Rozmowa · Titus Hardie

„Bo go zabraliśmy z portu, gdzie pracujemy. Później poszliśmy na tyły i użyliśmy tego pasa, żeby go powiesić”.

Kiedy mówi, pięści zaciskają mu się, jakby przeżywał po raz kolejny ten ciągnący ruch. Napawał się nim.

„Zrobiliśmy to” – mówi, patrząc ci prosto w oczy. „Razem. Wszyscy. Aż był martwy. Właśnie dlatego wokół jego szyi zaciśnięty jest pas transportowy”.

„Rozmawiałem z wisielcem... kiedy doznałem dziwacznej, okultystycznej wizji”.

„No i to jest, kurwa, dziwaczne. Czarodziej – pieprzony magik...” – kręci głową.

Porucznik czeka na twoją odpowiedź. Cierpliwie. Potupuje stopą tylko trochę.

Mów prosto. Powiedział, że go zabili. Ci niewtajemniczeni nie rozumieją zawiłości nauki runicznej.

(Skłam). „Powiedział mi, że to wy go zabiliście. Czemu?”

„No cóż...” – zaczyna. „Aż tak całkiem się nie pomyliłeś. Zabiliśmy go – zaciągnęliśmy go na tyły i powiesiliśmy za szyję. Aż był martwy”.

Kiedy mówi, pięści zaciskają mu się, jakby przeżywał po raz kolejny ten ciągnący ruch. Napawał się nim.

„Zrobiliśmy to” – stwierdza, patrząc ci prosto w oczy. „Razem. Wszyscy. Nocą ostatniej niedzieli. Więc może... dlatego powiedział ci to, co ci powiedział?”

„Powiedział, że zabił go komunizm”.

„No to po co ucinasz sobie ze mną pogawędki? Aresztuj komunizm, zanim zwieje z miasta”.

„Tak, leć zamknąć komunizm!”

„Mamy coś jeszcze. Poza okultystyczną wizją...” – oznajmia, odwracając się do ciebie.

Coś musieliśmy mieć. Jego tupanie staje się bardziej niecierpliwe.

Masz jeszcze coś poza tą dziwaczną wizją, nie? Lepiej, żebyś miał, bo to, co robisz, raczej nie działa.

„Szczerze mówiąc, ta wizja była dla mnie zbyt dziwaczna, żebym ją pojął”.

„Właśnie odbieram dziwną wiadomość z brzucha Angusa. Mówi... Chwila, co on mówi, Angie?”

„Mówi, że gówno na nas mają, szefie”.

„Powiedział, że to miłość go tak urządziła”.

„Nieźle, wróżbito” – mruży oczy, oceniając twoją szczerość. „Możliwe, że na coś wpadłeś – w końcu nie trafia się na drzewo za nic”.

Jego zdaniem tkwiło w tym ziarnko prawdy. Przypadkiem w coś utrafiłeś.

„Czemu na szyi wisielca jest zaciśnięty pas transportowy?”

„Pas transportowy? Taki, jak używamy w porcie?”

„Tak. Czemu?”

„Chcę porozmawiać jeszcze raz o wieszaniu”.

„Znowu? Niech któryś poprosi go o autograf – wy, gliny, jesteście jego największymi fanami”.

W pomieszczeniu rozlega się wybuch śmiechu. Niewielki mężczyzna śmieje się najgłośniej. „Dobre, Titus!” – mówi przymilnie.

„Ten wisielec na tyłach to wasza sprawka?”

„Więc nie jesteś tu tylko po to, żeby wymachiwać swoim wielkim kutasem – chodzi o przystojniaka? Jest na co popatrzeć...” – kręci głową. „A do tego śmierdzi jak gówno”.

„Kochają go, szefie. Spędzili cały dzień na grzebaniu tutaj. Nie mogą się nacieszyć zapaszkiem przystojniaka”.

„Zabawne” – odpowiada porucznik bez uśmiechu. „Ale mój partner i ja mamy do omówienia z wami poważną sprawę”.

Dowody. Pokaż, że je masz. Nie muszą być niezbite.

Mów dalej. Dorzuć coś do tej rozmowy. Coś, co ich obciąży.

„Nie zdołali go ściągnąć, szefie. Ciągle tam wisi i rozsiewa swój smród” – uśmiecha się złośliwie.

„Przystojniak?” – pyta i bierze łyk ze swojej puszki. „Naprawdę lubicie gadać o tym przystojniaku...”