Rozmowa · Titus Hardie

„Na starym targu rybnym, po drugiej stronie zatoki, jest starsza kobieta w stanie katatonii. Potrzebuje pomocy”.

Olbrzym wybucha śmiechem, niemal rozlewając swoje piwo. „A to co, glino? Chcesz, żebyśmy pomagali teraz staruszkom?”

„Jesteście miejscowymi stróżami prawa, prawda?” – pyta porucznik, patrząc Titusowi prosto w oczy. „Pomoc cywilom w potrzebie powinna należeć do waszych obowiązków”.

„Taa, taa. Wyślemy tam kogoś. Jak ona się... Zaraz... Chodzi o Świniarkę, tak?”

„Tak. Ona”.

Odchyla daszek swojej czapki. „Biedna staruszka. Nie martw się. Zajmiemy się tym. Zdaje się, że ma jakąś rodzinę w Couron czy gdzieś... Dranie zostawili ją, gdy zachorowała. Doszły nas skargi”.

„Hej” – wtrąca Eugene. „Czy przypadkiem nie szukała jej ostatnio Drużyna B Evrarta? Mówili, że coś... nie pamiętam, znalazła?”

„Taa, chyba masz rację, Gene” – odpowiada Titus, salutując mu piwem, po czym zwraca się do ciebie. „Miała coś twojego, świnio?”

Cokolwiek zrobisz, nie przyznawaj się tym gnojom, że zgubiłeś broń. Jeśli to zrobisz, ucierpisz.

„Miała moją broń”.

Ty kompletny idioto.

„Jaja sobie ze mnie robisz” – olbrzym stawia z hukiem swoje piwo na stole. „Twoją spluwę? Miała twoją pieprzoną spluwę!”

„Właśnie tak, szefie!” – szczurza gęba wykrzywia się w uśmiechu. „Słyszałem to doskonale – Świniarka zabrała świni spluwę!”

Olbrzym gapi się na ciebie, wciąż w szoku – zbyt wielkim, by sięgnąć po łyk piwa. „No cóż...” – odzywa się po chwili. „Przynajmniej widzę, że odzyskałeś tę spluwę. Jeśli masz jeszcze jakieś pytania...” – zakreśla dłonią kręgi, wciąż szukając odpowiednich słów.

„Skąd wzięła cały ten policyjny sprzęt?”

„Nie wiem” – odpowiada Titus, wzruszając ramionami. „Mieszka nad wodą. Fale ciągle wyrzucają na plażę różne śmieci”.

„Policyjne wyposażenie nie jest po prostu wymywane na brzeg przez fale, ludzie. Przecież nie wyrzucamy go nocą. Ona je kupiła albo zdobyła”.

41. komisariat. Mężczyzna niesie skrzynkę zardzewiałych, nieużywanych odznak. „Myślisz, że moglibyśmy coś na nich zarobić podczas corocznej aukcji?” – łysiejący detektyw przesuwa bezskutecznie po głowie grzebieniem. – „W mordę, a kto by je chciał? Wrzuć je do rzeki i już”.

„Kim ona była?”

„Była? Wcześniej? Po prostu staruszką. Jej dzieci wyprowadziły się lata temu. Nigdy jej nie odwiedzają ani nie odbierają, gdy do nich dzwoni. Lekko jej... się miesza od czasu do czasu” – odpowiada, mącąc piwo kolistym ruchem ręki. „Była dobra dla wielu z nas, gdy byliśmy dzieciakami. Zawsze była lekko szurnięta, ale mimo to...”

Dzieciakami? To musiało być wieki temu. Kiedy było z nią lepiej.

Dzięki dzieciakom trzymała się w kupie.

„Czemu się taka stała?”

„Masz na myśli to, że chce zostać gliną? Ona...” – marszczy w zamyśleniu brwi. „Cholera, właściwie nie wiem. Wie ktoś, dlaczego zaczęła zachowywać się jak świnia?”

„Ni chuja nie wiem” – wykrzykuje facet z tatuażami. „Musiało jej odbić. Kto by chciał być świnią?”

„Praca w policji jest jak najbardziej godna szacunku, szanowny panie”.

„Godni szacunku ludzie nie strzelają do dzieciaków, cerdo!” – wstaje, zaciskając mocno dłonie o oparcie krzesła. „Nie wymuszają z więźniów zeznań biciem!”

