Rozmowa · Titus Hardie

„Chwila, skąd wiecie w ogóle, że należał do sił specjalnych?”

„Jednego wieczora podszedł po prostu do mikrofonu i powiedział »Jestem z cholernych sił specjalnych Oranje i wydymam was wszystkich«”.

„Poważnie?”

„Tak, poważnie. Wypił gin z tonikiem, zaśpiewał jakąś piosenkę oranjeskich spadochroniarzy i powiedział, że wszystkich wydyma”.

„Też ciężko było nam w to uwierzyć. Ale, kurwa, tak zrobił. O tam” – wskazuje na scenę. „Jak jakieś zwierzę”.

To prawdziwa historia, szanowny panie.

To poważne naruszenie kodeksu karaoke.

„Poważnie?”

„Czadowo”.

„Jakim najemnikiem?”

„Koniec z pytaniami”.

„No, kurwa, wreszcie”.

„A jak ma się do tego wszystkiego kula w jego głowie?”

„Hę?!” – łyk piwa ułatwia mu przełknięcie zaskoczenia.

„W mózgu denata znajdował się pocisk” – oznajmia porucznik, sprawdzając swoje notatki. „Co tam robił, skoro go powiesiliście?”

„A skąd ja mam to, kurwa, wiedzieć? Każdy mógł do niego strzelić. Może ktoś zrobił sobie strzelnicę?” – kolejny łyk. Nagle zrobił się małomówny.

Ciekawe, szanowny panie. To jakby kłamał, żeby kogoś chronić. Nie jest w tym szczególnie dobry.

„Wystarczy tego typu pytań” – wtrąca się kobieta. „Znacie już przyczynę zgonu. Powieszenie. Jeśli nastąpiły jakieś pośmiertne obrażenia, to wasz problem. Nie pozwolę na krzyżowy ogień pytań”.

To było dobre posunięcie. Zwróć też uwagę, że Titus za nią nie przepada. Zwłaszcza kiedy to ona podejmuje decyzje.

„A może was po prostu aresztuję?” (Podejdź bliżej do Titusa).

„No właśnie, stróżu prawa” – robi krok w twoją stronę, poprawiając czapkę z daszkiem na swojej głowie. „Dlaczego miałbyś tego nie zrobić?”

Obserwowanie, jak próbuje okazać ci swoją dominację, jest nieomal jak badanie antropologiczne.

Nie słyszałeś, że miałeś nie iść tą drogą? A ty i tak nią idziesz...

To, że możesz, nie znaczy, że musisz mówić wszystko, co ci przyjdzie do głowy. Wycofaj się z tego, zanim dojdzie do eskalacji.

„Nie masz nastroju na aresztowania?” – jego świńskie, małe oczka rozbłyskują nienawiścią.

Pełna strachu gotowość sprawia, że włosy wszystkich w pomieszczeniu stają dęba jak od ładunku elektrycznego.

Stojący z boku porucznik trzyma dłonie z dala od swojej kabury. Słyszysz szelest nylonu jego kurtki, gdy podchodzi bliżej.

Spokojnie. Wycofaj się z tej prowokacji. Są uzbrojeni i jest ich więcej. Porucznik próbuje nawiązać z tobą kontakt wzrokowy.

W tym samym czasie szczur sięga do rękawa... Ma tam nóż! Niektórzy z pozostałych sięgają za paski; oczy im rozbłyskują.

„Spokojnie. Porozmawiajmy”. (Wycofaj się).

„Mądra decyzja” – odpowiada, opierając się o stolik. „Dokonałeś właściwego wyboru. A teraz dokonaj jeszcze jednego i wypierdalaj z naszej sali. Nie będziemy tego powtarzać”.

Jest ci wdzięczny. Odrobinę, gdzieś w głębi serca. Nie zmusiłeś go do zrobienia czegoś brzydkiego.

Chwila no, czemu oni sięgają za paski?

Za paski zatknięte są spluwy. Trzy, może cztery sztuki broni. Choć Gruby Angus może po prostu podciągać sobie portki, nie jesteś pewien...

Chciałoby się. Nawet on ma broń.

Z tyłu sali dobiega cię ciche puknięcie – otworzyła się mosiężna napa kabury Alaina.

To stamtąd padnie pierwszy strzał.

„Przyznaliście się do morderstwa. Aresztuję was”. (Podejdź jeszcze bliżej).

„Słuchajcie, gliny” – odpowiada Titus, rozpinając swoją kamizelkę i wystawiając na widok kaburę z pistoletem. „Wiem, że według was wykonujecie tu swoją pracę, ale nas jest siedmiu, a was dwóch”.

To Ister 50. Potwór rodem ze Zsiemska. Odwali ci całą głowę.

Boże wszechmocny! Nawet Dick Mullen ma tylko kaliber .45!

Tak naprawdę nie chce ci zrobić krzywdy. Możesz się z tego łatwo wywinąć – rzuć jakiś żart na swój własny temat.

„Dobra, i tak mam tylko jedną parę kajdanek”. (Wycofaj się).

„Dobre” – postawny mężczyzna kiwa głową, ale nie śmieje się. „Musisz odejść i trochę ochłonąć, glino. Drugi raz żartem się nie wywiniesz”.

Tak naprawdę jest ci odrobinę wdzięczny, że nie zmusiłeś go do zrobienia czegoś brzydkiego.

„To nie będzie konieczne. Pójdziemy już. Niech wszyscy trochę ochłoną” – odpowiada i wyprowadza cię z sali.

Cieszy się, że obaj jesteście chwilowo bezpieczni.

„Jesteś aresztowany”. (Złap go za nadgarstek).

Ostatnią rzeczą, jaką słyszysz, jest cichy szmer. Nie wybuch, nie pogłos. Nikt nie krzyczy. Nie sposób określić, z której strony dochodzi...

Ostatnią rzeczą, jaką słyszysz, jest cichy szmer. Nie wybuch, nie pogłos. Nikt nie krzyczy. Nie sposób określić, z której strony dochodzi...

„To Ister 50. Załatwiłbyś tym nawet Dicka Mullena”. (Wycofaj się).

„A będę musiał?” – przechyla głowę jak jastrząb, a jego zmrużone oczy znikają w cieniu rzucanym przez daszek czapki.

„To nie będzie konieczne. Wszyscy powinniśmy trochę ochłonąć” – odpowiada porucznik, po czym łapie cię i wyprowadza z sali.

„Ten mały dobrze mówi, nie mam nastroju na aresztowania”. (Wycofaj się).

„Mały? Teraz to ty jesteś mały” – uśmiecha się. Szczelina między jego zębami wygląda jak gnijąca dziura.

„Więc, mały...” – przywódca grupy kiwa głową wciąż bez cienia uśmiechu na twarzy. „Masz jakieś pytania?”

Tak naprawdę jest ci wdzięczny. Odrobinę. Nie zmuszasz go do zrobienia czegoś brzydkiego.

„Tak. Małe pytania” – z kąta dobiega chichot i prychnięcie.

Lufa ma średnicę wielkości twojego oka. Nieomal widać w niej gwiazdy.

„Słuchaj, glino” – odpowiada Titus, rozpinając swoją kamizelkę i wystawiając na widok kaburę z pistoletem. „Wiem, że według ciebie wykonujesz tu swoją pracę, ale nas jest siedmiu, a ty jesteś sam”.