Rozmowa · Titus Hardie

„Rozmawiałem z Evrartem. Zapewnił mnie, że będziesz współpracować”.

„Pójdę stąd już”. [Odejdź].

„No dobra. Porozmawiałem z Klaasje. Teraz muszę pogadać z Ruby”.

„Dlaczego?” – pyta, odchylając się i przyglądając ci się z ciekawością.

„Powiem wprost: jest następnym ogniwem łańcucha prowadzącym do zabójcy najemnika”.

„Zdaje się, że robisz z niej podejrzaną w tej sprawie. Nie na mojej warcie”.

„Ruby jest jedną z nas. Nie wrzucimy jej pod walec parowy Moralinternu. Jebać to!”

„I ciebie też jebać, moralistyczny p***le!” – kiedy wypowiada ostatnią sylabę, rzuca spojrzenie na Titusa. Wielkolud wzdycha.

„Ruby zniknęła. Każdy, kto ukrywa się przed policją prowadzącą śledztwo w sprawie morderstwa, staje się podejrzanym. Przecież wiecie, jak to działa”.

„To zdecydowanie za mało. Nie chcę być niemiły, ale jesteśmy trochę zajęci. Jeśli nie masz porządnej hipotezy, która łączyłaby z tym Ruby, to najlepiej będzie, jak już sobie pójdziesz”.

„Chyba jednak zostaniemy, Titusie. Zdziwiłbyś się, jak szybko znaleźć można nowy trop, gdy nie przestaje się szukać”.

Kątem oka widzisz, jak w krzaki wlatuje mały ptaszek. Zaraz za oknem. Za plecami Titusa.

„Chyba jednak zostaniemy, Titusie. Nie rozmawialiśmy jeszcze nawet z przedstawicielką firmy – powinniśmy to zrobić” – zwraca się do ciebie. „O ile wiem, jest na pomoście... Na północny zachód stąd”.

„Może Wild Pines zaoferuje nam pomoc, skoro ci tutaj nie chcą? Może nie. Tak czy inaczej, wkrótce będziemy mieli dość, by oskarżyć waszą Ruby”.

Nie. Może jednak zostaniesz tu dłużej? Rozejrzyj się. Znajdź kogoś z firmy, zobacz, co ma do powiedzenia? Może oni jakoś pomogą? A potem wróć do sprawy.

„To żaden dowód, tylko prawniczy bełkot. To nawet nie jest porządna hipoteza” – krzyżuje ręce na piersi. „Nie chcę być niemiły, ale próbujemy się zrelaksować, więc może byś się odpierdolił?”

„Zniknęła, a każdy, kto ukrywa się przed policją prowadzącą śledztwo w sprawie morderstwa, staje się podejrzanym. Tak to działa”.

„Widziałem ją w wywołanej laudanum delirce. Paranormalny instynkt szepce jej imię w moje ucho”.

„Podejrzewam, że zabiła ofiarę. Dlatego”.

„Zdaje się, że próbujesz zrzucić tę stertę łajna na byle kogo – i teraz wziąłeś na celownik Ruby. Nie na mojej warcie”.

„Szykuje się wojna domowa i zapobiec jej można tylko poprzez rozwiązanie tego morderstwa. A to oznacza rozmowę z Ruby”.

„Bo jest waszą prawdziwą przywódczynią”.

„Masz coś nie tak pod sufitem, glino” – jego uśmiech skrywa nagły wybuch gniewu. „Jestem jedynym przywódcą odpowiedzialnym za ten oddział – albo przyjmiesz to do wiadomości, albo spierdalaj”.

Ile razy muszę ci powtarzać...

„Tak, spierdalaj!”

„Słuchaj, musiałem kogoś o to obwinić i wybrałem ją”.

„C-co ty wygadujesz?” – obraca się do Titusa. „Ruby jest po prostu kolejnym logicznym ogniwem w śledztwie. Gdyby udało nam się z nią porozmawiać, to moglibyśmy skreślić ją z listy podejrzanych”.

„Czyli potrzebujesz kozła ofiarnego?” – z głosu Titusa znika napięcie. „Trzeba tak było mówić od razu, stary! Bierz Glena!”

„Ej, ja nie... O, okej...” – Glen wybucha śmiechem. „Właśnie! Bierz mnie!”

