Rozmowa · Titus Hardie

„Znalazłem kogoś, kto widział powieszenie. Świadka”.

„Świadek?” – wysoki mężczyzna pyta, zakładając ręce na piersi. „Chuja masz, a nie świadka. Miejscowi nigdy by z tym do ciebie nie przyszli”.

„Zwykła psia taktyka, Titus. Zaraz ci powie, że jeden z nas już wsypał pozostałych i jest objęty programem ochrony świadków”.

„Mój świadek nie jest stąd”.

Titus drapie się po potylicy i pyta: „W takim razie słuchamy. Kim jest ta tajemnicza osoba?”

Nie jest przestraszony nagłym pojawieniem się świadka. Ale zaskoczony już owszem.

Nie muszę tego chyba nawet mówić, ale pamiętaj: nie zdradzaj jego imienia.

„Powiedzmy, że to wysokiego stopnia urzędnik rządowy. I na tym poprzestańmy”.

„Taa, jasne... Nie uchowałaby się przed nami żadna wtyka MI w naszym mieście” – odpowiada, zerkając przez ramię na swoich ludzi. „Niezła próba, co nie?”

MI to skrót od „Moralintern”. To z kolei skrót od Międzynarodówki Moralistycznej, rządzącej Revacholem koalicji.

„Widziałem już to gówno miliony razy, Titus. Zarzucanie przynęty. Są zdesperowani” – odwraca się do ciebie. „No, powiedz, glino, jakich wariactw ci naopowiadał?”

„Świadek powiedział, że widział dwójkę ludzi pochodzenia areopagickiego. I jednego Meska”.

„Areopagickiego?” – wybucha śmiechem. „Szefie, on chyba ma na myśli mnie i Theo”.

„No tak...” – Titus kiwa głową. „Co ci nie pasuje? Eugene, Theo i Alain też tam byli. Mówiłem ci już – wszyscy tam byliśmy”.

„Świadek mówił, że wyglądało to jak surrealny spektakl”.

„Te miękkie fiuty z MI i ich kulturalny język” – mówi Mesk i spluwa gniewnie na ziemię. „Wszystko to dla nich surrealny spektakl albo wysublimowane coś tam. To nic nie znaczy”.

„Chodzi o to, że cała ta scenka była zbyt długa. Jak z jakiegoś filmu”.

„Z czym ten typ ma problem?” – mówi konus do wszystkich i do nikogo. „Przepraszamy, że akcja nie była odpowiednio wartka. Jakoś nie tym żeśmy byli akurat zajęci”.

„Kosior – nazywasz się Kosior, tak?” – pyta, ale nie czeka na odpowiedź. „Wydawało mi się, że coś się nie klei w tej historii o linczu. Teraz wiem, że tak jest”.

„Wiesz dokładnie gównooooo!”

„Wiem, że kłamiesz, Kosior” – stwierdza, zapisując coś w swoim notatniku.

Nie rozbiłeś ich fortecy, ale zdołałeś nieco wstrząsnąć jej załogą.

„Chodzi o to, że cała ta scenka była zbyt długa. Jak z jakiegoś filmu”.

„To mi absolutnie nic nie mówi” – stwierdza, pociągając łyk piwa z puszki. „Brzmi jak jakieś wymyślone gówno”.

„Właściwie to nic”.

„Świetny świadek!” – naprawdę musiało mu zaschnąć w gardle, bo bierze potężny łyk piwa.

No dobra, może nie masz poczucia, jakby to cokolwiek dla nich zmieniło, ale muszą się odrobinę niepokoić. Wszyscy boją się świadków. Świadek – to straszne słowo.

Tyle starań, żeby ukryć, że nie podoba im się twoja wiedza na ten temat.

„Dość już o tym świadku”.

„Tak, nie mówmy już o Charlesie Villedrouin z Rue de Saint Ghislaine 33-B”.

Porucznik szepcze prawie bezgłośnie: „Szlag...”

„Jak chcesz, koleś. Marnujesz nam tylko czas tym kitem”.

„Niezły świadek... Też tak robiłem. Wymyślałem jakiś kit, a później wciskałem go ludziom. Żeby zobaczyć, jak zareagują. Nie trzeba do tego kończyć gliniarskiej szkoły”.

„Po chuja chodzić do szkoły? Nigdy nie chodziłem do szkoły i świetnie sobie radzę!”

„Robisz cholernie dobrą robotę, stary! Cholernie!”

„Świadek powiedział, że zbliża się koniec, wielki rozpad. Wszyscy obrócimy się w obłoczek pary”.

„Wyparujemy, co?” – zerka na Alaina. „To by się zgadzało”.

„Do protokołu – który muszę spisać później wieczorem – wyjaśniam, że świadek nie złożył nam żadnych zeznań związanych z apokalipsą”.

„Patrzcie no, jakich świetnych komików ma MOR. Kiedy nam się trafią takie zgrywusy?”

„Świadek powiedział, że wieszanie odbyło się w niezwykłej ciszy. Żadnych krzyków czy zamieszania”.

„To wy, dupki, obnosicie się z hałasem godnym orkiestry dętej. Chłopaki Hardiego działają w ciszy”.

„Tak, to jakby wam zakładali krowie dzwonki, zanim wyjdziecie na ulicę” – mówi prowokacyjnie. „O co chodzi z tymi dzwonkami, policmanie?”

Unikają odpowiadania na to pytanie.

„Myślałem, że będziecie pili i śpiewali piosenki o linczowaniu. Co to za grobowa cisza?”

„Piliśmy!” – stwierdza, rozglądając się. „Co nie, chłopaki? Dałem nieźle w palnik. Byłem napruty jak bela”.

„Jasne. Przekonałeś mnie, Glen” – przytakuje sarkastycznie. „Nie ma w tym nic podejrzanego. Najzwyklejsze wieszanie”.

W dziesiątkę! Glen rozgląda się niespokojnie. Porucznik trafił w czuły punkt.

Nieważne.

Tak, oczywiście. Bądź uprzejmy dla podejrzanych...

Cholera, wykręcili się z tego. Spróbuj jakoś... podejść ich inaczej, jak możesz.

„To, Charles Villedrouin, wysokiego stopnia urzędnik rządowy z Rue de Saint Ghislaine 33-B”.

Niemal widzisz krew ścinającą się w żyłach porucznika. Jednak jakimś cudem nadal milczy.

Nie tylko jego imię, ale i adres... Jesteś cholernym głąbem.

„Więc to jakaś menda Moralinternu” – stwierdza z wyrzutem. „Co ci powiedział? Założę się, że przydarzyła mu się martwa dziwka, skoro trafił do Martinaise”.

„To, kim jest, nie ma żadnego znaczenia”.

„Jest tak, jak mówiłeś, Al” – zwraca się do mężczyzny po swojej lewej. „Glina wymyśla to wszystko na poczekaniu. Nie ma żadnego świadka”.

„Zostawmy to może”.

„Kwestię twojego wymyślonego świadka?” – Titus pociera brodę. „Taa, zmieńmy temat, zanim zrobi się niezręcznie”.

„Otóż znalazłem właśnie w głowie wisielca kulę”.

„Kulę, mówisz?” – klepie się po potylicy. „Strasznie to ciekawe”.