Rozmowa · Evrart Claire

„Nowe życie” – powtarza. „Mam wobec Martinaise wielkie plany. I nie przewidują one dalszego istnienia tych chlewów dla ludzi na wybrzeżu. Ta ziemia zostanie przeznaczona na budynki mieszkalne i lokale handlowo-usługowe”.

„Co masz na myśli?”

„Harry, wyobraź sobie kompleks kulturalno-handlowo-kościelny! Zatrudniający setki – nie, tysiące – ludzi. Wybrzeże rozświetlą kolorowe szyldy i zacznie ono tętnić życiem! A wszystkie te dzisiejsze ruiny zmienią się w mieszkania dla słabiej zarabiających...”

Pochyla się do przodu. „Harry, trzeba wreszcie powiedzieć »dość«! Odzyskujemy kontrolę nad tą dzielnicą. Na litość boską, wojna skończyła się pięćdziesiąt lat temu. Czas już pójść do przodu”.

„Tętnić życiem...” (Kiwnij głową). „Wiedziałem, że jesteś człowiekiem ludu, Evrart”.

„A ja wiedziałem, że i ty nim jesteś, Harry! Odkąd tylko zawitałeś do miasta. Mam centrum kultury, mam miejsce na kompleks handlowy, a za cztery lata będę miał też kościół. Tryby tej machiny pracują, Harry. Tryby postępu. Nie ma mojej zgody na ten powojenny marazm. Dzieciaki praktycznie bawią się własnymi odchodami... To nie może tak trwać”.

Kiedy mówi o stanie rzeczy, w jego głosie pobrzmiewa prawdziwy gniew. A nawet odrobina bólu.

Ten ból jest prawdziwy. Widywał dzieciaki w jeszcze gorszym stanie.

Ale czy nad tym wszystkim będą górować wielkie pomniki braci Claire? Joyce wiedziała, że on coś kombinuje.

„Czekaj, ale... zbudujesz pomnik na swoją cześć?”

„Nie jestem symbolistą, Harry. Jestem realistą. Moim pomnikiem będzie odbudowane Martinaise: pięciopiętrowe budynki, godnie żyjący robotnicy i głęboko nienawidzący mnie właściciele ziemscy z Ozonne. To będzie mój pomnik. I twój. Razem tego dokonamy”.

Ty byś wyglądał dobrze jako pomnik...

„Zdaje się, że masz to opracowane. Możesz liczyć na mój głos”.

„Ależ liczę, Harry, bardzo liczę” – krzyżuje ręce na piersi. „Dzięki twojemu głosowi uczynię szeregowego robotnika tak bogatym jak Joyce Messier. To moje zadanie. Tak jak twoim zadaniem jest pilnowanie porządku”.

Kiedy o niej myśli, wyczuwasz od niego rozbłysk szczerego gniewu.

„Joyce miała rację, twierdząc, że coś kombinujesz...”

„A żebyś wiedział, Harry!” – jego pięść znów ląduje na stole. „Pewnego dnia uczynię szeregowego robotnika tak bogatym jak ona. To moje zadanie. Tak jak twoim zadaniem jest pilnowanie porządku”.

A nad tym wszystkim stanie jego olbrzymi pomnik?

„Wiedziałem, że coś kombinujesz”.

„A żebyś wiedział!” – jego pięść znów ląduje na stole. „Uczynię szeregowego robotnika tak bogatym jak Joyce Messier. To moje zadanie. Tak jak twoim zadaniem jest pilnowanie porządku”.

Kiedy o niej myśli, wyczuwasz od niego rozbłysk szczerego gniewu.

„Zdaje się, że masz to opracowane. Możesz liczyć na mój głos”.

„Ależ liczę, Harry, bardzo liczę” – krzyżuje ręce na piersi. „Dzięki twojemu głosowi uczynię szeregowego robotnika bogatszym od Joyce Messier. To moje zadanie. Tak jak twoim zadaniem jest pilnowanie porządku”.

„Czekaj, ale... zbudujesz pomnik na swoją cześć?”

„Nie jestem symbolistą, Harry. Jestem realistą. Moim pomnikiem będzie odbudowane Martinaise: pięciopiętrowe budynki, dzieciaki wolne od prochów i głęboko nienawidzący mnie właściciele ziemscy z Ozonne. To będzie mój pomnik. I twój. Razem tego dokonamy”.

Ty byś wyglądał dobrze jako pomnik...

„Kompleks kulturalno-handlowo-kościelny? Naprawdę myślisz, że w to uwierzę?”

„Jak najbardziej. Mam centrum kultury, mam miejsce na kompleks handlowy, a za cztery lata będę miał też kościół. Tryby tej machiny już się obracają, Harry. Tryby postępu. Nie ma mojej zgody na ten powojenny marazm. Dzieciaki praktycznie bawią się własnymi odchodami... To nie może tak trwać”.

„Mieszkania dla słabiej zarabiających? Jeśli chociaż to jest prawdą, to czemu nie”.

„Przyjmuję twoją aprobatę, Harry” – kiwa głową. „To wszystko prawda. Mam centrum kultury, mam miejsce na kompleks handlowy, a za cztery lata będę miał też kościół. Tryby tej machiny pracują, Harry. Tryby postępu. Nie ma mojej zgody na ten powojenny marazm. Dzieciaki praktycznie bawią się własnymi odchodami... To nie może tak trwać”.

