Rozmowa · Titus Hardie

Nie pozwolą ci dalej ciągnąć tego wątku. Wróć do niego później, kiedy trochę opuszczą gardę.

„W mózgu denata znajdował się pocisk” – oznajmia porucznik, sprawdzając swoje notatki. „Co tam robił, skoro go powiesiliście?”

„Wystarczy tego typu pytań” – wtrąca się kobieta. „Znacie już przyczynę zgonu. Powieszenie”.

„Skoro go powiesiliście, to skąd kula w jego głowie?”

„Niespodzianka, Titus! Powiązałem was z lokalnym handlem narkotykami”.

„Takiego wała” – odchyla się nieporuszony. „Nie ma żadnego »lokalnego handlu narkotykami«. To miejsce jest czyste jak karabin. Wracaj do Jamrock i zapytaj tamtejszych ćpunów, jak czyste są twoje ulice podlegające pod komisariat »41-kilo«”.

„Tak zrobimy. Tymczasem” – wskazuje na południe – „wiedziałeś, że na skrzyżowaniu znajduje się porzucona ciężarówka, którą wykorzystywano do przewożenia składników do produkcji narkotyków między Terminalem B a Jamrock?”

„Wiemy, że Ruby była kierowcą. Wiemy, że to jest wasze powiązanie z nią” – stwierdza, stukając w swój notatnik. „Detektywie, zadasz coup de grace?”

„Nie, ty czyń honory. Zasłużyłeś na to”. (Kiwnij porucznikowi głową).

„Dziękuję” – odpowiada i odwraca się, by spojrzeć mężczyźnie w twarz. „Masz rację, Titusie. Nie ma miejscowego handlu narkotykami – ponieważ jest w całości kontrolowany przez ciebie. To jest twój handel narkotykami”.

„To bardzo interesująca teoria” – stwierdza, pocierając brodę i uśmiechając się. „Ale tak to się chyba robi, teoretycznie. Duży, silny, państwowy monopol wyparłby z ulic detalistów”.

„Tak, stary. Teoretycznie tak się powinno robić. Żeby pozbyć się gangów, dilerów, a nawet niektórych narkomanów”.

„Oczywiście potrzeba by przy tym dobrych, godnych zaufania ludzi, którzy zajęliby miejsce całego tego towarzystwa. Hardych ludzi do zarządzania takim monopolem” – szczerzy zęby. „Dla dobra społeczności, ma się rozumieć”.

Tak, ale to po prostu wypycha wszystkich pozostałych do Jamrock, tak?

„Wciąż jest tu pełno prochów. Tak się składa, że mam ich nawet trochę właśnie w krwiobiegu”.

„Przyjemnej gównianej jazdy, zaćpana glino. My wciąż mamy to pod kontrolą. Wspierasz tylko miejscową ekonomię. To tylko nic nie znaczące utrudnienie”.

„Tak, zawsze będą jakieś pojedyncze przypadki. Ludzie szukają sposobu na zarobek. Ale to drobne płotki. Grubymi rybami zajmują się chłopaki Hardiego!”

„Teoretycznie, oczywiście. Dyskutujemy tu tylko o polityce. Moja odpowiedź na twoje narkotykowe oskarżenia brzmi: Jak śmiesz? Pieprz się!”.

„Dobra. Mam inne pytania”.

„Jakie, kurwa, pytania?”

„A co z tą Ruby? To ona jest ósmą Hardie, która wszystko tu trzyma w garści?”

„Lubisz długie spacery po Mieście Mrzonek, co?” – pyta olbrzym, poprawiając swoją czapkę. „Muszę się napić. Napić piwa. Masz do mnie jakieś mniej teoretyczne pytania, glino?”

Nie daje po sobie poznać, ale musi być pod pewnym wrażeniem. Szybko poskładałeś dużo kawałków w jedną całość.

To jakby mówił „tak”. Potwierdzał wszystko, co powiedziałeś.

Świetnie. Każdy mały kawałek ułatwia ułożenie całej układanki.

„Jeszcze nie, panie Hardie. Na miejscu zbrodni znaleźliśmy odciski ośmiu par butów. Tutaj obecnych jest tylko siedmiu chłopaków Hardiego”.

