Rozmowa · Titus Hardie

„W rzeczy samej. Strasznie. Skąd się tam wzięła?” – pyta porucznik ze wzrokiem wbitym w Titusa.

Spogląda na ciebie pobłażliwie. „Na świecie jest tak wiele pocisków i tak wiele głów...”

Wzdycha głośno. „To w sumie logiczne – prędzej czy później jeden z tych pocisków musiał skończyć w jednej z tych głów...”

„To się stanie znowu, wiesz” – stuka się w prawą skroń. „Statystycznie ujmując, rzecz jasna”.

Szanowny panie, byłoby niezwykle dramatycznie wyciągnąć tę kulę i błysnąć im nią przed oczami!

„Myślę, że powieszenie było przykrywką do zastrzelenia”.

„A wiesz, co ja myślę?” – pyta, unosząc palec. „Myślę, że został postrzelony w głowę w dzieciństwie. I jego mózg obrósł pocisk”.

Da się żyć z taką raną. Nie każe ci to dotknąć potylicy i zastanowić się, co możesz mieć tam w środku?

Nie. Pamiętałbyś. Strzelali do ciebie czterokrotnie. Dwa razy celnie.

„Obrósł pocisk, stary...” – Alain ściska palcami nasadę nosa. „To dobre”.

Całe te wygłupy urządzają po to, żeby uniknąć kłamania. Taka technika.

Tylko udają, że to ich bawi. Tak naprawdę nie podoba im się, że o tym wiesz.

„Zastrzeliliście go?”

„Szlag!” – odchyla głowę do tyłu. „To pewnie ja go postrzeliłem. Spiłem się zeszłej nocy. Wiecie, chłopaki, jaki się robię po kilku głębszych...”

„Tak, Glen lubi sobie postrzelać, jak się upije” – cherlak spogląda ci prosto w oczy. „Miej nadzieję, że pozostanie trzeźwy”.

„Tak. Groźby śmiercią” – stwierdza spokojnie. „Mój partner pytał o postrzał przed powieszeniem”.

„Przed? Po? W trakcie?” – kręci wolno głową. „Dobrze radzę nie wystawiać cierpliwości tych mężczyzn na próbę. Zaczynają się irytować”.

Oni nie są ani trochę bardziej zirytowani niż wcześniej. Za to ona jest.

„Nie, chodziło mu o postrzał przed powieszeniem. Czy zastrzeliliście go przed tym, jak go powiesiliście?”

„Przed? Po? W trakcie?” – rozkłada ręce. „To się zaczyna robić niedorzeczne. Powiedzieli już, co się wydarzyło. Nie marnujmy więcej czasu”.

„Spytam jeszcze raz. Skąd to...” (Pokaż im kulę). „...wzięło się w głowie ofiary?”

„O w mordę” – cherlak nachyla się, żeby obejrzeć przypominający kwiat kawałek ołowiu. „Normalnie trzyma ją w torebce na dowody i w ogóle...”

„Może wróć do domu i dodaj to do dowodów. Ci ludzie powiedzieli już, co się wydarzyło”.

„Mówię o czasie przed powieszeniem”.

„Spokojnie, rozpracuję to wcześniej czy później”. (Zakończ).

„W życiu się nie martwiłem, stróżu prawa” – zakłada swoje włochate ręce na piersi, przez chwilę zapominając o piwie.

Nie rozwaliłeś w drzazgi jego pewności siebie, ale gdzieś tam pojawiło się w niej pęknięcie...

„Ciekawe, tak, pewnie nigdy tego nie zrozumiemy... Ale może powiesz mi coś innego?”

„Naprawdę mnie to nie obchodzi” – wzrusza ramionami i zerka przez ramię.

„Bardzo to ciekawe. Skoro go powiesiliście, to skąd się tam wzięła?”

„Rozmawiałem z Evrartem. Zapewnił mnie, że będziesz współpracować”.

„Och, więc poleciałeś do mojej mamusi – i teraz mamusia każe mi się z tobą bawić?” – pyta, spluwając. „Tak, stróżu prawa?”

„A co będzie, jak się nie zgodzimy?” – nachyla się w przód cherlak. „Pójdziesz i na nas naskarżysz?”

„Zmieńmy temat”.

„O nie, Kosior... Uraziłeś jego uczucia” – kpi z ciebie. „Proszę, zadaj swoje pytanka, mały”.

„Bardzo to dojrzałe, panowie. Evrart dał znać, tak?”

„Taa, taa... Dał znać. Myślisz, że co ja tu, kurwa, robię? Gdyby nie szef, to już dawno spuścilibyśmy ci manto”.

„Pozwól, że powiem to jasno i wyraźnie, glino” – odchrząkuje i deklamuje: „Dzień dobry, funkcjonariuszu! Jestem Titus Hardie, a to są moje chłopaki. Chłopaki Hardiego. W czym możemy ci pomóc?”

Rozlega się wybuch śmiechu. Dla tych ludzi Titus Hardie jest jak złoty cielec. Chcą śmiać się z jego dowcipów, zanim skończy je opowiadać. To urodzony przywódca.

Trzeba by mieć armię, żeby zmusić Titusa do posłuszeństwa, ale fakt, że Evrart udzielił ci poparcia... ewidentnie miał na niego pewien wpływ.

„W życiu bym na nikogo nie doniósł”.

„Za to ja jak najbardziej” – wtrąca od niechcenia, jakby komentował pogodę.

„Typowy pinglarz. Urodzony donosiciel” – kręci głową z urazą i kontynuuje.

„Evrart dał znać, że się znowu pojawicie. To jedyny powód, dla którego jestem wobec was taki cierpliwy. Tylko nie przeginajcie”.

„Kapusie kończą na kosie, a nie widzę, żeby cię łatali, chociaż pewnie kilka szwów by ci nie zaszkodziło” – stwierdza, mierząc cię wzrokiem.

„Staruszek dał znać, że się pojawisz. To dlatego jestem wobec ciebie taki cierpliwy. Tylko nie przeginaj”.

„Irytuj mnie dalej, to może się przekonasz, konusie”.

„Pozwolisz mu tak do mnie gadać, Titus?” – z poczuciem krzywdy odwraca wzrok na wielkoluda.

„Niech no pomyślę...” – chichocze. „Taa. Chyba pozwolę, pizdo jedna”.

Odwraca się znowu w twoim kierunku. „Staruszek dał znać, że się znowu pojawisz. To dlatego jestem wobec ciebie taki cierpliwy. Tylko nie przeginaj”.

„Wciąż nie wyjaśniłeś, skąd wzięła się kula, którą znalazłem jego głowie”.

„Wiesz, przez całe to gadanie o kulach i głowach mam wrażenie, że masz ochotę skończyć z taką w swojej”.

„O, zdecydowanie mają na to chęć” – kląska językiem. „Słucham Kanału 8. Gliniarzom życie niemiłe”.

„O, zdecydowanie ma na to chęć” – kląska językiem. „Słucham Kanału 8. Gliniarzowi życie niemiłe”.

„A jak ma się do tego wszystkiego kula w jego głowie?”

„Hę?!” – łyk piwa ułatwia mu przełknięcie zaskoczenia.

„Titus podał już przyczynę zgonu. Powieszenie. Dlaczego tak trudno ci to zrozumieć?” – zadaje retoryczne pytanie.

Wcięła się, żeby Titus nie musiał odpowiadać.

...albo kłamać. To coś, w czym zapewne nie jest zbyt dobry.

„Jeśli nastąpiły jakieś pośmiertne obrażenia, to wasz problem. Nie pozwolę na krzyżowy ogień pytań”.