Rozmowa · Titus Hardie

Szczur sięga do rękawa... Ma tam nóż! Niektórzy z pozostałych sięgają za paski.

„Spytam jeszcze raz, Titus. Czemu go zabiliście?”

„Kto był tej nocy prowodyrem?”

„Głuchy jesteś? Siedzą w tym razem. Nie możesz aresztować chłopaka Hardiego bez posyłania do paki wszystkich chłopaków Hardiego”.

„Naprawdę myślisz, że możesz to zrobić? Naprawdę myślisz, że aresztujesz ich wszystkich?” – na jej ustach na chwilę pojawia się cień uśmiechu, gdy przechyla na bok głowę.

Podchwytliwe pytanie. Nie pozwól jej kierować tą rozmową.

Titus. Zwracaj się ciągle do niego. On chce, żeby wszyscy wiedzieli, że tu rządzi.

(Zwróć się do Elizabeth). „Nie muszę. Jeden z nich był w tym bardziej umoczony niż inni”.

„O tym zdecydować mogą sądy w Le Jardin, a nie funkcjonariusz dokonujący aresztowania. Którego, jak wszyscy wiemy, nie będzie”.

Kontynuuje niemal pomocnym tonem: „Możesz wrócić do swojego komisariatu i napisać raport”.

„Nie, nie” – odpowiada porucznik spokojnie. „Zostaniemy tutaj i przedyskutujemy wydarzenia tamtej nocy”.

Ale... na komisariacie cię nie chcą, nieprawdaż?

Pewnie wie, że nie jesteś tam mile widziany. Nie wiesz skąd, ale wie...

(Zwróć się do Titusa). „Ale tak poważnie – kto tutaj wydaje rozkazy?”

„A jak ci się, kurwa, wydaje?” – jest bardziej rozbawiony niż wkurzony.

Jest taki pewien, że to on... tylko że to nie takie proste. Jest ktoś nad nim (albo obok niego?), z kim dzieli tę władzę. Trudno powiedzieć kto...

(Ukłoń się brodaczowi). „Gangami rządzi zwykle najstarszy i najbardziej czcigodny ich członek”.

Starszy mężczyzna pokasłuje z irytacją, po czym sięga do kieszeni po kolejnego papierosa.

Ma autorytet w tej grupie, ale to nie on rządził tamtej nocy. Nie rządzi już od dawna.

„Theo to świetny gość. Świetny. Ale dajże spokój...” – rozkłada ręce. „To Titus Hardie rządzi chłopakami Hardiego. Dlatego nazywamy się chłopakami Hardiego, geniuszu!”

Titus szczerzy zęby. „Chyba usłyszałeś swoją odpowiedź, panie stróżu”.

„Tak, istnieją pewne administracyjne wątpliwości” – odpowiada, rzucając Titusowi surowe spojrzenie – „ale tamtej nocy wszyscy działali jak jeden mąż”.

(Wskaż na Elizabeth). „Myślałem, że ona”.

„To nie było pytanie, zjebie! Ty jakiś durny jesteś?”

„Ten dupek jest gorszy niż...” – milknie. „To Titus rządzi chłopakami Hardiego, geniuszu! Dlatego nazywamy się chłopakami Hardiego. Racja, panowie?”

„Rządzi tu ósmy chłopak Hardiego. Ten, którego tu nie ma. To jest właśnie gość z wielkim kutasem”.

Zapada chwila ciszy, którą przerywa ten z długimi włosami: „Titus, nikt nie myślał...”

Proszę bardzo. Mają jakiś spór o władzę, do którego nie chcą się przyznać. I jest w niego wplątany zaginiony Hardie.

„...że twoja władza podlega wątpliwości”. Tak by zakończył tę wypowiedź. Ale Titus mu nie pozwoli.

„Nie, nie, nie...” – kręci głową. „TAKIEGO CHUJA! Wielkiego kutasa masz tutaj, dupku! Patrzysz na niego!” – krzyczy, łapiąc się za krocze. „Właśnie tutaj!”

„Proszę zignorować ten wybuch, funkcjonariuszu” – rzuca Titusowi protekcjonalne spojrzenie. „Żaden z chłopaków nie ma więcej nic do dodania w kwestii hierarchii. Tamtej nocy działali razem. To wszystko”.

