Rozmowa · Evrart Claire

„Nie wyczuwam tu zbyt wiele ducha Revacholu. Za mało flag i królów”.

„Harry, przyszłość, jaką szykuję dla Martinaise, będzie pełna tych wszystkich atrybutów stylu macho, które tak uwielbiasz. Korony, broń palna... dla ciebie, przyjacielu, dorzucę nawet czaszkę i kości”.

O tak, czaszka i kości! Czaszka i kości na fladze Revacholu. Revacholski szwadron śmierci. Tak jest! Wizja ta całkowicie cię zauroczyła. Teraz jesteś już w 100% po stronie Evrarta.

„No, jeśli rzuciłeś już słowo dobrobyt, to mi się to podoba. Kasa do mnie przemawia”.

„No tak, jeśli w ten sposób na to spojrzeć, taki socjalistyczny organizm jest w pewnym sensie korporacją, czyż nie? Opiera się na przepisach funkcjonowania pewnej zbiorowości. Ja to widzę tak, że wykorzystujemy tu najlepsze elementy wszystkich ideologii, Harry”.

„To bardzo ambitne. Wspaniałe jest to, co robisz tu dla ludu pracującego”.

„Dziękuję ci, Harry” – kłania się grzecznie w fotelu. „Nie masz pojęcia, jak wiele to dla mnie znaczy, bo pod wieloma względami ty jesteś przedstawicielem klasy pracującej. Zrobiłeś już tyle dobrego”.

„To jest ten handel czy go nie ma?”

„Mów dalej”.

„Nadal byłoby to nielegalne”.

„Czy Ruby pomaga ci w zdobyciu tej »fantastycznej doli«?”

„Harry, gdybym naprawdę dostarczał twórcom narkotyków półprodukty, potrzebowałbym całej armii takich Ruby”.

Porucznik kiwa powoli głową. „Zrozumiano”.

„Muszę przyznać, że to chytrze ułożony plan. I taki, że nie musisz się niczego obawiać”.

Uśmiecha się chytrze. „Moi ludzie i mieszkańcy Martinaise, którzy mi zaufali, również nie mają się czego obawiać”.

„Narkotyki to dla mnie za wiele. Zamierzam to zgłosić”.

„Tak, tak, oczywiście, i przy okazji powiadom też o tym Wild Pines” – parska. „Chcę, żeby aż kwiczeli na wieść o tej zniewadze”.

Nic w jego rysach twarzy nie zdradza jakiegokolwiek niepokoju.

„Bardzo to ciekawe. Chcę tylko rozwiązać sprawę tego morderstwa, dobrze?”

„Wiesz, czemu taki dobry z ciebie detektyw, Harry? Nie tracisz z oczu swojego głównego celu. Zależy ci na ludziach, których masz chronić, i nie dbasz o jakieś mniej lub bardziej nieetyczne układy”.

W porządku, czyli stworzył sobie tu po prostu swój system.

„A dzieciaki na ulicach nie będą musiały rezygnować ze speedu i pyrholidonu?”

„Jestem tradycyjny facet, Harry. Wyskoczę czasem z chłopakami na piwo, ale nie mam pojęcia o rzeczach, które wymieniasz”.

„Jaram się tym, Evrart. Muszę to powiedzieć – jaram się!”

„Ja też. Firma uważa, że masowy transport tych substancji »źle wygląda«” – dodaje niewidzialne cudzysłowy – „»nie robi dobrego wrażenia«, »może być w części krajów nielegalny«. Związek Débardeurów natomiast... jest bardzo przyjaźnie nastawiony do takich dużych liczb”.

„Ale to tylko czubek góry lodowej, nieprawdaż?”

„Te podpisy, które zdobyłem... Wiem, że planujesz ich wykurzyć hałasem z budowy”.

„Harry...” – kręci głową. „Powinieneś już wiedzieć, że nigdy nie zrobiłbym czegoś tak podstępnego. Jeśli jednak hałas z budowy i ograniczony dostęp do ulicy skłonią część osób do przeniesienia się...”

„Powiem tylko, że w pobliżu ronda na tych biednych ludzi czekać będą budynki świeżo po renowacji, które zapewnią im wreszcie życie na wyraźnie wyższym poziomie. Mam tu na myśli naprawdę przystępne cenowo pałace robotnicze”.

„Jak zamierzasz sfinansować swój nowy, niezależny port?”

„Och, pytasz o to, jakie dobra będą tędy przepływać? Jak zastąpię wszystkie kontakty, które stracimy, kiedy szambo wybije? Klientów, którzy się od nas odwrócą? Harry, pomyśleliśmy o wszystkim”.

