Rozmowa · Titus Hardie

„Rozumiem. Następne pytanie”.

„Czemu nie? Możesz pytać, ile wlezie – nie mam nic do ukrycia”.

„To co teraz zrobimy?” (Zakończ przesłuchanie).

„Nic” – odpowiada ostro. „Wasze dochodzenie dobiegło końca. Opuśćcie Martinaise i wracajcie do swoich komisariatów, gdzie wasze miejsce”.

„Dzięki, ale chyba jeszcze tu chwilę zostaniemy. Coś mi się tutaj nie klei, Titusie” – odpowiada porucznik, zamykając swój notatnik.

„Pracuję w tym zawodzie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że ludzie sami z siebie nie przyznają się do morderstwa pierwszego stopnia. Nawet jeśli jest to grupowa odpowiedzialność. Musimy się temu przyjrzeć”.

„Powodzenia” – odpowiada, chwytając kolejne piwo. „Usłyszeliście już wszystko, co glina do wynajęcia usłyszy od nas, prawdziwych stróżów prawa. Macie szczęście, że nikt nie spuścił wam manta”.

Glina do wynajęcia? A więc to o to chodzi. Nie uważa was za równych sobie.

Zapomnij o ich gierkach. Przyjrzałeś im się dokładnie. Odczytanie śladów na podwórzu powinno być teraz łatwiejsze.

Glina do wynajęcia? A więc to o to chodzi. Nie uważa was za równych sobie.

„Ta, uciekaj do domu, samotny glino do wynajęcia” – odpowiada, chwytając kolejne piwo. „Prawdziwi stróżowie prawa już z tobą skończyli. Masz szczęście, że nikt nie spuścił ci manta”.

„Nic” – odpowiada ostro. „To dochodzenie dobiegło końca. Powinieneś wracać do Jamrock – do swojego komisariatu, gdzie twoje miejsce”.

„Dlaczego go zabiliście?”

„Dlaczego?” – cedzi pytanie przez zęby. „Bo był bezwartościową najemną łajzą – a do tego przekroczył granice. W moim mieście”.

„Cieszę się, że to sobie wyjaśniliśmy”.

„Ja też. A teraz może byś tak wypierdalał z mojego miasta?”

Nie, jebać go. Morderczy szał nigdy nie bierze się znikąd. Wal tym pytaniem jeszcze raz. Czemu on to, kurwa, zrobił?

Zabił człowieka, bo ten się za bardzo wychylał? Czyżby pan Titus Hardie był faszystą? Nie, proszę pana. Nie jest. Dojdź, o co tu chodzi. Spytaj jeszcze raz.

Życie od śmierci oddzielają niezliczone linie. Jakaż to śmiercionośna granica została przekroczona tutaj? Ludzie tacy jak Titus nie mordują z byle powodu. Spytaj go jeszcze raz.

To nie jest typ człowieka, który traci panowanie nad sobą i wpada w morderczy szał. Przekroczona została niejedna granica. Sytuacja musiała być absolutnie krytyczna. Spytaj go jeszcze raz, czemu to zrobił.

„A więc był najemnikiem? I tyle?”

„A do tego przekroczył granice” – powtarza, zaciskając szczęki jak imadło.

„Jakim najemnikiem?”

„Takim, który pojawia się, gdy rozpoczynasz strajk. Do tego doświadczonym. Całą gębą Co Hoi i Semenine – były członek Oranjeskich Sił Specjalnych”.

„Odbezpieczony granat” – mówi, rozkładając ręce. „Tu, w naszym barze!”

Ten ma szczególny problem z jego pojawieniem się tutaj.

„Nie mogę tego udowodnić, ale wiem, że nasłali go ci z Wild Pines. Zatrudniają takie najemne łajzy. Robią tak przy każdym strajku – stąd aż po Samarę”.

„No dobra, ale pomijając zbrodnie przeciw karaoke, to co zrobił złego?”