„Spokojnie, Al” – zwraca się do wytatuowanego mężczyzny dyszącego ze wzburzenia. „Usiądź. Musimy zająć się kimś z naszych, więc nie denerwuj się tak”.

„Ktoś, kogo jedyny kontakt ze światem to Kanał 8 i jego programy o gliniarzach?”

„Oż, nawet mi nie wspominaj o tym syfie Garetha Morranda!” – Mesk wyraźnie się irytuje. „Rasistowski zjebany zjeb. Skurwysyn”.

„Spokojnie, Al...” – zerka przez ramię. „Wszyscy go nienawidzimy. To kutas bez jaj. Takiemu nie można ufać”.

To musi być jakieś miejscowe powiedzonko.

„Ktoś, kto chciałby naprawić świat, zanim przyjdzie jego koniec. Przyszło ci to do głowy?”

Mruga. „Nie, nie przyszło. Bo nie jestem jebanym idiotą, polizonte”.

„Taa, glino, wygadujesz jakieś pojebane głupoty. W stylu Świniarki” – olbrzym wzrusza ramionami. „Ale skoro dzięki temu łatwiej ci się żyje”.

„Nie umiem nie czuć się częściowo odpowiedzialny za powstanie niezdrowej kultury, której uczepiła się ta kobieta. Przykro mi”.

Wytatuowany Mesk opada na swoje miejsce, nie wiedząc, co odpowiedzieć. „Tak... Powinno być”.

Olbrzym wzrusza ramionami. „Nieważne, glino. Nie martw się o to. Zaopiekujemy się swoimi”.

„Spytaj raczej, kto by nie chciał! Czadowe mundury, szybkie maszyny, spluwy w garści! Nic, tylko w to wchodzić!”

„Już w to wszedłeś, cerdo” – kręci głową mężczyzna. „Ten gość ma serio coś z głową, T”.

„Nie przejmuj się tym, Al” – olbrzym uśmiecha się, odchylając daszek swojej czapki. „Gliny lubią stroić się i bawić w policjantów. Niech się bawią. My nadal będziemy robić prawdziwą robotę”.

„Dzięki za pomoc w tej sprawie, Titus”. [Odejdź].

„Żaden problem, gliniarzu. My tu w Martinaise dbamy o swoich z chorobami psychicznymi. Co nie, chłopaki?”

„Jasne” – Eugene wznosi szklankę w toaście. „Jesteśmy prawdziwymi bohaterami na tych ulicach!”

„Jak ona się nazywa? Tak naprawdę”.

Zdejmuje czapkę i drapie się po głowie. „Cioteczka LePlante – tak ją zawsze nazywaliśmy. Więc coś LePlante?”

„Marianne, amigo” – mówi, nalewając sobie kolejkę.

„Marianne Amigo LePlante”.

„Pierdol się, glino!” – wstaje. „Co to za zabawy są, e?”

„Spokojnie, Al” – mówi kojąco mężczyzna. „Nie daj mu się zirytować. Wypij za ciotkę LePlante, co?”

„Nie obrażaj pani LePlante, glino” – ostrzega olbrzym i kończy puszkę piwa. „Dobra z niej kobieta. Wszystkim czasem trochę odbija”.

„Marianne LePlante”.

Olbrzym kiwa głową i wypija swój toast. „Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

Olbrzym gapi się na ciebie, wciąż w szoku – zbyt wielkim, by sięgnąć po łyk piwa. „Gdzie jest teraz?” – pyta wolno. „Nie widzę przy tobie spluwy...”

„Pistoletem już się zajęliśmy” – odpowiada lakonicznie porucznik. „Ale jej wciąż trzeba pomóc”.

„A niech mnie” – upija łyk piwa, aby dojść do siebie. „Pomożemy jej. A wy po prostu nie wchodźcie nam w drogę. I trzymajcie się z daleka”.

„Nie chciałem jej. Kim ją ma”.

„Przynajmniej jest w dobrych rękach” – upija łyk piwa, aby dojść do siebie. „Pomożemy jej. A ty po prostu nie wchodź nam w drogę. I trzymaj się z daleka”.

„Wpadła do wody”.

„Może to i lepiej. Tam przynajmniej nie zrobi nikomu krzywdy...” – upija łyk piwa, aby dojść do siebie. „Pomożemy jej. A ty po prostu nie wchodź nam w drogę. I trzymaj się z daleka”.