Rozmowa · Titus Hardie

„Gliniarz nadciąga...” – uśmiecha się pod nosem. „Czego chcesz?”

„Jeszcze kilka pytań co do taśmy, zanim pójdę jej posłuchać...”

„Taa? Co z nią?”

„Co jest na tej taśmie?”

„Co na niej jest? Nazwaliśmy ją »Megamiksem Strzeleckim«. Dowiesz się, dlaczego, jak ją odsłuchasz”.

I to jest bardzo ciekawe. „Strzelecki” brzmi intrygująco.

„Strzelecki” wiąże się z oryginalną nazwą „Doorgunner Megamix” – „door-gun” to rodzaj działka montowanego do wrót transportowych statków powietrznych. Mają w zwyczaju zabijać nim cywilów. Głównie rolników.

„Gdzie mogę tego posłuchać?”

„Na pewno znajdziemy jakiś magnetofon” – szepcze porucznik.

„»Gdzie mogę tego posłuchać?«” – przedrzeźnia cię. „Może spróbuj ją se wsadzić w dupę, geniuszu?!”

„No, odtwórz sobie w dupsku, pierdolcu!” – jego głos rozbrzmiewa niczym grzmot w małym pomieszczeniu.

„Na pewno znajdziemy jakiś magnetofon. To nie problem” – powtarza spokojnie ściszonym głosem.

W twoim pokoju był magnetofon, ale może być zbyt zniszczony...

„Dobra już, dobra... Dajcie kolesiowi spokój. Od razu widać, że facet wymaga specjalnej troski”.

„Co ma mnie obchodzić jakaś taśma? Okłamaliście mnie”.

„Nie obchodzi cię dowód?” – pyta, a jego powieka drga. „To co z ciebie za glina, do chuja?”

„Takie są świnie, T – ich nie obchodzi prawda, tylko czy kogoś skażą. Nawet zliczają sobie, kurwa, punkty na swoich tablicach”.

„Nie odhaczysz mnie sobie na swojej tablicy. Jeśli nie odsłuchasz tej taśmy, to nie mamy o czym ze sobą gadać”.

Masz mnóstwo pytań. Jeśli zadasz je teraz, będą tylko gadać o tej taśmie. Wysłuchaj jej, to nie będą się mogli nią zasłaniać.

„Pójdę posłuchać taśmy”.

„Tak zrób, stróżu prawa”.

„Skąd masz tę taśmę?”

„Myślisz, że wpakowaliśmy się w to gówno na oślep? Nie tylko MOR wie, jak podsłuchiwać ludzi – nie uczą tego na uniwerku”.

Na niektórych kierunkach uczą. Kryptoanalizie, łączności radiowej...

„A więc założyliście im podsłuch? Jak?”

„Mamy maszyny” – kiwa głową. „Robimy w logistyce – ty myślisz, że jak niby działa port? To zaawansowane rzeczy są”.

„Zrozumiano – podsłuchiwaliście ich komunikację” – stwierdza porucznik, zapisując coś w notatniku. „Jak długo?”

„Na długo przed tym, jak ich szef zaczął dyndać na drzewie”.

„Później zrobiło się cicho i spokojnie”.

„Dobrze, rozumiem”.

„Postaraj się tylko nie robić sobie dobrze do tej myśli”.

„W takim razie który z was zajął się tą skomplikowaną radiową robotą?”

„Nie jest skomplikowana” – mówi olbrzym, dysząc. „Siedzisz po prostu cały dzień w dziupli i spisujesz, co mówią. Gorąco tam jak w piekle”.

„Nie umniejszaj sobie, Angus. To ważne zadanie” – szef grupy bierze piwo w dłoń i wznosi je w geście toastu.

„Tak, stary, jesteś jakimś radiowym geniuszem czy coś. Te notatki są naprawdę dokładne. Są indeksowane i w ogóle”.

„Od jak dawna podsłuchiwaliście ich rozmowy?”

„Tak się składa, że w dziedzinie wywiadu i podsłuchu można mieć nawet kilka uniwersyteckich specjalizacji”.

„Taa, i może jeszcze to twoja specjalność? Mądrala...” – rzuca i zerka w lewo. Stoi tam piwo, o którym zapomniał.

Piwo.

„Na razie wystarczy. Wrócę lepiej do śledztwa”. (Zakończ).

„Nie zapomnij swojej taśmy, stróżu prawa” – odzywa się, popychając małą taśmę swoją ogromną dłonią w twoim kierunku. „Z pozdrowieniami od Titusa Hardiego”.

(Zostaw taśmę). „Nie, dzięki, Titus. Bez niej załatwię to lepiej”.

Gapi się na ciebie, jakbyś obrzucił go swoimi najgorszymi wyzwiskami. „Że co? Co to miało być, do kurwy?”

„Przepraszam, to był tylko lapsus. Wezmę tę taśmę”. (Weź ją).

„To dobrze. Miło to słyszeć” – odpowiada, poprawiając klamrę swojego paska. „I zatrzymaj ją sobie – może kiedyś przyda ci się, przypominając o ludzkiej brzydocie”.

„Zamknę tę sprawę bez słuchania taśmy”. (Nie bierz jej).

„Odpuść, Titus” – wtrąca się kobieta, unosząc dłoń, jakby chciała odciągnąć od ciebie uwagę olbrzyma. „Jestem pewna, że jej nie potrzebuje”.

Jego gniew wybucha płomieniem. Oto nadchodzi! Popielna apatia z cyklu mam dość.

Widzisz, jak wściekłość w jego oczach wypala się – temat jest dla niego skończony. „Jasne. Jasne, stróżu prawa. Rób, co chcesz” – odpowiada. Otwiera puszkę, napełnia kufel i wypija wszystko duszkiem. „Ja urżnę się do nieprzytomności”.

(Weź taśmę). „Dobra, posłucham jej”.

„Tak zrób” – odpowiada, poprawiając klamrę swojego paska. „I zatrzymaj ją sobie – może kiedyś przyda ci się, przypominając o ludzkiej brzydocie”.

„Wysłuchałem taśmy i zamierzam porozmawiać o niej z Klaasje”.

„Mądry chłopiec. Tak zrób”.

„Niespodzianka. Natknąłem się na coś obciążającego”.

„»Obciążającego«... To słowo używane przez dorosłych” – odpowiada, odstawiając swoje piwo.

Okaż władczość.

„No dobrze, rozmawiałem z Klaasje na temat taśmy”.

„Chcę porozmawiać jeszcze raz o wieszaniu”.

„Znowu? Poproś tego trupa o autograf – najwyraźniej jesteś jego największym fanem”.

W pomieszczeniu rozlega się wybuch śmiechu. Niewielki mężczyzna śmieje się najgłośniej. „Dobre, Titus!” – mówi przymilnie.