Rozmowa · Titus Hardie

Kolejny apokaliptyczny agent w mieście?

Ta taśma to ich ostatnia karta w waszej rozgrywce. Ich opowieść nie trzyma się kupy. Miło by było jej posłuchać, ale teraz już nie musisz.

W pomieszczeniu jest tak cicho, że słychać niemal opadający kurz. Milczenie zapadło w całym lokalu.

„Cholera jasna...” – zaciska pięści. „Okazałem ci tyle życzliwości, pozwoliłem węszyć w moim mieście, a sam poprosiłem cię o tylko jedną rzecz...”

Jego dłonie zaciskają się w pięści.

„A ty co zrobiłeś? I tak ją przycisnąłeś!” – coś w nim pęka. Robi krok w twoim kierunku. „Zaraz cię, kurwa...”

„Szurnięta? O czym ty mówisz? Była w pełni władz umysłowych”.

„Ona nie została zgwałcona” – głos porucznika zaczyna zdradzać jego wzburzenie. „Zeznania świadka były jednoznaczne”.

„Cholera... Przesłuchiwałeś ją, tak? Mówiłem, żeby jej nie przyciskać! Mówiłem ci, kurwa!”

„Dość tego pieprzenia. Powiedziała mi prawdę”.

Trafiłeś w czuły punkt. Titus jest wściekły. Nie, to coś więcej. Wierny Titus czuje się zdradzony.

„Znalazłem ślady ośmiu par nóg, a was jest siedmiu. Gdzie ósmy chłopak Hardiego?”

Omieć pomieszczenie wzrokiem.

Zaczynając od prawej: numer buta 44; blondyn po trzydziestce; apodyktycznie męski.

Chce, żeby świat miał go za prawdziwego maczo. Takiego, co żuje tytoń i strzela knykciami. Kogo my tu jeszcze mamy?

„Nie, nie, nie” – wskazuje na siebie. „Oczy na mnie! Jak masz coś do moich chłopaków, to zwracasz się do mnie”.

Zrozumiał, co robiłeś. Dokonywałeś ich przeglądu.

Teraz patrz, jak reszta to spieprzy, robiąc, czego nie powinni.

Chłopaki za bardzo chcą go zadowolić, żeby trzymać gęby na kłódkę. Dobrze ich tutaj podliczysz, poczekaj tylko...

Wykonaj agresywny krok naprzód.

W pomieszczeniu panuje cisza. Przywódca nawet nie drgnie.

Wchodź w to mocniej. Eskaluj.

Przekrzyw głowę w jeden i drugi bok, strzelając karkiem.

„Co to ma, kurwa, być?” – zrywa się gotowy do konfrontacji. „Ze mną chcesz zadzierać?!”

Przenieś ciężar ciała z jednej nogi na drugą.

Mruży oczy. Prawą ręką zaczyna wybijać na swoim udzie szybki rytm: stuk, stuk, stuk.

To prawdziwy twardziel. Dorzuć jeszcze tik oczny. Musisz wyglądać strasznie.

Aktywuj tik oczny.

Co ty sobie wyobrażasz? – słyszysz, choć z jego ust nie padają żadne słowa. Przemawiają napięte mięśnie jego barków.

Co ty sobie wyobrażasz?

Mogę tak całą noc – odzywają się jego zaciśnięte pięści, których kostki stają się białe. Jestem młody. Ty masz pięćdziesiąt tysięcy lat.

Nie tłumacz ani się nie broń. Atakuj.

W moim wieku będziesz trupem. Jesteś impulsywny. Wpakujesz się w walkę, której nie zdołasz wygrać.

Pewnie tak – odpowiadają blizny na jego rękach. Muszę taki być, aby im przewodzić – ty byś tego nie zrozumiał.

Chwila przemija. Mężczyzna odsuwa się niechętnie, ale z szacunkiem. Czas coś powiedzieć.

Tak mi się już od życia oberwało, a wciąż trzymam się prosto, gadam i jestem gotowy na tę walkę.

Nie, nie jesteś gotowy. Jesteś słaby i masz zszargane nerwy. Przygniata cię smutek starości – mężczyzna ani drgnie.

Przegrałeś to. Słabość jest słabością, nie siłą. Czas zacząć przemawiać. Słowami.

I przez ten czas zabijałem. Niejeden raz. Czuję to w sobie. Tę brzydotę.

Dobrze – odpowiada nerwowo drgająca powieka. Pobiłem człowieka tak mocno, że przestał się ruszać. A może wepchnąłem jego głowę pod wodę? Trudno powiedzieć, ale też mam w sobie brzydotę.

Żaden z was nigdy nie pozbędzie się jej na dobre.

Odsuwa się niechętnie, ale z szacunkiem. W pomieszczeniu zapadła cisza. Czas zacząć przemawiać. Słowami.

Otwórz i zaciśnij z powrotem pięści.

Pochyla się ku tobie. Prawą ręką zaczyna wybijać na swoim udzie szybki rytm: stuk, stuk, stuk.

Dokonaj deeskalacji.

„Na co się gapisz, glino?” – pyta, strzelając karkiem.

„Znalazłem kogoś, kto widział powieszenie. Świadka”.

„Ten wisielec na tyłach to wasza sprawka?”

„Otóż znalazłem właśnie w głowie wisielca kulę”.

„Na starym targu rybnym, po drugiej stronie zatoki, jest starsza kobieta w stanie katatonii. Potrzebuje pomocy”.

Przedstaw spójną hipotezę, czemu Ruby mogła to zrobić.

„Titus, porozmawiajmy jeszcze raz o nocy, w której doszło do morderstwa”.

Marszczy brwi, ale po chwili kiwa głową. „W porządku”.

„Hej, co do tej skomplikowanej operacji z ciężarówki Ruby... Jest chyba powiązana z inną sprawą, nad którą pracuję”.

„Nie” – to wszystko, co ma do powiedzenia. Nawet nie drgnie.

„Następne pytanie”.

„Zajmijmy się jeszcze raz ofiarą gwałtu”.

„Znowu? Poważnie, stary...” – kręci głową. „Dobra, dajesz”.

Przekonaj Titusa, że jest ofiarą manipulacji.

„To znowu ty...” – zauważa cię szorstko. „O co chodzi?”