„Więc los wsi został przypieczętowany. Bo ci pomogłem”.

„Pamiętasz, jak mówiłeś, że sfinansujesz swój nowy, niezależny port dzięki śmiałym, nowym i egzotycznym przedsięwzięciom?”

„Owszem, Harry” – uśmiecha się do ciebie, mechanicznie przebierając kciukami. „To jedna z naszych wspaniałych dyskusji. Może nawet moja ulubiona! Co z nią?”

„Czadowo. Cieszę się, że pamiętasz. Porozmawiajmy o czym innym”.

Przytakuje. „Jasna sprawa, mistrzu. Prowadź!”

„Czy mówiąc »przedsięwzięcia«, miałeś na myśli narkobiznes?”

„Narkobiznes? Co też za głupoty opowiadasz, Harry. Na isoli samarskiej pracują fabryki niebudzące żadnych wątpliwości natury prawnej i moralnej”.

„Produkują jedynie składniki niezbędne w przemyśle farmaceutycznym. Mówimy tu o zdrowiu. Staruszek, niemowląt, niepełnosprawnych...”

O rany, neurochemiczne, psychoaktywne powstanie robotnicze / wrogie przejęcie.

„Boże, ale to szemranie brzmi”.

„Firma uważa, że masowy transport tych substancji »źle wygląda«” – dodaje niewidzialne cudzysłowy – „»nie robi dobrego wrażenia«, »może być w części krajów nielegalny«. Związek Débardeurów natomiast... jest bardzo przyjaźnie nastawiony do takich dużych liczb”.

W transporcie osoby nastawione do dużych liczb to poważni nabywcy. Wieloryby.

„Będziemy niezmordowanie uskuteczniać taki transport, Harry” – raz jeszcze jego pięść opada z hukiem na blat. „Żeby twój chory dzieciak dostał potrzebny mu benafed, a twój postrzelony wujcio nie musiał rezygnować z rysperyzolu!”

Benafed to lekarstwo na przeziębienie dla dzieci, zwykle o smaku morelowym, rysperyzol zaś stosowany jest w leczeniu poważnych psychoz.

„A dzieciaki na ulicach dostaną speed i pyrholidon?”

„Jestem tradycyjny facet, panie Kitsuragi. Wyskoczę czasem z chłopakami na piwo, ale nie mam pojęcia o rzeczach, które pan wymienia” – uśmiecha się.

Uśmiecha się. „Gdybym jednak miał dostarczyć składniki na jakąś tęczową imprezę, zadbałbym o to, żeby Związek zgarnął fantastyczną dolę, i trzymałbym to świństwo z dala od Martinaise”.

Przyznaje się do tego niemal wprost.

„Taka regulacja handlu narkotykami ma sens. Dzięki temu nie wpada on w ręce bardziej szemranych osobników”.

„Och, Harry, źle mnie zrozumiałeś. Ja nie trzymam w rękach żadnych narkotyków” – unosi obydwie otwarte dłonie. „Dzieli mnie od nich tyle ogniw, że wydaje się to jakimś zatartym w pamięci snem”.

„Ale nie skupiajmy się na jakże barwnym temacie handlu narkotykami. Wszystkich interesuje tylko ten hipotetyczny narkobiznes. Stanowiłby tylko niewielką część dochodu portu. Tak jak ten port stanowi jedynie niewielką część Martinaise”.

Nic nie mów.

„Przyjrzyjmy się temu w szerszej perspektywie. Spójrzmy na Martinaise jako na pewną całość. Mieszkają tu dziewczynki marzące o tworzeniu muzyki. Młode matki, które chcą rozkręcić własny interes. Modelki pragnące chodzić po wybiegach, i operatorzy dźwigu, którzy chcą operować dźwigiem”.

„Zjednoczę ich wszystkich w jeden organizm gospodarczy. Włączymy to miejsce do raju odzyskanego. Wszyscy skorzystają z tego dobrobytu. I wszyscy będą na to pracować”.

Skupiajmy się dalej na tym handlu narkotykami. Nieomal się do niego przyznał.

„Szczerze mówiąc, nie do mnie należy oceniać czy wyrażać opinie”.

„Harry, twoja determinacja w zachowywaniu bezpiecznego dystansu jest imponująca” – przygląda ci się z czułością. „W domostwie pana Claire'a zawsze znajdzie się dla ciebie ciepłe łóżko, przyjacielu. A w przyszłości Martinaise zawsze będziesz miał swoje własne, wyjątkowe miejsce”.

„Chwila, nie chcę przyglądać się szerszej perspektywie. Chcę za to rzucić okiem na ten handel narkotykami, do którego prawie się przyznałeś”.

„Nie, nie, Harry. To nudne” – wzdycha. „Dobra, już go nie ma! Hipotetyczny handel takimi surowcami właśnie przestał istnieć. To tak niewielka i nieznacząca składowa całkowitych zysków, że można ją sobie darować”.

„Chłopcy...” – rozgląda się po kontenerze. „To rani wrażliwość Harry'ego. Wycofujemy się. Możemy teraz pomówić o moim pięknym zjednoczonym Martinaise i jego wielotorowych przedsięwzięciach? O śmiałej nowej wizji socjalizmu biznesowego, jaką oferuję?”