do wojny doszło”.

„Nie, Harry” – kręci energicznie głową. „Choć jestem niezmiernie rad, że nie żyje”.

„Ilu jest was w sumie w Związku?”

„2372” – odpowiada szybko jak trzaśnięcie biczem. „Plus niżej podpisany, rzecz jasna”.

2373 to nie lada liczba jak na organizację pracowniczą w Revacholu.

I wszyscy mają dużą motywację. Przynajmniej ci, których widziałeś.

„Mogę zadać ci pytania co do konkretnych członków Związku?”

„Dawno przeszliśmy już na poziom wyższy od poszczególnych związkowców. Mówimy tu o wielkich sprawach” – jego oczy błyszczą. „Mówimy o przyszłości Revacholu, Harry”.

„Możesz pomęczyć o to Leonarda” – wskazuje na drzwi. „On uwielbia się rozwijać na takie tematy. Ja jestem w trybie kwestii globalnych”.

Zaszła w nim jakaś przemiana. Nakręcił się. Żyje na wyższych obrotach, kiedy wchodzi w swój „tryb wielkiej sprawy”.

„Kto zabił wisielca?”

„Nie mam pojęcia. Jak dla mnie to mogła być choćby i jego matka. Jeśli znajdziesz sprawcę, ucałuj gościa soczyście od Evrarta Claire'a. Dużo mu zawdzięczam”.

Naprawdę nie wie.

„Gościa”, tak?

„Skąd wiesz, że to mężczyzna?”

„Nie wiem. Mówiłem, że równie dobrze mogła to zrobić jego matka... Jestem raczej pewien, że to nie był nikt ze Związku. Może to mafia... a może sam się zabił, bo był ukrytym socjalistą? Prawda jest taka, że zwyczajnie nie wiem”.

Naprawdę nie wie.

„Jaki drobny druczek znajdował się na tym dokumencie, który przesłałem? W czym tkwił haczyk?”

„Nie było żadnego drobnego druczku, Harry” – pochyla się do przodu. „Ale mam szczerą nadzieję, że te odgłosy budowy i ograniczony dostęp do ulicy zachęcą część osób do przeniesienia się. Kto by się nie zdecydował po roku życia w takim hałasie?”

Ojoj... Tak, hałas by tu się sprawdził. Będzie okropny.

„A kiedy się zdecydują...” – wyciąga palec wskazujący – „...będzie już na nich czekać dobre miejsce. Pracuję w tej chwili nad adaptacją budynków w pobliżu ronda na przystępne cenowo pałace robotnicze”.

Z dumą rozkłada ręce, by zademonstrować rozmiar pałaców. Będą bardzo duże.

„Więc los wsi został przypieczętowany” – stwierdza ponuro porucznik.

„Byłeś tam i sam widziałeś. To zgliszcza – nic tam już nie ma. Ale gwarantuję ci, Harry” – jego pięść opada ciężko na stół, rozlewając nieco kawy – „tchniemy w to miejsce nowe życie”.