Rozmowa · Titus Hardie

„Czegoś mi nie mówicie”.

„I ty też się pieprz, glino. Żeby tak dokuczać Angusowi... Koniec z tym gównem ze szkolnego boiska. I dla twojej informacji: on nie ma problemów z oddychaniem”.

Jego komentarz o „samych mięśniach” nie był sarkazmem. Naprawdę stara się troszczyć o Angusa.

Ten jest nieugięty. Nie wyciągniesz z niego nic więcej na temat dnia morderstwa. Przynajmniej na razie.

„Odpieprz się, glino” – odpowiada i tylko kręci głową.

„Taa. Mam jeszcze inne pytania co do tego linczu”.

„Na przykład jakie?”

„Gdzie doszło do tego obezwładnienia?”

„Czyś ty, kurwa, nie słuchał? Skurwiel przyszedł do naszego baru!” – rozgląda się. „Wszystko stało się tutaj”.

Ten ma swój wyjątkowy styl. Wszystko, co mówi, jest tak przepełnione jękliwym rozemocjonowaniem, że nie sposób stwierdzić, czy kłamie. Choć może kłamać.

Titus pozwala reszcie wyjaśniać szczegóły. Dzięki temu nie musi brudzić tym sobie rąk.

„Tu, kurwa, nigdzie indziej” – rozgląda się. „Skurwiel się tu panoszył, jakby był właścicielem. Dostał, co mu się należało”.

To go ewidentnie zaskoczyło. Numer 2 rusza z odsieczą.

„No dobrze. To może następne pytanie?”

„A może zamiast tego skończymy już z tym przesłuchaniem?” – pyta, nawet nie patrząc na ciebie.

„Autopsja nie wykazała żadnych śladów więzów. Jego ręce nie były związane. Możesz to wyjaśnić?”

To było jak podcięcie w bójce – Titus jest kompletnie zaskoczony.

Autopsja nie ujawniła jak dotąd nic szczególnie sprzecznego z ich wersją wydarzeń. Musisz improwizować.

„Potrzebujemy czegoś więcej. Zakneblowaliście go? Nie mieliśmy żadnych zeznań wspominających krzyki”.

„Titus, nie musisz niczego wyjaśniać”.

„Obezwładniliśmy go, zaciągnęliśmy nieprzytomnego pod drzewo, założyliśmy stryczek na szyję i powiesiliśmy, aż był martwy i nieruchomy”.

„A potem zostawiliśmy go na pastwę mew, robactwa... i was, zjeby” – mały mężczyzna wskazuje na was.

„Możecie podać nam więcej szczegółów? Zakneblowaliście go? Nie mieliśmy żadnych zeznań wspominających krzyki”.

„Mów konkretniej. Jak go obezwładniliście?”

I tu przydałyby ci się wyniki autopsji. Musisz działać w oparciu o to, co wiesz.

„Ot tak go zamordowaliście? Bez żadnych skrupułów?”

„Ile osób posłałeś na chaise? Dręczą cię z ich powodu wyrzuty sumienia?”

Chaise électrique to sposób wykonywania kary śmierci w zarządzanym przez Koalicję Revacholu. Za czasów monarchii jego odpowiednikiem był pluton egzekucyjny.

„Albo wysłałeś do Spotkania, żeby tam gnili, marnując dwadzieścia lat albo i całe życie?” – mówi, jakby to było gorsze od śmierci.

„Szczerze mówiąc, to piję tak dużo, że nie pamiętam nikogo z tych, których posłałem za kratki”.

„Nie pamięta ich!” – wykrzykuje mężczyzna o twarzy szczura. „Ot tak zapomina! Słyszysz to, Titus?”

„Nie ma sensu trzymać w głowie dokładnego katalogu, to na pewno” – ociera usta wierzchem dłoni.

„Moje działania to co innego. Ja egzekwuję prawo. Wy zabijacie ludzi ot tak”.