„Ta ósma Hardie. Ta, której tu nie ma. To ona tu rządzi, nie?”

„Moja odpowiedź to: pieprz się!” – stwierdza i robi krok w twoim kierunku. „Pilnuj swojego nosa. Nie ma żadnego ósmego Hardiego. To ja rządzę na tej cholernej scenie!”

W końcu coś z niego wyciągnąłeś. To się może przydać w przyszłości.

„Wiem, wiem!” – cherlak podnosi z podnieceniem palec wskazujący. „Grubas szedł na czworaka. Jest tak kurewsko spasiony, że zostawił dwie pary odcisków”.

Wbrew pozorom ten konus umie szybko reagować.

„Wracaj dymać swoją matkę, Dennis”.

„Brawo, chłopaki” – odpowiada, po czym zwraca się do ciebie: „Słyszałeś go – to był Angus na czworakach. Masz jeszcze jakieś pytania?”

„Iiiii zaczyna się. Wracamy do starej śpiewki” – wzdycha kobieta.

„Obrzydliwe. Przyznajecie się do zarabiania na truciu swoich własnych ludzi”.

„Wielkie mi co. Ludzie zawsze będą ćpali. Równie dobrze można zadbać, aby było to czyste i zorganizowane”.

„Tak, o to właśnie chodzi w ruchach pracowniczych. O czystość i zorganizowanie. I tak właśnie grają chłopaki Hardiego”.

„Tak, tak sobie wmawiajcie. A ja wiem na pewno, że wciąż jest tu pełno prochów”.

„Nie, nie ma. Jakiś gówniarz i jego ojciec ćpają speed. Wielki mi co. Pewnie biorą ten syf z Jamrock”.

Gówniarz? To Cuno, ten z podwórza.

„Cokolwiek widziałeś, to drobiazg. Spójrz na to szerzej, człowieku. To miejsce jest rajem. I to wszystko dzięki chłopakom Hardiego!”

„Po prostu skierowaliście ich przepływ do Jamrock. Zrobiliście z tego nasz problem”.

„Nie zrobiliśmy niczego. Ale teoretycznie to musi być czyjś problem. Więc równie dobrze może być wasz” – odpowiada, bierze łyk piwa i uśmiecha się.

„Nie wiem” – stwierdza olbrzym, mieszając piwo kolistym ruchem ręki. „Najwyraźniej teoretyczne sprawy nie pobudzają tak moich emocji. A teraz zamierzam napić się piwa”.

„Titus, jestem zachwycona. Gdzie jest ten poziom profesjonalizmu, gdy mowa o innych tematach? Świetnie sobie radzisz. Właściwie nie muszę się wtrącać”.

„Nie wiem, Lizzie. Najwyraźniej teoretyczne sprawy nie pobudzają tak moich emocji” – odpowiada i zwraca się do ciebie: „Skończyliśmy już? Zamierzałem napić się piwa”.

„Dobry pomysł. Ludzie zawsze będą ćpać. W ten sposób można mieć chociaż nad tym jakąś kontrolę”.

„Dziękuję. Teoretycznie, oczywiście. Dziękuję – teoretycznie” – odpowiada, bierze łyk piwa i uśmiecha się.

Wydaje się szczerze zaskoczony twoją odpowiedzią. Pozytywnie zaskoczony.

„Nieważne, wiedziałem, że w życiu by się do tego nie przyznali”. (Odpuść).

„Do czego mielibyśmy się przyznać?” – pyta, wzruszając ramionami. „Może byś się stąd odkuśtykał, detektywie, i trzymał nos z dala od mojego skrzyżowania”.

„Masz rację, nie ma żadnego lokalnego handlu narkotykami. Nie licząc was”. (Wskaż na Titusa).

„Osoba, która nią kierowała, była obecna przy wieszaniu. To ktoś z was. Sprawdziliśmy odciski butów” – oznajmia, stukając w swój notatnik, a potem zwraca się do ciebie: „Detektywie, zadasz coup de grace?”

W twojej głowie pojawia się myśl, nagła jak rozbłysk pioruna na niebie.

Nie. Ten piorun należy do niego. Zostaw to porucznikowi.

„Nieważne, wiedziałem, że w życiu byście się do tego nie przyznali”. (Odpuść).