Rozmowa · Titus Hardie

„Klauny nadal kręcą się po okolicy... O co chodzi tym razem?”

„Samotny klaun... Jaki smutny widok” – wzdycha. „Czego chcesz?”

„Wygląda na to, że cyrk wyjechał z miasta, ale klauny zostały” – Titus nie wygląda na zachwyconego twoim widokiem.

„Teraz możesz powiedzieć, co masz do powiedzenia” – oznajmia mężczyzna o szerokich barach, wskazując na ciebie puszką piwa.

Nawykł do wydawania rozkazów i tego, że są one natychmiast wykonywane. Nie powinieneś go słuchać.

Nosi się wraz ze swoimi ludźmi jak jakieś olbrzymy. Jeśli mają cię wziąć na serio, musisz udowodnić, że nie jesteś ułomkiem.

„Detektywie” – porucznik zwraca się do ciebie ostrym tonem. Zostawia to tobie.

Najlepszy funkcjonariusz pięćdziesiątego siódmego rozgląda się po pomieszczeniu, zostawiając rozmowy tobie. Ufa ci. Może wbrew własnemu rozsądkowi, ale jednak ufa.

„Musimy pogadać o tym człowieku, którego powieszono na tyłach”.

„Więc to o niego chodzi?” – rozgląda się. „Prawdziwy przystojniak...”

„Nie spieszycie się coś. Czekacie, aż ładnie dojrzeje czy jak?”

„Prawdziwy z niego teraz elegancik. Naprawdę gorąca partia!” – przytakuje Glen. „I zapaszek też ma elegancki”.

„CZAS WSTAWAĆ DO ROBOTY W FABRYCE GÓWNA!”

„Spokojnie, chłopaki... Tych woźnych czeka niezła zabawa. Ja nie wziąłbym się za to, nawet jakby mi dawali milion w gotówce...” – uderza się ręką w czoło.

„Zadaj swoje pytania. Lepszej okazji nie będzie”.

Ci goście to tacy maczo, że przyznaliby się nawet do morderstwa z premedytacją. Spytaj, czy to oni.

Policz ich najpierw – porównaj ich liczbę ze śladami na podwórzu. Jest spora szansa, że będzie ich po równo.

Pytania? Srał je pies. Dowal się do tego wielkiego fiuta. Czas na fizyczną konfrontację.

Albo... jeszcze do niego nie startuj. Poczekaj. Być może później będziesz musiał udowodnić mu swoją wartość. Jak ci się nie uda, zrobienie tak może zapewnić ci drugą szansę!

„Najpierw musimy porozmawiać o twoim zachowaniu”.

„Nieźle... MOR przysłał nam gliny z wielkimi kutasami”.

„Gliny z naprawdę wielkimi kutasami. Patrzcie tylko, jak im się bujają na wietrze”.

„Patrzcie, jakiego wielkiego kutasa ma ten glina. Wielkiemu kutasowi się nie gada, co ma robić”.

„W wodzie w Jamrock musi być jakieś świństwo” – mówi w zamyśleniu.

„Taa... Porosły im od tego naprawdę wielkie kutasy”.

„Taa... ekhm...” – kończy temat.

„Słyszeliście, chłopaki?” – mężczyzna rozgląda się wokół. „Wygląda na to, że MOR przysłał nam glinę z wielkim kutasem”.

„Nie będziesz mi mówił, co mam robić” – przedrzeźnia cię. Tłum znowu wybucha śmiechem...

Nic jeszcze nie mów.

„Ej... Ej, zasrańcu!!! Głuchy jakiś jesteś?! Szef do ciebie gada!”

Nie pozwól, szanowny panie, aby ich stękanie zakłóciło twój spokój. To tylko zwykłe kmioty.

Skrzyżuj ręce na piersi.

„Co on, jaja sobie robi...? Typek jest naćpany czy jak?” – konus spogląda na swoich kumpli z niedowierzaniem.

„Ej, dupku, tutaj! Mówimy do ciebie!”

„Szukamy Titusa Hardiego” – porucznik obraca się w kierunku mężczyzny o szerokich barach znajdującego się przy końcu stołu.

„Musimy pogadać o tym człowieku, którego powieszono na tyłach”.

„Więc to o niego chodzi?” – rozgląda się. „Prawdziwy przystojniak...”

„Nie spieszyło wam się, co?” – spogląda na Titusa, wyczekując aprobaty. „Czekaliście, aż ładnie dojrzeje czy jak?”

„Prawdziwy był z niego elegancik dyndający na drzewie... I zapaszek też miał elegancki”.

„Nie mam pojęcia, czemu to zrobiliście” – stwierdza, rozkładając ręce. „Ja zostawiłbym go na tym drzewie. Musicie naprawdę lubić sprzątanie po innych”.

Rozmowa jest zbyt czcza, żeby do ciebie docierała. Unieś głowę i wlep wzrok w dal niczym książę.

„Najpierw musimy porozmawiać o twoim zachowaniu”.

„Musimy pogadać o tym człowieku, którego powieszono na tyłach”.

„Musimy pogadać o tym człowieku, którego powieszono na tyłach”.

„Patrzcie, wrócił szurnięty policjant” – stwierdza na twój widok i bierze łyk piwa.

Drobny mężczyzna wykonuje gest udający strzelanie sobie w łeb. Widzisz, jak jego szczurzą twarz wykrzywia udawana rozpacz. Palcami dotyka skroni.

W powietrzu rozlega się śmiech. Spróbuj się tym razem nie zabić.

„Po prostu ją stąd wywlokłeś, co? Zimny drań...” – stwierdza, wpatrując się we frontowe drzwi. „Nie sądziłem, że cię na to stać...”

„Że stać mnie na co? Na aresztowanie jej?”

„Tak, bezwzględny sukinsynu” – kiwa głową. „Mnie na to nie stać – zawsze puszczam takie ślicznotki wolno. Mam miękkie serce”.

„Tak, jak wtedy, co puściliśmy wdowę po starym Clancym”.

„Albo Denisse, tę laskę z jadłodajni! Ta to miała donice...” – mówi nieomal żałobnym tonem.

„Muszę przyznać, że smutno mi się zrobiło, jak odchodziła – nasza Klaasje. Jej twarz, gdy twój przyjaciel ją wyprowadzał. Cholera jasna...” – kręci głową.

„Chwilę. Jej twarz. Jaką miała minę?”

„Jakby ją prowadzili na szubienicę”.

Unikał patrzenia jej prosto w oczy. Ty też byś unikał.

„To było normalne i trzeba to było zrobić. Mogła uciec. A ja jestem gliną”.

„Tak... normalne” – odpowiada jakby zamyślony. „Teraz nic już nie da się z tym zrobić. Mam tylko nadzieję, że uda jej się rozegrać system i wyjść na wolność”.

„Nie myśl, że zapomniałem o tym, że jasno dałem ci do zrozumienia, co myślę o jej aresztowaniu” – stwierdza, kręcąc głową. „Czego chcesz?”

Mówi teraz przyjaznym tonem. Jego ostatnim słowom towarzyszy nawet łagodny uśmiech.