„Nie, stary” – mówi Eugene, podnosząc rękę. „Przypnij to mnie. Wrób mnie w to porządnie, panie Prawo i Porządek!”

„Przestańcie. To strata czasu” – przerywa im wzburzonym głosem. „Chyba uzgodniliśmy już, że trzymamy się razem”.

„Jest podejrzaną w innej sprawie, którą się zajmuję. Przemyt narkotyków”.

„Chcę jeszcze raz omówić kilka spraw związanych ze zniknięciem Ruby”.

„Taa? Co z nim?”

„Niespodzianka – powiązałem was z lokalnym handlem narkotykami”.

„Rozmawiałem z Joyce. Kumple tego powieszonego najemnika chcą was dopaść”.

„Klaasje twierdzi, że nie została zgwałcona”.

„Szlag!” – oczy wielkoluda wychodzą z orbit, a żyły nabrzmiewają. „Wiedziałem, że nie można ufać tej pieprzonej kurwie!”

Kurwie, tak? Coś często pada dzisiaj to słowo. Z ust przerażonych mężczyzn. O co by nie chodziło, trafiłeś w czuły punkt. Jest zły. Nie, to coś więcej. Czuje się zdradzony.

„Żeby było jasne...” – wtrąca się zdecydowanie. „Titus Hardie nie stwierdził, że poszkodowana była dziwką. Nie powiedział też nic o ufaniu jej”.

„Cicho bądź i nie wtrącaj się do tego, Liz!” – odwraca się z powrotem w twoim kierunku. „On ją zgwałcił. Całkiem mu odjebało. Pojęcia nie masz!”

„To zwykłe wyparcie, dupku. Nie rozumiesz, czym są traumatyczne przeżycia. Wyrzuca je z głowy. I ni chuja ci nie ufa”.

„Tak, wiesz, to wariatka” – mówi ostrożnie mężczyzna o szczurzej twarzy. „Szurnięta sucz. Znasz takie, nie? Pojebana jest”.

Odwracają twoją uwagę. Nie pozwól na to.

„Tak właśnie myślałem, fakt... że jest odrobinę szurnięta...”

„Słuchajcie. Ona nie została zgwałcona” – głos porucznika zaczyna zdradzać jego wzburzenie. „Zeznania świadka były jednoznaczne”.

„Stróżu prawa...” – cedzi przez zaciśnięte zęby – „...zaczynam tracić pieprzoną cierpliwość. Mówiłem, że masz jej nie przyciskać”.

Jego dłonie zaciskają się w pięści.

„A ty i tak ją przycisnąłeś” – coś w nim pęka. Robi krok w twoim kierunku. „Zaraz cię, kurwa...”

...jebnę. Unik!

„TITUSIE HARDIE!” – jej głos rozlega się z mocą ostrzegawczego wystrzału.

Udało się. Titus się cofa. Wszyscy opuśćmy pięści.

Szlag. Nikt, nie będzie ci mówił, że masz opuścić pięści!

„Evrart wysłał mnie osobiście, abym się tym zajęła. Jeśli sprawy potoczą się w niewłaściwym kierunku, to wszyscy będziemy mieli przesrane, ale ty, Titusie Hardie, trafisz do piachu. Wyraziłam się jasno?”

Kiedy jest zła, podkreśla w wymowie głoskę „s”. Nadaje to jej głosowi nieco hipnotycznych właściwości. Gdy mówi, prawie nie porusza ustami.

Szczerze mówiąc, trochę to przerażające.

Ktoś musi interweniować i rozładować napięcie. Druga osoba w hierarchii.

„Słuchaj, glino” – facet z tatuażami pstryka palcami, żeby zwrócić twoją uwagę. „Wiemy, że ten zabity skurwiel był gwałcicielem i mordercą. Mamy nagrane na taśmie, jak się do tego przyznaje”.

„Pokaż mu ją, T” – mówi, odwracając się do wciąż dyszącego ciężko Titusa. „W końcu co nam to szkodzi?”

„Masz, palancie!” – z hukiem kładzie taśmę na stole. „Posłuchaj sobie tego i zobaczymy, czy dalej będziesz twierdził, że ten żołnierz apokalipsy był niewinny”.