(Wskaż w kierunku portu). „Związkiem rządzi Evrart Claire. Podlegacie mu, nieprawdaż?”

„Nie mieszaj go do tego” – odpowiada, nachylając się ku tobie. „Mamy autonomię. To wszystko idzie na nasze konto. Evrart rządzi Związkiem – ja rządzę chłopakami Hardiego”.

Nadepnąłeś tu na odcisk komuś zbyt ważnemu. Spróbowałeś wystartować do zbyt grubej ryby. Nie uda ci się to. Prędzej zgniją w więzieniu niż wciągną w ten bałagan pana Claire'a.

Jeśli wpadną w gówno, pan Claire nie zostanie nim zachlapany – tak to tutaj wygląda. Prawniczka całkowicie zignoruje ten wątek i skupi się na ewentualnej winie Titusa.

„Gdy Titus Hardie mówi, że rządzi chłopakami Hardiego” – dodaje kobieta – „to ma na myśli kwestie administracyjne. Tamtej nocy wszyscy działali jak jeden mąż”.

(Wskaż na Grubego Angusa). „Największe zwierzę dominuje stado. Więc zakładam, że ten duży”.

Spocony mężczyzna czerwienieje. Najpierw wlepia wzrok w ziemię, po czym rozgląda się wokół przepraszająco.

To nie on rządził tamtej nocy. Ani jakiejkolwiek innej. W najlepszym razie stanowił narzędzie. Był tragarzem albo sprzątaczem.

„Nie, nie grubas!” – wywrzaskuje chudzielec. „To Titus rządzi chłopakami Hardiego, geniuszu! Dlatego nazywamy się chłopakami Hardiego. Racja, panowie?”

(Wskaż na Titusa). „Ty. Ty wydajesz rozkazy”.

„Zgadza się, dupku! Titus Hardie rządzi chłopakami Hardiego! Racja, panowie?” – rozgląda się, szukając aprobaty.

Titus szczerzy zęby. „Chyba usłyszałeś swoją odpowiedź, panie stróżu”.

„Nie. Nie usłyszałeś odpowiedzi. Titus pełni funkcje administracyjne. Przekłada papierki. Wypełnia formularze, bo reszta nie umie pisać. Ale tamtej nocy wszyscy działali jak jeden mąż”.

„Nie” – wtrąca się kobieta. „Tych siedmiu uczciwych mężczyzn zgłosiło się razem. Powiedzieli, co się wydarzyło, abyś nie marnował już więcej naszego czasu”.

„No, koniec zabawy. Mamy sprawcę w garści!”

„Nie, nie macie. Macie siedmiu uczciwych mężczyzn, którzy uznali za stosowne opowiedzieć, co się wydarzyło – abyście nie marnowali już więcej naszego czasu”.

„Nie, nie macie. Macie siedmiu uczciwych mężczyzn, którzy uznali za stosowne opowiedzieć, co się wydarzyło – abyście nie marnowali już więcej naszego czasu”.

(Zmruż oczy). „Jest jednak haczyk...”

„Nie ma żadnego haczyka. Tych siedmiu uczciwych mężczyzn zgłosiło się razem, aby opowiedzieć, co się wydarzyło – żebyś nie marnował już więcej naszego czasu”.

„Nie ma żadnego haczyka. Tych siedmiu uczciwych mężczyzn zgłosiło się razem, aby opowiedzieć, co się wydarzyło – żebyś nie marnował już więcej naszego czasu”.

„Czemu na miejscu zbrodni jest masa śladów waszych butów?”

„Mówisz o tych butach?” – pyta, unosząc swój roboczy but: rozmiar 46, stalowa osłona palców.

„Tak”.

„Wszyscy takie mamy” – mruży oczy. „Mieliśmy je na sobie tej nocy, gdy zabraliśmy przystojniaka na tyły i powiesiliśmy. Za szyję”.

Kiedy mówi, pięści zaciskają mu się, jakby przeżywał po raz kolejny ten ciągnący ruch. Napawał się nim.

„Tak, zrobiliśmy to” – oznajmia, patrząc ci prosto w oczy. „Razem. Wszyscy. Aż był martwy. Dlatego wszędzie są ślady naszych butów”.

„Czemu miał na szyi pas Vermilliona?”

„Vermillion? Taki, jak używamy w porcie?”

„Tak”.