„Tylko tak się składa, stróżu prawa, że prawo...” – mówi, miażdżąc puszkę po piwie – „...to coś, na co godzą się ludzie. A my tutaj, w Martinaise, zgodziliśmy się, że ten człowiek musiał zginąć”.

To nie jest coś, co sobie ot tak wymyślił. To jego standardowy sposób myślenia. Efekt wielu lat bycia Titusem Hardiem.

A to Spotkanie? Co to jest?

Ośrodek Resocjalizacyjny Rzeki Esperance. Wojskowe więzienie Koalicji nazywane przez więźniów Spotkaniem. Pochodzenie tej nazwy nie jest znane.

„Posłuchajcie. Wykonuję tylko swoją pracę, to wszystko”.

„Ach, czyli że jesteś tylko prostym, poczciwym człeczyną, co?” – spluwa na podłogę. „Byłeś kiedyś w izolatce? Więzienie to tortury, ot co”.

On ewidentnie był kiedyś w izolatce. I to w młodym wieku.

„Tak jak powieszenie kogoś bez łamania mu karku” – odpowiada oschle porucznik.

Przytakuje swojemu przyjacielowi. „Zjeb dostał za swoje. Mamy czyste sumienie”.

„Dobrze, ale to wszystko byli źli ludzie. Przestępcy, szumowiny”.

Titus szczerzy zęby w uśmiechu. „Zapewniam cię, stróżu prawa, że nasz koleś nie był od nich lepszy. Dostał to, na co zasłużył”.

„Kiedy miał miejsce ten... incydent z wieszaniem?”

„Nie musisz odpowiadać na jego pytania” – przypomina Titusowi prawniczka.

„Wiem, Lizzy, spokojnie” – bierze łyk piwa. „Zabiliśmy go nocą w zeszłą niedzielę. Stwierdziliśmy, że to będzie dobre zakończenie tygodnia”.

„Od jak dawna znaliście ofiarę?”

„Jak długo go znaliśmy?! My się nie zadajemy z takimi łajzami, dupku!”

„Ta, za kogo ty nas masz?”

„Cisza!” – Titus rzuca Glenowi surowe spojrzenie. „Pojawił się jakieś trzy tygodnie temu, jak ta krowa z Wild Pines przypłynęła pierwszy raz do miasta. Zadowolony?”

„Mówiąc o »krowie z Wild Pines«, masz na myśli Joyce Messier, przedstawicielkę Wild Pines?” – pyta porucznik, zaglądając do swoich notatek. „Firmy, przeciwko której strajkujecie?”

„Nie” – odpowiada stanowczo. „Mam na myśli krowę z Wild Pines. Głupią krowę, którą przysłali, żeby nas wydymała. Ale wiesz co...?” – pociera brodę, udając, że się nad czymś zastanawia.

Teraz spróbuje zasiać między wami niezgodę. Bo wie, że firma jest odpowiedzialna za nasłanie na miasto najemników.

„Czemu jej nie zapytasz o przystojniaka? Na pewno ma wiele interesujących rzeczy do powiedzenia – trzeba ją tylko odpowiednio mocno zapytać”.

„Wystarczy tych insynuacji na dzisiaj, Titusie” – mówi, po czym zwraca się do ciebie. „Funkcjonariuszu, twoje przesłuchanie dobiega końca. Nie zmarnuj swoich ostatnich pytań”.

„Mówiąc o »krowie z Wild Pines«, masz na myśli Joyce, negocjatorkę Wild Pines?”

„Mówiąc o »krowie z Wild Pines«, masz na myśli przedstawicielkę Wild Pines?” – pyta porucznik, zaglądając do swoich notatek. „Firmy transportowej, przeciwko której strajkujecie?”

„»Krowa z Wild Pines«? Kto to?”

„Głupią krowę, którą ci z Wild Pines przysłali, żeby nas wydymała. Ale wiesz co...?” – pyta, pocierając brodę.