Każdy klient woli dobrze znany ponadnarodowy konglomerat od miejscowego mafioza.

„Wszystkim?”

„Negocjujemy nieoficjalnie ze wszystkimi głównymi klientami. Myślę, że firma będzie niemile zaskoczona, kiedy zobaczy, jak wielu dochowa wierności Martinaise. I nowym konkurencyjnym umowom, jakie jesteśmy w stanie zaoferować”.

„Napędzani nowym zapałem płynącym ze wspólnej własności ludzie będą uwijać się przy tych kontenerach ze zdwojoną szybkością. Zdziwisz się, jak sprawnie wszystko przebiega, kiedy pozbyć się przyssanych pasożytów. Będziemy mieć pełną swobodę, którą wykorzystamy w śmiałych, nowych, egzotycznych i potencjalnie lukratywnych przedsięwzięciach”.

Czyli narkotykach!

„Handel narkotykami”.

„Handel narkotykami? Co też za głupoty pan opowiada, panie Kitsuragi. Na isoli samarskiej pracują fabryki niebudzące żadnych wątpliwości natury prawnej i moralnej. Nie musi pan popadać w kolonialistyczny ton”.

„Mówiąc o śmiałych przedsięwzięciach, masz na myśli narkobiznes?”

„O jakich śmiałych, nowych i egzotycznych przedsięwzięciach mowa?”

„Nie widziałeś tych skrzyń na zewnątrz, Harry? Jest w nich mnóstwo atrakcji!” – poprawia okulary, śmiejąc się. „Sam popatrz – w tej na przykład jesteśmy ty, ja i mój oryginalny miecznik!”

Czyżby właśnie zeszło z niego trochę powietrza? Jest coś, o co chciał, żebyś spytał? Może powinieneś wrócić, kiedy dowiesz się czegoś z tym związanego, i zapytać jeszcze raz.

Powinieneś zdecydowanie wrócić tu i spytać jeszcze raz, kiedy dowiesz się więcej o działaniach Związku. Jest coś, czego Evrart ci nie mówi.

„Nie możesz liczyć na to, że nic się nie zmieni. Klienci zaczną masowo odpływać”.

„Pewnie, część odejdzie, ale zapamiętaj, co ci powiem: firma będzie niemile zaskoczona, kiedy zobaczy, jak wielu dochowa wierności Martinaise. I nowym konkurencyjnym umowom, jakie jesteśmy w stanie zaoferować”.

„Mogę teraz dostać swoją broń?”

„Harry, muszę być z tobą szczery” – przybiera poważny ton. „Twoja broń znalazła się przedwczoraj. Zatajenie tego przed tobą ciążyło mi na sercu, ale musiałem tak postąpić”.

„W porządku. Gdzie ona jest?”

„Ma ją pewna staruszka i, od razu uprzedzam, chodzą słuchy, że to charakterna babka. Doradzam ostrożność”.

To musi być ta kobieta, która kupiła broń od Roya. Ta, którą opisał jako „przerażającą”.

„A więc broń wciąż ma ta kobieta, która kupiła ją od Roya...”

„Tak, to właśnie ona ma twój rewolwer. Widzę, że się przygotowałeś. Dzięki lombardowi łatwo było ją wytropić...” – uśmiecha się i kręci głową w pełnym podziwu zdumieniu. „Niezły numer, Harry. Żeby tak po prostu sprzedać swoją broń! Szalejesz. No ale nic...”

Chłopcy ze Związku pomogą ci to naprawić – puszcza ci oko. Nie martw się, Harry.

„Sąsiedzi tej starszej pani dali znać moim ludziom, ponieważ ufają mnie i Związkowi Débardeurów. Jak twierdzą, kobieta wymachiwała bronią w pobliżu wejścia do budynku, w którym mieszka”.

Wymachiwanie bronią nie brzmi dobrze. Nic z tego tak nie brzmi.

„Kim jest ta staruszka?”

„Niestety, nic więcej nie wiem. Będziesz musiał wkroczyć na ślepo. Ale to staruszka... jakie zagrożenie może stanowić? A, każe na siebie mówić »Świniarka«”.

I znowu to. Świniarka, tak, jak mówił Roy. Bardzo niedobrze.

„Moim zdaniem to miła odmiana. Wreszcie ktoś wyzywa od świń sam siebie” – kącik ust porucznika unosi się w ledwo widocznym uśmiechu.

Brzmi to w gruncie rzeczy naprawdę paskudnie, ale nie dawajmy mu satysfakcji.