Rozmowa · Titus Hardie

„Rozmawiałem z Joyce. Kumple tego powieszonego najemnika chcą was dopaść”.

„Taa?” – nie wygląda na zmartwionego. „Ci przyjaciele to członkowie jego oddziału z Krenel?”

„Wolałbym nie musieć pobić mu babci” – w pomieszczeniu rozlega się chichot. Niektórzy z mężczyzn odstawiają piwo.

Nerwowy chichot. Adrenalina leje się strumieniem.

Titus zrobił, co mógł, ale jego ludzie są jednak niespokojni.

„Tak, formują jakiś trybunał. I przyjdą tu po was”.

„Tak się kończy branie prawa we własne ręce. Inni też zaczynają to robić”.

„Niech przyjdą!” – krzyczy blondyn siedzący po drugiej stronie baru. „Chłopaki Hardiego są, kurwa, na miejscu!”

„Słyszałeś go – jesteśmy na miejscu” – wskazuje ziemię. „Jesteśmy uzbrojeni, mamy za sobą całą dzielnicę, a Glen... Glen jest konkretnie popieprzony”.

„Tak, to dobrze nasmarowana maszyna do zabijania!” – klepie blondasa po ramieniu.

Nastrój się poprawia. Czują pewność siebie. Są gotowi spuścić łomot choćby i plutonowi najemników.

„Okej”. (Zakończ, wzruszając ramionami).

„Co ma znaczyć to »okej«?” – zrywa się lekko do przodu.

„Ma znaczyć »dobra, będziecie mieli po swojej stronie jeszcze jedną spluwę«. Jak już ją znajdę, bo zgubiłem”.

„Nie potrzebujemy ciebie ani twojej zgubionej spluwy. Wszyscy mamy własne spluwy” – odpowiada, prawie oblewając cię swoim piwem. „Zostaniemy przy nich, jeśli nie masz nic przeciwko”.

„Z bronią czy bez i tak będziecie potrzebowali pomocy” – stwierdza porucznik, patrząc Titusowi prosto w oczy. „My ją wam oferujemy”.

„Okej, przyjmuję ofertę” – odpowiada, z trzaskiem rozciągając mięśnie barku. „Ale uwierzę, jak zobaczę”.

Docenia ją, ale nie może jej przyjąć bezwarunkowo.

„Ma znaczyć »dobra, dacie radę – jest was więcej«”.

„A żebyś wiedział” – kiwa głową. „To nie pierwszy raz. Co nie, chłopaki?!”

„A jak! Zaprawieni w boju miejscy żołnierze. Mamy spluwy i rezerwy”.

„No... Mamy rezerwy” – kiwa nerwowo głową. „Możemy wezwać posiłki”.

Ten typek da nogę jako pierwszy.

„Ma znaczyć »okej, to was, kurwa, załatwią«, Titus”.

„Nie” – odpowiada, potrząsając piwem w twoim kierunku. „Wynoś się stąd z tą swoją negatywną energią”.

Bardzo mu się nie podoba, że tak bawisz się ich nerwami, skoro jutro może czekać ich walka.

„Chodziło mu tylko o to, że sytuacja jest poważna”.

„Nic dziwnego, że gliny każdego dnia padają jak muchy – nie da się iść na wojnę z takim nastawieniem”.

„Ma znaczyć »dobra, będę po waszej stronie, jak już przyjdą«”.

„Taa...” – prycha. „Postaraj się nie wchodzić nam w drogę, gdy zaczniemy spuszczać im manto!”

Chyba rozpęta się piekło?

Manto czy piekło, ewidentnie będzie wdzięczny za wszelką pomoc.

„Ma znaczyć »dobra, będę do was pruł razem z nimi«”.

„Nie, nie będzie” – wtrąca się porucznik, poprawiając swoje okulary. „To pewnie jakiś żart”.

„Zabawne. Uważaj, żebyś nie oberwał zbłąkaną kulą”.

„Joyce twierdzi, że się zbuntowali. Nikt ich nie kontroluje”.

„Wielka mi, kurwa, niespodzianka...” – mamrocze. „Zatrudniają szurnięte szumowiny, uzbrajają je po zęby, a później puszczają luzem w mieście. Czego się spodziewali?”

Bardzo dobrze się na to przygotował. Musiał. Żeby trzymać w ryzach strach.

„Najemnicy mają broń automatyczną”.

„Też mamy broń” – stwierdza, rozchylając poły swojej kamizelki, aby pokazać ci kaburę. „Mamy Istery 50, Zielegery – Glen ma w domu wielolufowe działo...”

„Przebiją pancerz ceramiczny?”

„Pewnie niedługo się przekonamy, co nie?”

To nie była wypowiedź pewnego siebie człowieka.

„O czym się przekonamy? Że nie przebiją?”

„Taa, jakbyś kiedykolwiek walczył z kimś w ceramicznym pancerzu...” – bierze łyk piwa, aby odczekać na właściwy moment, po czym próbuje mieć ostatnie słowo.

„Nie widziałeś nawet kompletnego zestawu, co? Ja widziałem i nie zapewnił tej łajzie nieśmiertelności”.

„Obyś miał rację. Dla waszego dobra”.

„W czym?” – pyta, patrząc wyzywająco. „Że pociski kalibru .50 przebijają to gówno? Tak, mam rację”.

„No dobra, skoro Glen ma w domu wielolufowe działo, to pewnie nic wam nie grozi”.

„To cacko ma siedem luf. I jeden spust. Resztę policz sobie sam”.

Wynik wyliczeń to jeden trup, a potem dłuuuuugie przeładowanie. Ale co tam.

„Wiecie, że jeden serajski szerszeń olbrzymi potrafi zabić czterdzieści pszczół w minutę?”

„...i co to ma, kurwa, do rzeczy?”

„Wy jesteście pszczołami, a oni szerszeniem”.

„Nie jesteśmy pszczołami, tylko ludźmi. Socjalistami!”

„Spokojnie, E, on próbuje zbić cię z tropu” – odpowiada, po czym zwraca się do ciebie: „O co ci chodzi? Chcesz nastraszyć moich ludzi?”

„Nic”.

„Żebyś wiedział, że nic. To nie jest pieprzone terrarium. To Martinaise”.

Terrarium? Bardzo chce ocalić z tej rozmowy cokolwiek.

„Ten cały Krenel to nic dobrego. Wiecie o tym, nie?”