Rozmowa · Titus Hardie

„Niespodzianka – natknąłem się na coś obciążającego”.

„»Obciążającego«... To słowo używane przez dorosłych” – odpowiada, odstawiając swoje piwo.

„Jesteście w to jakoś zamieszani, choć nie mam na to dowodu. Jeszcze”.

„No cóż...” – bierze w rękę puszkę piwa. „W takim razie może byś się odpierdolił?”

„Co ty robisz, oficerze?” – pyta szeptem. „Mieliśmy jeszcze pytania i powinniśmy byli kontynuować”.

Trzeba było naciskać, jeśli masz coś jeszcze.

„Bez obaw” – porucznik łapie spojrzenie Titusa. „Jesteśmy zaradni. Znajdziemy dobry temat do wspólnej rozmowy”.

Doszliśmy do ściany. Dokładniejsze przyjrzenie się ciału może dać nam do ręki więcej argumentów. Tak tylko mówię.

„Rozmawiałem z przewodniczącym Związku”.

„Z Evrartem?”

„Tak. Właśnie z nim”.

„I co powiedział?” – pyta, mrużąc oczy. „Że zabiliśmy tego gościa? Że zabraliśmy z portu pas transportowy, poszliśmy na tyły i użyliśmy go, żeby go powiesić?”

W oczach mężczyzny pojawia się dziwny błysk. Pięści zaciskają mu się, jakby przeżywał po raz kolejny ten ciągnący ruch. Napawał się nim.

Patrzy ci prosto w oczy. „Bo to zrobiliśmy. Wszyscy razem. Mam nadzieję, że opowiedział wszystko tak, jak było. Mam nadzieję, że opowiedział wszystko dobrze”.

Gdzieś tutaj tkwi haczyk. Nie przyznał się po to, żebyś ich wszystkich pozamykał. To by było za proste.

„Ha, czyli po prostu przyznajesz się do morderstwa?”

„A żebyś wiedział...”

„Nie” – wtrąca się kobieta. „Tych siedmiu uczciwych mężczyzn zgłosiło się razem. Powiedzieli, co się wydarzyło, abyś nie marnował już więcej naszego czasu”.

Wszyscy zgłosili się w siódemkę. Razem. Rozmywanie odpowiedzialności. Taktyka przeciw aresztowaniu.

Wykorzystują swoją zdecydowaną przewagę liczebną. Nie mów nic o aresztowaniu ich. Zwrócisz tylko uwagę na to, że nie możesz tego zrobić.

„Jak go zabiliście?”

„Powiesiliśmy go za szyję i czekaliśmy, aż przestanie wierzgać. Czy to nie było oczywiste, glino?”

„Niczego cię nie nauczyli w twojej glinoszkółce, debilu?”

Jesteś raczej pewien, że masz za sobą co najmniej dwa lata glinoszkółki i wiele więcej aktywnej służby.

Nauczyli cię dość, żebyś potrafił zgasić takich cwaniaczków. Znokautuj ich celnym spostrzeżeniem.

„Autopsja wykazała, że ręce ofiary nie były związane. Żadnych śladów walki. Jak to wyjaśnicie?”

„Ee... My...” – patrzy na ciebie z jeszcze większym poirytowaniem niż wcześniej. „Słuchaj, nie będę z tobą grał w dwadzieścia pytań, glino. Powtórzę: zabiliśmy go”.

„Tak, ja go znokautowałem” – odzywa się gość z tatuażami, uderzając się w pierś. „Podszedłem od tyłu i dałem mu w łeb. Złożył się jak worek piasku”.

„Właśnie tak, stróżu prawa” – spluwa przez zęby. „A później powiesiliśmy zjeba”.

Zbij ich najpierw trochę z tropu, a potem zobacz, czy to się wszystko trzyma kupy.

Coś tu się nie trzyma kupy, nieprawdaż?

Titus jest twardy jak skała, kilku z pozostałych też, ale...

Najpierw powiedz mi, kto z nich jest twardy.

Alain, który wygląda, jakby był prawą ręką Titusa. Najmniej niespokojny z całej grupy. Ewidentnie nie pierwszy raz przesłuchuje go policja.

Ten mały ze szczurzą gębą też nie pęknie. Wierci się bez przerwy, tak – ale to tyle.

On też. Skupia się na swoim soku pomidorowym czy co on tam ma.

Soku pomidorowym? Zwykłym soku? Takim niealkoholowym? Jaki to ma sens?

Kto pęknie pod presją?

Ten. Poci się obficie i z trudem oddycha. Bardzo sprytnie nie włączali go dotąd do rozmowy. Ewidentnie jest ich najsłabszym ogniwem.

Nawet jedno zdanie może go zmęczyć. Nie wytrzyma długości przesłuchania. Przeciągnij je odpowiednio, a go złamiesz.

Prawdę mówiąc, są zadziwiająco – i zaskakująco – spokojni. Wszyscy w pomieszczeniu. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak zasypałeś ich pytaniami.

Wszyscy? Może choć jeden z nich się jakoś niespokojnie wierci? Pęka pod tym naciskiem?

No... ten. Ale on zawsze się tak wierci, więc nie rób sobie zbyt wielkich nadziei.

„Gdzie się to wszystko wydarzyło?”

„Tu, kurwa, nigdzie indziej” – rozkłada ręce. „Eugene już ci powiedział, że skurwiel zaczął przychodzić do naszego baru...”

„No, typie, nie słuchałeś?”

Wciąż mówią za Titusa, żeby nie musiał brudzić sobie rąk nadmiernymi wyjaśnieniami.

„Tu, kurwa, nigdzie indziej” – rozkłada ręce. „Skurwiel zaczął przychodzić do naszego baru. Prosił się o to”.

„Jak zdołaliście go obezwładnić?”

„Dzięki przewadze liczebnej, dupku, a jak ci się wydaje?” – spogląda na kobietę. „Masz rację, Lizzy. Dość już tu wyjaśniłem”.

Nie, nie dość. Jeszcze nie.

„Panie Dziara, czego użyłeś, żeby znokautować ofiarę?”

„Swojego jebanego łokcia, glino” – patrzy ci prosto w oczy. „W stylu samarskiego boksu”.

Może i kłamie, ale jest w tym dobry. Żadnych gwałtownych ruchów, pośpiechu, zbędnych szczegółów.

Samarski boks, zwany też sam bo, to wyjątkowo brutalny zestaw technik walki jeden na jednego pochodzący z isoli samarskiej. Styl sam bo charakteryzuje się ukradkowością, chytrością i kozactwem.

„Hej, ty!” (Odwróć się do dużego gościa). „Masz jakieś problemy z oddychaniem?”

„Nie” – podnosi wzrok, zaskoczony. Na czole perli mu się pot. Spod ciepłej wełnianej czapki wystaje mu kilka loków.

„No jasne, że ma problemy z oddychaniem – popatrz tylko, jaki jest gruby!” – mężczyzna obok wybucha śmiechem.

„Odpieprz się, Kosior” – wtrąca się postawny szef. „Angus to mocarny facet. Same mięśnie”.

Miej oko na tego „mocarnego faceta”. Prędzej czy później złamie się niczym wyschnięta gałązka.