„Co zrobił?” – grzmi. „Nękał kobiety. Jedną zgwałcił. Nękał robotników. Groził, że zabije kilku z nas jako ostrzeżenie...” – wyciera ślinę ze swojej brody.

Od gwałtu poprzez nękanie do grożenia przemocą. Co to za dziwna deeskalacja?

Żałuje, że o tym wspomniał. Ma nadzieję, że nie zauważyłeś.

„...że zabije nas wszystkich, jeśli nie otworzymy bram, jeśli nie wpuścimy łamistrajków. Jeśli nie ugniemy karku” – wylicza, wyłamując z trzaskiem swoje knykcie. „A to było, zanim zaczął przychodzić tutaj”.

„Tak, mówił, że to teraz jego »ulubiony lokal«, zaczął przychodzić co wieczór! Pił, obłapiał dziewczyny... Jedną z naszych zaczął macać podczas karaoke. O tam, na scenie!”

„»Macał« kogoś?” – pyta porucznik, próbując połapać się w tym nawale informacji.

„Tak, dziewczyna stoi przy mikrofonie. Piękna, młoda. Zaczyna drugą zwrotkę »Jeziora Zakochanych«, a ten skurwiel łapie ją za nogi, zaczyna wrzeszczeć...”

„»Pokaż mi cipę! No, co nie pokazujesz tej cipy?«. Dostał w łeb butelką wina. I nawet się nie przewrócił!” – kręci z niedowierzaniem głową.

„Spytam po raz ostatni: kogo zgwałcił zamordowany?”

„Titus, nie odpowiadaj. Powiedziałeś już wystarczająco dużo”.

„Pieprz się, glino” – odpowiada zgodnie z radą. „Dość już przeszła i bez twojego nękania. Nie potrzebuje kolejnego upokorzenia”.

„O czym ty mówisz? Upokorzenie? Jeśli ktoś padł ofiarą napaści seksualnej, to musimy...”

„Jedyne, co musicie, to SPIERDALAĆ MI Z OCZU!” – słyszysz odgłos miażdżonego aluminium, gdy jego dłoń zaciska się na puszce piwa. „Dość już mam tłumaczenia się przed wami, zjeby. Nie żyje i cześć!”

Kobieta zwraca się do ciebie spokojnie: „Jak widzisz, ci ludzie źle znoszą bezpodstawne zarzuty. Robię, co mogę, aby utrzymać sytuację pod kontrolą, ale...” – zawiesza głos, kręcąc głową.

Ma na myśli, że długo to już nie potrwa.

To prawda. Była jedynym, co go powstrzymywało.

„Muszę porozmawiać z ofiarą”.

„Upokorzenie? To jakiś idiotyzm. Muszę z nią porozmawiać”.

„To ta sama dziewczyna, która była molestowana? Zgwałcona, jak mówiliście?”

„Głuchy jesteś, kurwa? Mój człowiek ci tłumaczy, że zajął się tym. Zabrali dziewczynę, zanim doszło do czegoś więcej”.

„Tak, ja i Eugene ją stąd zabraliśmy. Głuchy jesteś, kurwa?” – powtarza jak papuga.

Coś tu jest nie tak.

Jakby nie chcieli rozmawiać o tym gwałcie, o którym wspomniał Titus. Czemu? To poważne oskarżenie. Niech coś o tym powiedzą.

„No dobra, ale kogo w takim razie zgwałcił? To bardzo poważne oskarżenie”.

„Nie” – zapada chwila ciszy. „Nie dostaniesz nazwiska. To sprawa Martinaise i nie zamierzam dyskutować o tym z klaunami”.

Choć nie chce odpowiedzieć, zdołasz zadać jeszcze jedno pytanie.

Na razie nic nie możesz zrobić. Odmawia ci odpowiedzi.

„Dobrze. Co do tego mężczyzny, którego zabiliście...” (Zakończ).

„Co z nim?”

„»Macał« kogoś?”

Jest w nim nagle jakiś niepokój. Żałuje, że wspomniał o gwałcie.

„No dobra, ale co tak konkretnie zrobił złego?”